Gebruikersavatar
Student123
Berichten: 1
Lid geworden op: 14 okt 2021 15:57

Uit frustratie tegen mijn moeder gesproken over zelfmoord, in een overdreven bui

Ik ben echt niet handig bezig geweest en heb nu onterecht mijn moeder heel erg verdrietig gemaakt en enorm laten schrikken. Dat was beslist niet de bedoeling, maar ik liet me helemaal gaan, en daar heb ik nu heel erg spijt van. Het is wel zo dat ik me al een paar jaar heel erg slecht voel. Mijn toestand komt eigenlijk volledig overeen met de kenmerken van depressie.

Twee dingen zijn de oorzaak. Namelijk mijn enorme sociale angst waar ik al mijn hele leven mee worstel, en mijn broertje dat zó gemeen tegen mij is. Door beide problemen samen, voel ik me vaak oprecht heel ongelukkig. Er zijn soms goede periodes waarop ik denk: ach het valt allemaal wel mee. Maar erg vaak heb ik heel slechte dagen, bijvoorbeeld als ik in een sociale situatie niet heb kunnen functioneren zoals ik dat graag zou willen. Of als mijn broertje mij belachelijk maakt bij mensen, zaken manipuleert of mensen aanzet om mij buiten te sluiten. Mijn moeder weet dit allemaal tot in detail en mijn vader een beetje. Met dit soort dingen heb ik een heel hechte band met mijn moeder.

Gisteren was mijn broertje weer zo onuitstaanbaar druk met mij te pesten en heb ik me weer zó erg moeten inhouden, dat ik vandaag uit woede en verdriet hierover heb gesproken tegen mijn moeder. Ondanks al haal goede bedoelingen denk ik dat ze zich nog steeds niet goed kan voorstellen wat ik nou eigenlijk doormaak, en dat het niet alleen emotioneel een probleem is voor mij, maar ook in de praktijk dingen veranderd. Ik kan hier voorbeelden van noemen als jullie dat willen of het beter willen begrijpen.

Dus, waar het om gaat. Ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik "overal gewoon mee wil stoppen" en toen ze verder vroeg, zij ik dat ik gewoon geen zin meer had in het leven dat ik leid en dat het me gewoon niet lukt om het op te lossen. Ik zij dat ik "er een eind aan maak" Ik blijf maar zo hard leiden aan mijn bescheidenheid en sociale angsten. Ik heb totaal geen vrienden en zit altijd alleen thuis. Ik durf mensen niet aan te kijken en bouw geen contacten op en vind mezelf kansloos. Ik zie mijn toekomst heel duister in. Maar wat me vooral zp dwarszit, is mijn broertje dat hier elke dag misbruik van maakt. Eigenlijk vind ik de situatie tussen mijn broertje en ik nog het ergst, hier heb ik nog meer moeite mee dan mijn sociale fobie.

Ik heb een soort mening in mijn hoofd, dat mijn ouders invloed kunnen (on konden) uitoefenen op hoe mijn broertje mij altijd behandelt, en vind dat zij al van toen we kinderen waren niet voldoende hebben ingezien hoe erg ik hieraan lijd. Mijn moeder probeert alles over mijn broertje altijd af te zwakken. Het is ernstiger dan dat mijn ouders zich kunnen voorstellen, en om dus te laten merken hoe veel last ik hiervan heb, heb ik dus gezegd dat ik een einde zou willen maken aan mijn leven. Jullie moeten dit niet interpreteren als een soort chantage of het vragen van medeleiden, want dat is écht gestoord... Ik heb het meer zo gezegd als een manier om mijn gevoel te beschrijven.

1. Wat kan ik het beste doen om mijn moeder weer gerust te stellen, want ze vindt dit verschrikkelijk en begon te huilen en daardoor voel ik me nu heel erg rot.

2. Wat kan ik het beste doen om uit mijn depressie te komen? Want er moeten echt dingen gaan verandere.

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 14567
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: Uit frustratie tegen mijn moeder gesproken over zelfmoord, in een overdreven bui

1. Wat kan ik het beste doen om mijn moeder weer gerust te stellen, want ze vindt dit verschrikkelijk en begon te huilen en daardoor voel ik me nu heel erg rot.

2. Wat kan ik het beste doen om uit mijn depressie te komen? Want er moeten echt dingen gaan verandere.
Zeg tegen je moeder dat het je spijt dat je haar verdrietig hebt gemaakt, leg uit waarom je al die dingen hebt gezegd. Vergeet vooral niet te zeggen dat je van haar houdt en ook van je broertje

Ga naar de huisarts, vertel hem over je situatie en vraag advies. Je huisarts kan dan eventueel een verwijzing geven voor psychische hulverlening.

Veel succes!
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
Anja
Berichten: 1
Lid geworden op: 16 okt 2021 22:49

Re: Uit frustratie tegen mijn moeder gehsproken over zelfmoord, in een overdreven bui

Hallo,
Je bent waarschijnlijk depressief omdat je jezelf niet kunt zijn. De oplossing daarvoor is eerst voelen, daarover nadenken, vervolgens erover praten en dan actie ondernemen. Ik denk dat je al jaren niet meer gepraat hebt over wat je werkelijk belangrijk vindt, over datgene wat je raakt. Ga dat doen! En dat gepest van je broertje moet ophouden, nu! Zeg hem, vanuit je hart, wat je van hem denkt. En wees niet bang, wat uit het hart komt, is juist.

Gebruikersavatar
Memories
Moderator
Berichten: 23424
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: Uit frustratie tegen mijn moeder gehsproken over zelfmoord, in een overdreven bui

Anja schreef:
16 okt 2021 23:13
Hallo,
Je bent waarschijnlijk depressief omdat je jezelf niet kunt zijn. De oplossing daarvoor is eerst voelen, daarover nadenken, vervolgens erover praten en dan actie ondernemen. Ik denk dat je al jaren niet meer gepraat hebt over wat je werkelijk belangrijk vindt, over datgene wat je raakt. Ga dat doen! En dat gepest van je broertje moet ophouden, nu! Zeg hem, vanuit je hart, wat je van hem denkt. En wees niet bang, wat uit het hart komt, is juist.
Goed advies, en wie ben je zelf? ;)
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”