[kaatvd]

hallo

ik ben een jonge meid (25) en heb een relatie sinds 3 jaar ongeveer. Ik werk voorlopig deeltijds en mijn vriend studeert nog. We hebben elk nog ons eigen appartement (owv praktische redenen) maar we zijn bijna dagelijks samen.
Nu ben ik de laatste tijd meer en meer bezorgd over onze relatie. Ik vraag me af of ik over me heen laat lopen of dat ik overdrijf? Ik schets even de situatie:

Sinds we de laatste jaren steeds meer bij elkaar zijn, heb ik het gevoel dat onze schaal van 'geven en nemen' niet meer in evenwicht is. Bij de dagdagelijkse taken lijkt het of ik steeds het initiatief moet nemen. Ik doe de was, strijk (indien nodig), hij zal nooit de lakens uit zich zelf verversen of het vuil buiten zetten. Ik poets mijn appartement en de laatste tijd ook bij hem, want hij doet het zelden uit zichzelf. Ik voel me niet goed als ik lang tussen rommel moet leven (en ben dan zelf nog niet de meest ordelijkste persoon). Als ik dan begin op te ruimen, helpt hij soms wel even mee, maar ik moet steeds beginnen. Als hij na school thuis komt, zie ik meestal dat er iets voor te eten is (we eten niet vaak samen, door onze verschillende werk- en schooluren). Als er dan eens niets in huis is, kan hij daar af en toe een drama van maken. Zo'n verwijten raken me dan erg. Als hij het heel druk heeft, wil ik graag helpen door taken op mij te nemen. Maar ik zie dit weinig gebeuren in de andere richting.
Ook qua attenties krijg ik weinig. Nooit eens een kadootje, zelfs voor m'n verjaardag was er niets. Het was een dag zoals alle andere dagen.. Terwijl ik voor hem op zoek ga naar iets speciaals, waar hij telkens heel blij om was.

Ik had graag jullie objectieve mening gehoord. Want zelf weet ik op de duur niet meer wat te denken.

Groetjes
Kaat

[Minerva]

Ja dat klinkt inderdaad wel wat eenzijdig allemaal. Nou is het zo dat mannen doorgaans niet degene zijn die spontaan gaan opruimen of het huishouden fanatiek bijhouden, daar moet ik eerlijk in zijn. Poetsen, koken, strijken, wassen zijn in onze maatschappij nog vaak de taak waar vrouwen doorgaans meer initiatieven in tonen. Echter als ik jouw verhaal lees dan vind ik je partner wel heel erg gemakzuchtig en jou overdreven zorgzaam. Wellicht houdt het een het ander in stand want als jij alles doet, hoeft hij ook niets te doen. Ik zie jou steeds meer vervallen in een soort van vervangende moederrol. Je poetst, strijkt, wast, verschoont de bedden, kookt en hij doet niet zo veel en jij doet alles en houdt zelfs zijn appartement schoon. Das wel heel erg uit balans.

Als hij dan ook nog eens verwijten gaat lopen maken als het eten er niet is dan vind ik dat wel wat scheef want wat is zijn excuus dan dat er niets te eten is ? Waarom ben jij degene die daarvoor verantwoordelijk is en hij niet ? Staat er Assepoester op jouw voorhoofd ?

En dan niets een cadeautje voor je verjaardag ? Is dat ook teveel moeite ? Wat is daarvoor de reden dan ?

Welk gedrag laat je partner wel zien, waaruit blijkt dat jullie een relatie hebben en jij niet alleen maar een soort van huishoudster/personeelslid bent ?

[kaatvd]

Dat van die vervangende moederrol heb ik idd zelf ook al gedacht. Zijn moeder heeft altijd veel voor hem gedaan. Ook toen hij alleen ging wonen. Zij deed nog steeds zijn was, strijk, poetste zijn appartement, bracht eten mee.. Vanaf dat hij een relatie had, heeft zij haar taken geminderd (wat ik volkomen snap, had het al beter vroeger gedaan). Omdat hij het nooit heeft geleerd om die huishoudelijke taken zelf te doen, komt er dus ook niet veel van terecht. Als ik eerst initiatief neem om te poetsen bv, en ik vraag hem te helpen, doet hij dit wel. Maar dit gebeurt zelden uit zijn initiatief. Als ik soms een opmerking geef zoals 'de meid is weer bezig' (terwijl ik bv de was doe), geeft hij toe daar conservatief in te zijn. Ergens wil hij wel de moeite doen om dat klassieke rollenpatroon te doorbreken, maar het lijkt of hij zichzelf dan zo moet forceren om daadwerkelijk actie te ondernemen.

Waaruit blijkt dan dat ik meer ben dan de meid?
hmmm goeie vraag... het erge is dat ik hier toch wel een tijdje over moet nadenken!
Als we een paar dagen niet bij elkaar zijn, belt hij elke dag om te horen hoe het met me gaat.
Hij spaart nu al wat, zodat we in de zomer een reisje kunnen maken.
Hij zorgt ervoor dat ik in zijn appartement plaats heb om m'n hobby uit te oefenen (zelf had ik niet voldoende ruimte).

Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe minder ik deze relatie wil 'rekken'. Ik zie hem nog wel heel graag. Hij is de eerste persoon waarbij ik me helemaal op m'n gemak voel, hij heeft een zalig gevoel voor humor, we kunnen soms uren aan een stuk met elkaar praten... Maar langs de andere kant wil ik niet heel m'n leven doorgaan met dit klassiek rollenpatroon. ik merk dat dit echt diep in hem zit geworteld. En het zal moeilijk zijn om hem op dat gebied te veranderen.

[Selfje]

als dat rollenpatroon heel diep geworteld zit en jij kunt/wilt je niet schikken in dat patroon,
denk ik dat je deze relatie idd niet moet "rekken"

ik zou echter wel eerst een gesprek met hem aangaan, om te kijken in hoeverre hij bereid is om te veranderen Misschien wil hij jou best als gelijkwaardige zien, maar heeft hij niet door wat
dit met jou/jullie doet. Dit patroon zit ingesleten, maar dat betekent niet automatisch dat het er
niet meer uitkan

[kaatvd]

Bedankt alvast voor jullie snelle reacties!

Ik heb het er al een paar keer met hem over gehad. Na zo'n gesprek deed hij de volgende dagen wel extra moeite. Maar ik zie dan na een tijd alles weer terug worden zoals daarvoor.
Hij heeft het ook heel druk met z'n studies. En vindt omdat ik nu parttime werk, hier meer tijd voor heb, en het werk dus logisch 'verdeeld' is. Maar ik ben niet van plan om deeltijds te blijven werken, en wil mezelf ook 'voltijds' kunnen ontplooien. Het was ook hetzelfde toen ik nog studeerde. Ik had ook enorm veel werk, en probeerde dus de huishoudelijke taken wat bij te houden tussendoor. We zijn op dat gebied echt wel anders.
Hij wil na een drukke werkweek, eerst wat ontspannen (gamen, ...). Terwijl ik me niet volledig kan ontspannen als ik weet dat er nog een grote afwas staat, een berg was ligt... Ik wil dan eerst die afwas doen en een wasmachine vullen en dàn kan ik me ook ontspannen. Hij wordt dan lastig, en zegt 'we zullen dat straks wel doen'. Maar met 'straks' weet ik ondertussen dat dit uitstelgedrag is tot ik het dan uit noodzaak wel doe. (Anders zou ik gewoon niets proper meer in m'n kast hebben liggen!) Zo hou ik zijn gedrag natuurlijk in stand. Maar wat raden jullie me dan aan? Ik heb al gedacht om gewoon niets meer te doen. Zodat hij het verschil zou merken en zo mss tot inzicht komt? Maar zo benadeel ik mezelf evenzeer..

ps: sorry als dit bericht wat verward overkomt. Er flitsen nl. verschillende gedachten door m'n hoofd, en pen het gewoon neer.

Groetjes

[Minerva]

Als je er met praten niet uit komt samen of hij laat enkel slechts tijdelijk verbetering zien in wat jij wilt van hem. Dan is het aan jou de keuze wat je er mee doet of niets doet. Je kan hem niet veranderen, je kan alleen jezelf veranderen.

Dat wat jij wilt is dat het tijdig, netjes opgeruimd en schoon is, dat wat hij wilt is ontspannen en vooral niet teveel huishoudelijke taken doen. Dat zijn tegenstrijdige belangen. Je zult je er dus of bij neer dienen te leggen dat jouw behoefte aan schoon, netjes etc. nou eenmaal jouw behoeften zijn en dat zijn behoeften aan ontspanning etc. zijn behoeften zijn en dat als het niet verenigbaar is dat je er dan bij neer kan leggen, je kan er elke keer een ruzie over maken, je kan hem constant blijven aansporen om mee te helpen of je kan een andere partner zoeken of alleen gaan wonen.

Misschien dat je zelf nog alternatieven weet ?

[crypt0read]

Ik geloof dat mensen kunnen veranderen, en dat er gewerkt moet worden in een relatie, om de relatie te laten bestaan. Dus jouw vriend "moet" zijn deel schoonmaken, en er niet om zeuren. Maar hoe hoog ga je dit als vriendin spelen? Als ik jou was zou ik gewoon jouw deel schoonmaken, en zijn deel op het aanrecht laten staan. Of dat hij voortaan afwast, en jij de wc's schoonmaakt.

Google eens op geweldloze communicatie. Dat klinkt wat heftig, maar dit is een dynamisch communicatiemodel, waarbij dit soort dingen dus redelijk makkelijk opgelost kunnen worden. Dit zou ik overigens eerst proberen.

[momo]

Je zegt dat julie elk je eigen woonplek hebben.

Ik zou gewoon zorgen dat bij mij thuis alles was zoals ik wou en zijn stek voor hemzelf laten.
Als standpunt en om hem doen in te zien dat hij zelf ook handen heeft en niet enkel om te gamen.

Je gaat naar jouw huis als hij het zijne niet schoonmaakt, je doet jouw was en jouw plas.
Misschien gaan zijn ogen open als de vaat pootjes begint te krijgen Ietwat drastisch,maar zoals je nu bezig bent ben je meer de slaaf als de partner. En als praten niet helpt dan maar voelen is mijn mening.

Een hij dat inziet kan je compromissen gaan sluiten, jij iets minder controlerend ,hij iets meer helpend