[MicaelaMv]

Hoi allen

Bij toeval kwam ik dit forum tegen. Ik wilde hier al heel lang over praten maar in mijn omgeving zou ik niet weten met wie.

Mijn man vind echt dat ik doorsla in deze angst en vraagt me vaak wat de reden van mijn angst is, maar die reden tja die weet ik echt niet.

Ik denk dat 9 van de 10 mensen een lijk wel een 'eng' idee vind, tenzij je zelf een dierbare bent verloren misschien. Maar bij mij gaat de angst zo ver dat het me in mn dagelijks leven hindert.

Een voorbeeld: Mijn buurvrouw is overleden, ze is dus thuis overleden. We wonen in een appartementencomplex. Ze is in een kist met de lift naar beneden gebracht, naar de lijkwagen. Het was een ontzettende lieve vrouw, en ik spreek vaak haar man die het nu erg moeilijk heeft (ze was nog jong). Maar ze is in de lift geweest, er is een lijk in de lift geweest, en ik ben ZO extreem bang dat ik sindsdien de lift niet meer gebruik. Ik ga altijd met de trap. Maar we zijn juist in een appartement gaan wonen voor mijn lichamelijke toestand, VANWEGE de lift. Traplopen is niet goed voor mij.

In mn vorige woning heb ik het ook eens meegemaakt dat een lijkwagen een lijk ophaalde, ik zag mijn overleden buurman op de brancard, weliswaar in een grijze zak (dus van het lijk zag je niks), maar sindsdien ontweek ik alles wat ook maar in de buurt van dat huis kwam. En nog steeds (het is jaren later). Als ik daar kom parkeer ik NIET voor de deur van zijn huis, al is dat het enige vrije parkeerplekje. Ik loop ook niet op de stoep langs zijn huis, maar ik neem de stoep aan de overkant.

Toen ik ging trouwen wilde mijn man dat graag in een kerkje doen (we zijn christelijk). We hadden een afspraak gemaakt om te komen kijken. Ik dacht dat ik een hartverzakking kreeg. Het kerkje was omringd door graven. Ik zakte door mn knieen en kon niet meer normaal ademen, maar ik wilde niet gaan hyperfentileren omdat ik bang was dat ik dan een lijk zou 'inademen'..

Ook heb ik het met dode dieren. De puppy van onze favoriete buren is van de week overleden, erg zielig. We kwamen vaak op de thee bij ze, maar ik durf niet meer naar binnen nu, bij het idee dat er een dode hond in hun huis is geweest....

Ook heb ik het dus met eten.... Alles wat van een dood dier komt vermijd ik. Ik ben zowat veganist, niet omdat ik het zielig vind, maar omdat ik geen 'lijk' wil eten. Ook als het vlees maar een beetje in de buurt komt van bijvoorbeeld de groenten, dan hoef ik de groenten niet meer. Als mijn man net een kant en klare maaltijd heeft opgewarmd in de magnetron waar vis in zat, dan hoef ik de magnetron niet meer te gebruiken. Wat als die vis dan in mijn eten komt, met moleculen oid?
Ook zijn alle vis (mn gezin eet sowieso geen vlees) pannen gescheiden van de andere pannen. Ik ga bijv geen aardappeltjes bakken in een pan waar ooit ook vis in is gebakken.

En zo kan ik nog wel even doorgaan....

Ik word er gek van en heb geen idee wat ik ermee moet...

Mijn vader is juist heel erg met de dood bezig, sterker nog hij balsemt mensen, snijdt lijken open, onderzoekt ze... etc. Hij heeft mij toen ik een jaar of 12 was een keer meegenomen naar zijn werk. Ik heb godzijdank geen lijk gezien toen, maar ben wel in de kamer geweest waar alles gebeurd, in de koelkamer waar de lijken dan liggen te 'wachten', enz ik heb een uitgebreide rondleiding gehad... alle mesjes en boren (waarmee de schedel wordt opengemaakt) gezien.
Geen idee eigenlijk wanneer deze angst begonnen is, voor mijn gevoel was ik een jaar of 9..

Ik ben nu 22, bijna 23...

Beetje vervelend dit en ik snap niet zo goed waarom ik er zo bang voor ben en er zo in doorsla...

[Thundersheep*]

Jouw angst lijkt te maken te hebben met ontwetendheid..
Wat weet je eigenlijk over de dood? Weet je hoe iemand sterft en wat eraan voorafgaat in het menselijk lichaam?

Laten we voorop stellen, lijken 'adem' je niet in, lijken zijn dood en zullen zijn 'sporen' op jouw achter laten.
Het is ook niet zo dat als je een lijk hebt gezien dat je dan zelf eerder zult sterven, oid.

Je hebt veel meegemaakt als het levenloze lichamen betreft, heb je daarover kunnen praten met anderen?
Kun je bij je vader terecht met vragen, staat je man open voor een gesprek erover?

[MicaelaMv]

Bedankt voor je reactie.
Ik weet eigenlijk alles wel over lijken, hoe het ontbindingsproces gaat, de lijkstijfheid, etc. Dat je een kapje opmoet bij de behandeling van lijken want er kunnen 'dampen' vrijkomen waar je wel degelijk ziek van kunt worden (maar dat is natuurlijk alleen bij behandeling zoals balsemen en niet door in de lift te stappen waar een lijk in een kist heeft gelegen).
Ik heb verpleegkunde gestudeerd, ik vond het geweldig, maar toen moest ik een lijk afleggen. Ik ben die dag niet naar de stage gegaan en ben ook gestopt met de opleiding. Leuk vak, maar ik wil niets met lijken....
Met mijn vader erover praten.. ja dat doet ie maar al te graag, maar ik heb het contact met hem verbroken. De enige met wie ik erover praat is mijn man, maar die snapt niet waar de angst vandaan komt zo ook ik niet..

[Thundersheep*]

Tsjaah..
Jammer dat je er zo bang voor bent, want je hoeft er niet bang voor te zijn..
Ik heb makkelijk praten natuurlijk en ik begrijp je gevoelens ook wel..
Heb je hier ooit therapie voor gevolgd?

Ik ben geen psycholoog, maar volgens mij heeft dit wel een achterliggende gedachte, waar je iets mee moet..

[MicaelaMv]

Ik weet dat ik er niet bang voor hoef te zijn... ze doen me immers niets haha! Maar zou niet weten waarom ik zo bang ben.... ik heb nooit therapie gehad hiervoor, misschien is dat wel een idee..

[Leeuwtjuh]

Hoe kijk jij tegen een lijk aan? Denk je dat het nog intact is, zoals een mens hoort te zijn als hij leeft? Ben je bang dat ze wakker worden? Vind je het ook eng om bij iemand in de buurt te zijn die slaapt? Ben je extreem hygiënisch van jezelf en heb je smetvrees of controledwang of iets dergelijks? Ik vraag me af waar je angst vandaan komt... Wáár ben je precies bang voor? Dat je besmet wordt en zelf dood gaat? Ben je bang voor de ziel die achterblijft? Wat is het hem waar je bang voor bent? Geesten? Waarom heb je geen contact meer met je vader? Is er iets ergs gebeurd?

Wat is het precies dat jou zo bang maakt?

Ik word er tegenwoordig steeds meer mee geconfronteerd en ik heb een beetje een levenshouding van: oke, dit was een mens ooit, maar het lichaam is een omhulsel van de persoon, het materiaal wat nodig was om een karakter/ziel te vormen. Als de persoon is overleden, is de ziel weg, die heeft het lichaam verlaten. Er zit geen teken van leven meer in. Het lichaam is een omhulsel van hetgeen dat ooit was. Die gedachtengang maakt dat ik er gevoelsmatig heel erg onpersoonlijk naar kan kijken en gewoon mn werk uit kan voeren zonder dat ik ergens last van heb. Het raakt me niet, want het enige wat hier ligt is een omhulsel van iets dat er ooit was. Het is net zoiets als een sinasappel. Je kijkt naar de schil, de inhoud is weg. Misschien is dat een tip om je voor te houden.

Bovendien wil ik je niet nóg angstiger maken, maar op moleculair niveau heb je al genoeg ingeademd. It's all around you. Je bent onzichtbaar al twintig miljoen keer per dag besmet. Al is het enkel door huidepiteel, haren, schilfers of latente sporen. Denk eens aan de natuur, als je door een park of bos wandelt. Je bent al gecontamineerd... De dood hoort bij het leven en het is een natuurlijk verschijnsel. (nouja, soms helpt de mens een handje, maar dan nog). Je zegt dat je last hebt van vlees en vis; heb je ook last van insekten?

Er is 1 zekerheid in het leven, en dat is dat het ooit eindigt. Dan treed de dood in werking. Dat kan vroeg zijn, maar dat kan ook op latere leeftijd, maar niemand ontspringt de dans.

[Radius]

Als je gelooft (misschien onbewust) dat de ziel na de dood van het lichaam voortbestaat, zou dat een mogelijke verklaring voor je angst kunnen zijn. Als er op een bepaalde plek iemand overleden is en zijn ziel zou daar nog zijn, lijkt het me niet dat je graag per ongeluk met die ziel in aanraking komt, of sterker nog dat de ziel met je meegaat. Zulke ideëen kunnen zich best in je onderbewuste afspelen.

[Minerva]

Voor zo'n fobie heb je wel hulp nodig om er van af te komen. Dat kan vrij makkelijk met dit soort angsten. Kennelijk heeft het zich vast gezet als iets negatiefs in je hersenen en ben je er bang van geworden. De negatieve lading dient te worden vervangen door een neutrale lading zodat je geen angst meer voelt. Dit is iets wat met cognitieve gedragstherapie bereikt kan worden.

[MicaelaMv]

Bedankt voor jullie reacties.

Ik vraag die dingen mezelf vaak..... En ik kan niks bedenken waar ik precies bang voor ben... Ik ken dat verhaal van de moleculen waarmee je dagelijks in aanraking komt. Het idee dat je zoveel spinnen in je slaap eet in je leven vind ik ook walgelijk... daarom check ik de slaapkamer iedere avond op insecten, dus ja bang voor insecten ben ik ook.
Ik at als klein kind wel vis, zelden vlees. Maar toen was er zo'n moment dat mn moeder me een frikandel gaf.. ik at een hapje, keek ernaar, en besefte me dat ik een lijk aan het eten was.. sindsdien heb ik alles wat ook maar met een dood dier te maken heeft ontweken (of dingen IN een dier zoals stremsel, maar ik eet ook geen gelatine, etc).

Je vraagt me of ik smetvrees heb. Ik denk het wel licht. Ik loop nooit, ook niet met schoenen, over een grasveld (bang dat ik in hondenpoep stap), ik was alles wat ik aan bestek ga gebruiken een extra keer af (ookal is de afwas al gedaan), ik ruik heel sterk... iedereen zegt altijd dat ik wel als politiehond kan werken (haha) want op een afstand kan ik al dingen ruiken en heb het dan altijd goed. Zo heb ik tongzoenen nooit lekker gevonden, maar echt vies. Ik ruik en proef alles... En ik vind het vies, ik zoen mijn man natuurlijk wel, maar niet als hij iets van het 'verboden voedsel' heeft gegeten (zoals vlees, vis etc).. en ik ga niet met mijn tong naar binnen.
Alles moet op een bepaalde manier, het heeft altijd te maken met hygiene, anders hoef ik het niet meer..
Zelfs in mn eigen huis douche ik met slippers..

Maar nu is mijn man ook juist precies zo iemand die niks vies vind.... Hij eet uit een soepkom waar bijv gister nog de hond uit gegeten heeft..

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar of mijn smetvrees wat met lijken te maken heeft?
Wat in mijn hoofd spookt, is dat als ik bijv iets 'doods' eet (vlees, vis, etc) dat dat zich dan gaat ontbinden in mijn lichaam (zoals een lijk ontbind) en dat er dan maden komen en dat ik daar inderdaad ziek van wordt. Of dat ook zo is met het feit dat ik de lift niet inga... (bijvoorbeeld dat ik bang ben dat er ook dan maden in me komen) dat weet ik niet.

Bang voor de ziel/geest ben ik niet.. ik geloof daar niet echt in..

Ik ben niet bang voor slapende mensen maar vind het nooit fijn als mensen slapen (volwassenen).. waarom weet ik niet.. Zelf slaap ik nooit in het zicht van anderen al ga ik naar Indonesie ik blijf wakker in het vliegtuig.

Ik heb geen contact meer met mn vader omdat hij alcoholist is, en zn leven bij elkaar liegt... ik kan er niet langer mee omgaan.

Dus ja... wat en hoe, ik weet het niet.

[Minerva]

http://www.youtube.com/watch?v=wSiO7vBVYNs

Spinnen eten in je slaap is een broodje aap verhaal...

Je vader is dus niet iemand waar je met plezier aan terug denkt. Je ziet hem dus negatief ?! En hij is je link met lijken gezien zijn beroep. Ik denk dat je het daar wel in moet zoeken dan, je angst voor lijken. Ben je bang voor je vader ? Was je dat ? De relatie met je vader nu is dus niet goed ?

Kan het zijn dat je daarom de angst niet op je vader projecteert maar op wat hij doet ? Heeft het verband met elkaar ?

[MicaelaMv]

Daar zeg je me wat....
Ik ben heel bang voor hem, nouja nu niet meer aangezien ik geen contact meer heb.. maar vroeger zeker. Laten we zeggen dat hij me nou niet bepaald goed behandeld heeft (en dat is nog zwak uitgedrukt). Hij heeft 3 dochters en alle 3 willen we hem niet meer zien. Mijn zusje van 17 verstijfd als ze ook maar denkt dat ze hem ziet rijden in een auto.. en ze is net als ik ook niet dol op lijken (zij was ook mee toen naar zn werk).

[Minerva]

Ik denk dan dat je angst voor lijken daar vandaan komt dan. Je vader is je connectie met lijken gezien zijn beroep. Je bent bang voor hem, hij heeft je slecht behandeld en de negatieve lading van je vader is overgeslagen naar wat hij deed, waar hij ook voor stond vanwege zijn beroep. Ik denk dat lijken daarom een negatieve lading hebben gekregen bij jou en dat de angst voor je vader nu ook geprojecteerd is op lijken omdat je die er mee associeert.

Lijken op zich zijn niet eng. Het is de manier waarop je ze interpreteert of je ze eng vindt of niet. Dat geldt ook voor alle andere dingen waar je een lading aan geeft in je hoofd.

[MicaelaMv]

Dat zou dan inderdaad wel goed kunnen. Denk je dat ik hier wat mee moet of? En wat dan?

[Minerva]

Ja als je er vanaf wilt tenminste.. dan zou je er wel iets mee kunnen doen met een psycholoog. Het lijkt me erg belemmerend en als iets je functioneren ernstig belemmerd dan is het handig om daar hulp voor te gaan zoeken en er iets mee te doen.