[angel12]

Hallo iedereen,

Ik ben nieuw op dit forum.

Ik ben en word nog altijd geconfronteerd met mensen die manipuleren, grenzen overschrijden, geen respect hebben, leugens vertellen,projecteren, destructief zijn.
Ik heb echter mijn grenzen gesteld, kom voor mezelf op, heb zelfrespect, weet wat ik wil en niet wil (doen), enz...
Het wordt mij niet in dank afgenomen.

Mijn echtgenoot wil dat zijn kinderen (degenen die dus geen respect tonen enz...)het goed met me maken. Nu, met een van hen is dat gelukt. De andere wil niets met me te maken hebben terwijl ik niets verkeerd heb gedaan, tenzij mijn grenzen stellen natuurlijk (want dat vinden ze not done).

Ik heb nu zelf de stap naar hen gezet dat ik niets met mensen te maken wil hebben die bovenstaande eigenschappen hebben maar ze verstaan het niet. IK ben de schuldige. Zelfs mijn echtgenoot begrijpt het niet. Maar ik word zo onder druk gezet om hen toe te laten tot mijn leven dat ik die stap heb moeten zetten.

Nu zijn mijn pijlen opgebruikt. Alles waarvoor ik sta en wie ik ben, druist volledig in tegen wie ze zijn, en ondanks het feit dat ik begrijp en mededogen heb wil dit niet zeggen dat ik met hen wil omgaan.
Wat moet ik nog meer zeggen.

Mijn echtgenoot gaat dan in slachtoffergedrag zitten en ik moet uitkijken mij niet te laten vangen maar leuk is anders.

Ik blijf echter staan voor wat ik belangrijk vind. Hoe pijnlijk het ook voor mijn echtgenoot is. Ik heb er geen problemen mee dat hij zijn kinderen (+ 40 jr) ziet maar ik wil niets met hen te maken hebben.

Groetjes

Angel

[tommy9119]

Ik ken verder de precieze situatie natuurlijk niet en om eerlijk te zijn ben ik daar persoonlijk ook helemaal niet in geinteresseerd. Maar ik ben toch benieuwd, ik ben benieuwd of je de overweging wel eens gemaakt hebt dat het (in ieder geval gedeeltelijk) wel echt jouw schuld zou kunnen zijn.

Ik bedoel maar, ik ben er van overtuigd dat je echt je best er voor gedaan hebt. Echt waar. Maar als je de schuld zelf volledig bij je kinderen legt dan merken ze dat en veranderd de hele situatie. En zeer vaak veranderd de situatie dan niet positief.

Think 'bout it. =)

[Leeuwtjuh]

Wat is nou precies exact het probleem? Waar draait deze kwestie om?
Kun je specifiek benoemen wat het nou is waar het hem in zit?

[momo]

Ik begrijp dat je helemaal klaar kunt zijn met sommige situaties ivm stiefkinderen ed.

Heb zelf 10 jaar achter de rug met opvoeding van twee (toen nog pubers) met allebei borderline,terwijl hun eigen moeder zelf niks met hen te maken wilde hebben.Manipulatie, emotionele chantage en leugens waren het minst erge van hun gedrag...

Ik heb het doorploeterd, dikwijls ten koste van mezelf (zeker op het eind) en heb toen ook mijn eigen grenzen gesteld. Ik zoek geen schuld want het heeft geen zin,ik weet dat ik mijn best heb gedaan en verder wil ik er ook niks meer mee te maken hebben, dat is een feit.

En iedereen die daar 'zijn' oordeel over velt moet het zelf maar eens proberen.

Probeer voor ogen te houden dat je partner deel een blinde vlek heeft wat zijn kinderen betreft en blijf communiceren.Daar ging het hier bijna mis

Ik wens je veel sterkte met je situatie en kan je enkel de raad geven jezelf niet helemaal te verliezen in het hele gedoe.

[Janneke]

Hoi Angel,
welkom op het forum!

En een lastig parket, waar je in zit, als stiefmoeder. Wie weet, hoeveel pijn over de scheiding etc.etc. op jou wordt geprojecteerd... Dingne, waar jij dus nul komma niente (conrta Tommy) aan kunt doen - maar die je om puberale redenen (of wat voor andere redenen dan ook, borderline? anto sociale persoonlijkheid....?) wel op je boterham krijgt.

Een grens stellen is dan vaak de enige mogelijkheid. Bitter, als die dan toch weer overschreden wordt... En bitter, dat je echtgenoot dit niet begrijpt.
Dat hij tussen 2 vuren zit, kan ik begrijpen - maar als echtgenoot hoor je ook te willen, dat je liefste met fatsoen behandeld wordt (ook door je eigne kinderne, wat er verder ook allemaal mag spelen).
Denkbaar kan hij dit niet opbrengen - en gaat daarom dat slachtoffergedrag vertonen. Makkelijk gezegd: niet in meegaan! De situatie IS lastig - maar wel voor jullie allebei lastig - niet voor hem alleen.

[angel12]

Lieve mensen,

De kinderen van mijn partner zijn vooraan in de 40. Dus geen pubers.
Ik begrijp wel dat mensen het niet altijd op een goede manier kunnen tonen, ik voel begrip en mededogen maar dat wil niet zeggen dat ik ermee wil omgaan of ze tot mijn leven wil toelaten.

@TOMMY : Wel ja, het is gedeeltelijk mijn schuld : mijn schuld is dat ik nl. mijn grenzen heb gesteld : tot daar en niet verder.

Deze mensen manipuleren zelfs mijn echtgenoot, hun vader !!! Hij ziet dat wel in maar ja, hij zegt op een zachte manier dat ze dat niet mogen doen maar bij hen zit dat patroon er zo ingebakken.

Zijn zoon zegt dat iedereen het gedrag van zijn zus accepteert, wel ik niet. Ik heb nog mijn gevoel van eigenwaarde, zelfrespect. Ik weet wat ik wil en niet wil (doen), wat ik wel en niet aanvaard, waar de grenzen liggen enz...

@Momo

Ik hoop dat je nu veel gelukkiger bent. Want dat verdient ieder mens.

Wel, inderdaad, ik heb alles uit de kast gehaald om duidelijk te maken wie ik ben, waarvoor ik sta, hoe ik het zie, vrede, harmonie enz.... maar ze verstaan het niet. Aangezien ze zoveel hebben aangericht, gedaan en gezegd dat er werkelijk over is en ze blijven manipuleren heb ik een korte mail geschreven en gezegd dat ik niets meer met hen (vooral de dochter) te maken wil hebben. En zelfs dat begrijpen ze niet. Zij hebben het verknald, keer op keer maar wie is de schuldige : ik. Wel, dat ze dan maar in hun eigen sop sudderen. Ik heb al mijn pijlen opgebruikt.Ze verstaan het toch niet, ze projecteren alsof het een lieve lust is. Ik kan er niets meer aan toevoegen of hen tot inzichten brengen, dan moet ik loslaten. Het probleem is dat mijn echtgenoot het ook niet begrijpt. Natuurlijk, hij wil dat het goed komt. Maar zijn kinderen en ik, wij zijn 2 uitersten. Wie ik ben en waarvoor ik sta is volledig in strijd met wat zij doen en zeggen. Dat kan gewoon niet goed komen en het moet al erg zijn als ik dat zeg, want ik sta juist voor vrede en harmonie.
Mijn echtgenoot heeft mij zo onder druk gezet maar hij hoort niet wat ik zeg. Ik heb begrip en mededogen,ik begrijp dat mensen het op een slechte manier kunnen doen (ik hoef maar naar mezelf te kijken) maar dat wil niet zeggen dat ik hen tot mijn leven wil toelaten.
En dus heb ik zijn kinderen duidelijk gemaakt dat ik niets meer met hen te maken wil hebben. Enfin, met de dochter.

Ik sta in mijn kracht in die zin dat ik weet wat ik wel en niet meer wil enz...maar gemakkelijk is wat anders.

Inderdaad, ik heb ook mijn best gedaan. En ik voel dat ik mezelf niet mag verliezen. Dat ik heel goed weet waar bij mij de grens ligt. Dat ik mezelf moet respecteren en mij niet moet laten vangen.

Ja, ik begrijp ook dat mijn echtgenoot een blinde vlek heeft of het althans zeer moeilijk heeft met het feit dat het net zijn kinderen zijn die de schade hebben aangericht.
Maar ik kan niet meer geven. Ik heb voor hem zijn kinderen willen spreken. Met zijn zoon is dat gelukt maar zijn dochter begon weer haar eisen en wetten te stellen, te bepalen, en ik kon mij daar niet in vinden. En mijn echtgenoot zet ons beiden onder druk om het goed te maken. Maar aangezien wij samenleven word ik daar fameus mee geconfronteerd.

En het strafste van al is. Ik heb hen totaal niets verkeerd gedaan. Tenzij natuurlijk mijn grenzen stellen. En aangezien zij dat niet gewoon zijn, ben ik de slechte.

Wel, ik ben liever de slechte dan een vod.
Een vod ben ik ooit geweest. Dus ik ken het verschil.

Wanneer ik er met mijn vriendinnen over spreek zijn degenen die het minst eigenwaarde, zelfrespect hebben degenen die toegeven, voor de lieve vrede en zichzelf bijgevolg helemaal verliezen en zich als een vod laten behandelen. Degenen die wel zelfrespect hebben, delen mijn mening.

Wel, mijn echtgenoot heeft zijn gedacht ook via mail laten weten. En ik merk ook hier dat hij het niet begrijpt. Nu zijn ex-vrouw was iemand die niet voor zichzelf opkwam, zich liet doen...en ik ben iemand die wel voor zichzelf opkomt, zelfrespect heeft en weet wat ik wil en aanvaard. Dus als er een moeilijk thema is, de kinderen in ons geval, communiceren we zo. Zo kunnen we alles zeggen wat we denken enz...alleen is het zo dat ik blijf herhalen omdat hij me altijd onder druk zet. Ik las in een boek rond manipulatie dat je moet blijven herhalen maar dat doe ik dus. En ook voor hem zijn mijn pijlen nu allemaal opgebruikt. Wat kan ik meer zeggen ?Alles wat ik belangrijk vind heb ik gezegd. Ik geef het op.

Voor de rest zien mijn echtgenoot en ik mekaar zeer graag. We passen heel goed samen, zijn graag bij elkaar enz...Het klikt op alle vlakken, maar dit is een struikelblok.

Ik merk ook dat ik mij niet mag laten meezuigen in hun negatieve spiraal. Daarom ook, en ook omdat ze het toch niet begrijpen en blijven projecteren, reageer ik niet meer op hun mails. Ook niet die van mijn echtgenoot.

Hartelijke groeten,

Angel

[angel12]

@Janneke
Merci om mij welkom te heten op dit forum.

Wel, ik weet niet of ze pijn hebben rond de scheiding want zij vonden het juist goed dat hun ouders eindelijk gingen scheiden.

Ja, erg dat mijn echtgenoot het niet begrijpt. Hij ziet wel dat ze in Syrië enz...de mensen onder druk zetten, de machthebbers hun wil opleggen maar van zichzelf ziet hij dat niet.
Ik ben iemand die de andere vrij laat, vrijheid gunt. Mijn echtgenoot nu ook wel maar niet in het geval van zijn kinderen.
Hij wil dat we het goed maken, enfin, hij ziet in dat zijn kinderen het goed moeten maken maar er is geen wil van zijn dochter uit en aangezien ze naast al hetgeen ze heeft aangericht nog altijd blijft manipuleren is bij mij de grens helemaal bereikt.

Hij neemt het wel voor me op alleen niet altijd. En zo zorgt dat natuurlijk ook voor nog meer verwijdering van zijn kinderen naar mij toe. IK BEN DE SLECHTE, Ik respecteer hun vader niet.
Je moet lef hebben. Nee, zielig vind ik het voor hen. Projecteren en niet inzien. Ik geef het echt op. Ik hoop alleen dat mijn echtgenoot mij nooit naar hen zal "sleuren" want dan ben ik weg.

Hij gaat in slachtoffergedrag zitten om mij toch nog te overhalen maar ik kan niet. Ik laat me daar dus ook niet aan vangen. Maar ik zeg het, leuk is anders.

Ik begrijp wel dat hij het moeilijk heeft. Nu is het wel zo dat ik er geen problemen mee heb dat hij zijn kinderen alleen ziet, ik spoor hem zelfs aan maar hij wil dat ik meega en dat wil ik niet.

Groetjes,

Angel

[angel12]

Hallo,
Ik heb mijn echtgenoot gezegd indien hij mij voor de keuze zou plaatsen : kinderen of uit elkaar dan kies ik het laatste. Ik zie hem doodgraag maar ik weet ook wat ik wel en niet wil (doen) aanvaard enz...

Hij wil me niet kwijt zegt ie nadat ie een dag mij emotioneel heeft getracht te chanteren door te zwijgen.

En toch gaat ie verder met mij onder druk te zetten. Hij ziet niet in dat ik WEL begrip en mededogen heb maar dat het daar ophoudt.

Angel