[naam]

Ik vroeg me af wat de consequenties zijn van ouders die zijn gescheiden?

Ik ben al net in de 20 alleen... ik heb het idee dat...

Soms wordt uitgelegd van "verliefdheid"... waarom dat bestaat. En dan zeggen ze dat dat bestaat zodat ouders de eerste jaren van de opvoeding van een kind kunnen doorstaan.

Maar ja...

Mijn ouders zijn dus gescheiden toen ik ongeveer 4 was. En ik kan jullie uitleggen... waar het fout is gegaan of zo... maar ik ben gewoon echt een speelbal geworden... en mijn ouders zijn samen net een bankschroef. En ik weet eigenlijk niet welke van de 2 ik kan vertrouwen en tegen welke van de 2 ik in moet gaan.

Verder zie ik het ook niet zitten omdat ik blijkbaar als kind geboren ben met 2 ouders die zo doen... maar dit komt blijkbaar omdat hun ook allemaal een vervelende opvoeding hebben gehad. Ik snap het niet meer.

Dan is er volgens mij weinig toekomstperspectief voor mij om later gelukkig te worden. En het is nu eigenlijk al verschrikkelijk.

Vroeger dacht ik ook dat ik... iets wilde bereiken. Nu wil ik alleen nog maar rust aan mijn hoofd en hier geniet ik eigenlijk ook wel van.

Maar ja.

Ik ben eigenlijk bang om hier het verhaal te doen. Dus ik hou het algemeen.

Ik ben een jongen by the way (kan me niet herinneren dat ik dat ergens heb moeten invullen).

[Memories]

Hoi Naam, welkom op het forum.

Mijn ouders zijn dus gescheiden toen ik ongeveer 4 was. En ik kan jullie uitleggen... waar het fout is gegaan of zo... maar ik ben gewoon echt een speelbal geworden... en mijn ouders zijn samen net een bankschroef. En ik weet eigenlijk niet welke van de 2 ik kan vertrouwen en tegen welke van de 2 ik in moet gaan.

Een scheiding is nooit leuk om mee te maken, en als kind van vier, hoe jong dat ook was, zal dat weinig anders zijn. Een kind hoort op te groeien in geluk, warmte en geborgenheid, waarom het zich kan ontwikkelen. Waardoor het ook op die leeftijd al stappen zet die belangrijk zijn en daarbij is steun van beide ouders, noodzakelijk. Dan is het heel pijnlijk dat je nu al speelbal word gebruikt, en dan is het logisch dat je daar niet happy van wordt.

Misschien is het een idee om tegen allebei je ouders te zeggen, dat je niet weet wie je moet vertrouwen, dat je niet weet tegen wie je in moet gaan en dat je dat eigenlijk ook niet wilt. Dat je met beide graag een goede band wilt en dat niet wilt zien verslechteren door de malle communicatie. Dat je niet gaat kiezen en er 'gewoon' neutraal in staat. ( als je er tenminste neutraal in wilt staan.)

Verder zie ik het ook niet zitten omdat ik blijkbaar als kind geboren ben met 2 ouders die zo doen... maar dit komt blijkbaar omdat hun ook allemaal een vervelende opvoeding hebben gehad. Ik snap het niet meer.

Dan is er volgens mij weinig toekomstperspectief voor mij om later gelukkig te worden. En het is nu eigenlijk al verschrikkelijk.

Het kan inderdaad zijn, dat je beide ouders een minder leuke jeugd hebben gehad. Maar ik ben het er niet mee eens, dat jij dan ook maar een minder goede jeugd gaat krijgen door hen. Mocht het zo zijn dat ze geen leuke jeugd hadden, dan zal het voor je ouders ook knokken geweest zijn. Dan geef ik toe: dat is dan ook niet prettig. Maar ouders moeten wel beseffen dat ze hun kind(eren) pijn doen met het gedrag wat ze vertonen. ( Ik weet, voor bepaalde ouders is dat een heel lastig verhaal, maar je zou het toch wel wensen.)

Hier ontgaat mij alleen toch echt iets: Waarom zou jij niet gelukkig worden? Jij hebt nog steeds alle kans om gelukkig te worden. Zelfs al zit je op dit moment in deze situatie. Ik kan begrijpen, dat de toekomst voor jou er nu niet roze uit ziet en dat je het nu niet ziet zitten allemaal. Maar het betekent niet dat de toekomst slecht gaat worden voor jou. Als het nu al verschrikkelijk is, is het belangrijk dat je gaat leren relativeren en waar nodig met beide ouders rond de tafel gaat zitten, om bepaalde dingen bespreekbaar te maken. Zelfs als dit al eens geweigerd is. Nog eens proberen, met de kijk op jouw toestand, kan geen kwaad, lijkt me. En mocht het allemaal niet lukken op de juiste manieren met je ouders, dan zou je op een bepaalde afstand van hen kunnen leven. Dat is natuurlijk niet makkelijk, daarom gaan we in eerste instantie daar ook niet vanuit.

Hoe geniet je van de rust in je hoofd? Hoe krijg jij rust in je hoofd?

Ik ben eigenlijk bang om hier het verhaal te doen. Dus ik hou het algemeen.

Je hoeft echt niet bang te zijn om hier je verhaal te doen. Al kan ik begrijpen dat een eerste keer altijd even aftasten is. Ik vind het in ieder geval knap dat je dit zo deelt.

[naam]

Nou goed pap heb ik niet zoveel in mijn leven gezien maar die is vaak erg agressief geweest naar mij. Intimiderend rotgedrag.

Alleen mijn moeder krijg mij vaak ook nog... klein. Die heeft een hele karakteristieke toon of zo waar ze mee praat... waardoor ik me altijd heel erg onder druk gezet voel. Of een hele verwijtende toon. Nou ja ik kan haar dus ook niet vertrouwen want vaak wordt ik ook helemaal gek van haar.

Anyway, de ene keer lijkt het op tussen een bankschroef zitten met die 2 ouders. De andere keer is het net alsof ze met mij en mijn zusje aan het touwtrekken zijn.

-

Maar dit is allemaal niet belangrijk.
Ik heb al heel heel vaak tegen mijn moeder gezegd dat het gewoon komt omdat ik niet weet welke van de 2 ik moet vertrouwen. Ik weet niet of ik er mee weg zou kunnen komen om dit tegen mijn vader te zeggen (ik weet het niet, hij wordt overal kwaad over... misschien zegt het op zichzelf al genoeg dat ik zoiets rationeels als dit niet tegen mijn vader durf te zeggen bij welke van de 2 dan het probleem ligt).

En ik ben door dit gebeuren helemaal stil komen te vallen... ik wil geen studie meer... geen vrienden... geen uitgaan...
Ik denk om te compenseren voor de chaos die ik allemaal op mijn dak heb gekregen dat ik gewoon helemaal niks wil. Maar dat helpt niet want niemand laat mij met rust. Mam komt elke dag als ik gewoon mezelf zo terug trek weer allemaal vertellen dat ik dingen moet gaan doen. En ze heeft gelijk. Alleen door dit allemaal zo te zeggen krijg ik ook geen rust van haar kant. Ik heb ook al heel erg op mijn donder gekregen van pap maar aan de andere kant krijg ik dus ook op mijn donder als het ware als ik dat laat zien.

Maar.

Ik denk eigenlijk dat als 2 ouders van elkaar houden dit automatisch niet zou gebeuren. Of ze hadden gewoon nooit kinderen moeten nemen.

Het kan inderdaad zijn, dat je beide ouders een minder leuke jeugd hebben gehad. Maar ik ben het er niet mee eens, dat jij dan ook maar een minder goede jeugd gaat krijgen door hen.

Hier ontgaat mij alleen toch echt iets: Waarom zou jij niet gelukkig worden? Jij hebt nog steeds alle kans om gelukkig te worden. Zelfs al zit je op dit moment in deze situatie. Ik kan begrijpen, dat de toekomst voor jou er nu niet roze uit ziet en dat je het nu niet ziet zitten allemaal. Maar het betekent niet dat de toekomst slecht gaat worden voor jou. Als het nu al verschrikkelijk is, is het belangrijk dat je gaat leren relativeren en waar nodig met beide ouders rond de tafel gaat zitten, om bepaalde dingen bespreekbaar te maken. Zelfs als dit al eens geweigerd is. Nog eens proberen, met de kijk op jouw toestand, kan geen kwaad, lijkt me. En mocht het allemaal niet lukken op de juiste manieren met je ouders, dan zou je op een bepaalde afstand van hen kunnen leven. Dat is natuurlijk niet makkelijk, daarom gaan we in eerste instantie daar ook niet vanuit.

Ik denk dat dit komt omdat ik... nu... misschien ergens in mijn kindertijd... een soort doel heb gesteld... van ik ga nooit boos zijn op hun nu of het idee hebben dat dit verschrikkelijk is. En dat ik dan zelf ook weer dezelfde fout bega later met mijn kinderen en dan de ouder kant van het verhaal nog een keer ga meemaken. Dus ik zit nou constant vast... door zo'n perfectionistische druk die ik op mezelf leg denk ik.

Misschien moet ik maar eens ophouden met dit te denken.

Maar ja ik heb het idee dat de survival strategie die ik hier gedwongen ben aan te nemen (heb het nog niet gedaan want ik zit constant te wroeten in mijn ouders waarom ze wat doen) er voor gaat zorgen dat ik later zo'n problemen krijg. Weer. Nog een keer. Met relaties. Of met kinderen. Of met werk. Of whatever. Sowieso problemen.

Ik ben niet bereid om van probleem 1 naar probleem 2 te stappen.

Maar ja het is net alsof probleem 1 een oplossing nodig heeft... en oplossing 1 gaat zorgen voor probleem 2. En dat het zo gewoon eindeloos verschuiven is.

[naam]

Nou goed.

Ik heb ook hulp gelukkig. Een soort begeleiding.

Dus dat is iets positiefs. En ik heb een diagnose autisme (PDD NOS). Weet niet of dat positief is... maar ja... ik heb een Wajong daar mee aan kunnen vragen.

Verder is de begeleiding net langsgekomen. Allemaal hulp bij wonen en begeleid wonen en dergelijke. En ik moet er in mee. Alleen ik begin echt stil te vallen.

Misschien dat de afsluiting van hiervoor ook de rede is waarom ik stil val. Het is alsof ik een soort garantie wil dat de problemen ophouden.

[naam]

Ok. Voor het geval dat iemand dit leest (het is niet echt een heel erg... druk bezocht forum he?).

Ik begin er uit te komen.

Er is een onderwerp dat ik heb gezien van een tijdje geleden (staat ook in "ouders en gezin") van een meisje dat een ongemakkelijk gevoel had met haar vader in de buurt.

En ik heb dit ook. Heb het alleen nog nooit goed kunnen beschrijven... maar ik heb dit ook bij mijn moeder. Een soort irritatie. Bij elke toon die ze aan slaat. Maar goed het is nu al weer een tijd geleden en het begint te veranderen.

Want ik heb wat geleden over het "oedipus complex" en het "elektra complex" alhoewel alleen de laatste van belang is voor mij. En ik begin het gewoon te overwinnen. Maar ja.

Mijn ouders zijn dus exact in die periode... gescheiden... dat ik dit probleem zou hebben... of ja... deze les zou moeten leren. En eigenlijk... bedoel ik daar mee dat pap eigenlijk op die leeftijd blijkbaar mij moet duidelijk maken "je moeder is van mij". En ja ik snap het nog steeds niet helemaal. Ben er nog steeds niet uit. Maar in plaats daar van lijkt het alsof mijn moeder heeft gezegd nee ik ga scheiden. Of allebei. Maar ja.

Ik heb dit opgezocht. En uiteindelijk kwam ik via via achter een... wat meer uitgewerkte theorie van het oedipus complex van Freud naar een theorie van Lacan. En hier herkende ik ineens iets in:

First
In the first time of the Oedipus complex, the child slowly comes to realize that it is not identical to, or the sole object of, the mother's desire, as her desire is directed elsewhere. He or she will therefore attempt to satisfy her desire by becoming the object of her desire. The dyadic relationship between the mother and child is thus turned into a triangular relationship between the child, the mother and the object of her desire. Lacan calls this third term the imaginary phallus. The imaginary phallus is what the child assumes someone must have in order for them to be the object of the mother's desire and, as her desire is usually directed towards the father, it is assumed that he possesses the phallus. Through trying to satisfy the mother's desire, the child identifies with the object that it presumes she has lost and attempts to become that object for her.
Second

The second time of the Oedipus complex is characterized by the interven­tion of the imaginary father. The father imposes the law on the mother's desire by denying her access to the phallic object and forbidding the subject access to the mother. Lacan often refers to this intervention as the "castration" of the mother, even though he states that, properly speaking, the operation is not one of castration but of privation.
Third

The third 'time' of the Oedipus complex is marked by the intervention of the real father. By showing that he has the phallus, and neither exchanges it nor gives it,[3], the real father castrates the child, in the sense of making it impossible for the child to persist in trying to be the phallus for the mother; it is no use competing with the real father, because he always wins.[4] The subject is freed from the impossible and anxiety-­provoking task of having to be the phallus by realizing that the father has it. This allows the subject to identify with the father. Lacan follows Freud in arguing that the superego is formed out of this Oedipal identification with the father.[5]

Het onderstreepte gedeelte in de laatste alinea. Daar is het bij mij mis gegaan. En ik vind het wel treffend hoe die "anxiety-provoking task" daar zo beschreven staat. In dat geval zou... iemand misschien zelfs echt mijn probleem kennen.

Ik denk dat ik dat uit moet zoeken. Maar ik ben volgens mij nooit bevrijd... zoals in die tekst staat. Ik weet niet waarom die woordkeuze zo van hem is. Maar hij weet dat wel. En hij doelt daarmee waarschijnlijk op mijn problematiek. En als ik het zo herinner. Ja ja. Ik heb een goed geheugen... kan ik me het nog wel voor de geest halen.

En pap heeft de stekker er uit getrokken. En mij gewoon genaaid daarmee.

Vanaf dat moment gingen mijn ouders scheiden en heb ik 10 jaar lang opgescheept gezeten met... mijn moeder. Ik kan een hekel aan haar hebben of niet. Maar goed. Langer nog. Ik bedoel ik woon eigenlijk nou weer bij mijn moeder thuis. Dus ja.

Ik ga maar een keer met een psycholoog praten en ze deze richting opsturen. Ik weet ook niet echt precies wat ze allemaal in die tekst beschrijven. Wat is "phallus" bijvoorbeeld??

[momo]

De fallische fase is, volgens Freud, de derde fase in de psycho-seksuele ontwikkeling en duurt van ongeveer 3 tot 5 à 6 jaar. De bron van bevrediging is in dit stadium de geslachtsdelen. Dit is niet in de zin van volwassen seksualiteit; het kind is immers fysiek onvolwassen. Stimulatie van de genitaliën wordt echter wel vaak als plezierig gezien door jongens en, net als volwassen mannen, kunnen ze erecties krijgen tijdens hun slaap. Kinderen worden zich steeds meer bewust van hun lichaam en zijn nieuwsgierig naar hun lichaam en dat van andere kinderen, en ook dat van hun ouders. Freud observeerde dat kinderen rond deze leeftijd vaak "doktertje" spelen met andere kinderen, en hun moeder vragen of zij een penis heeft. Deze observaties leidden ertoe dat Freud bedacht dat de bevrediging in deze periode gefocust was op en rond de geslachtsdelen.

Volgens Freud is dit ook het stadium waarin jongens zich onbewust seksueel aangetrokken voelen tot hun moeder. Dit heet ook wel het oedipuscomplex. Het oedipuscomplex staat voor het idee dat een zoon jaloers wordt op, en bang wordt voor, zijn vader. Hij kan dan zijn vaders eigenschappen overnemen en streven naar zijn gelijkenis, om zo de aandacht van de moeder op te vragen. Eenzelfde theorie kan gelden voor meisjes, die zich aangetrokken voelen tot hun vader. Zij zullen dan hun moeder als concurrente zien en hun vaders aandacht proberen te krijgen. Dit heet het electracomplex, al gebruikte Freud de term oedipuscomplex voor beide seksen.

Freud ging ervan uit dat veel jongens en meisjes zich in deze fase tussen hun ouders proberen te plaatsen, om zodoende een van de ouders weg te jagen bij de ander en zo alle aandacht op te eisen. Een jongen zal in deze fase meer verlangen naar zijn moeder, en jaloers worden op zijn vader en hem als concurrent zien. Hij is immers de persoon die het bed deelt met zijn moeder. Desondanks is hij ook een van de belangrijkste verzorgers. Het Es wil zich verenigen met de moeder en de vader vermoorden (net als Oedipus), maar het Ich, gebaseerd op het realiteitsprincipe, weet dat de vader sterker is. Daarnaast voelt het kind zich ook aanhankelijk tegenover de vader, een van de verzorgers, dus deze gevoelens zijn erg tegenstrijdig. De angst dat de vader bezwaar zal maken tegen de gevoelens van de zoon wordt als het Es uitgedrukt als angst dat de vader hem zal castreren. Deze castratieangst (een fobie voor het verliezen van de mannelijke geslachtsdelen) is niet rationeel en bestaat alleen op een onderbewust irrationeel niveau.

Freud betoogde dat jonge meisjes een soortgelijke psycho-seksuele ontwikkeling doormaakte als hierboven beschreven voor jongens. Waar de jongen echter castratieangst ontwikkelt, kan het meisje zogenaamde penisnijd krijgen. Dit betekent dat het meisje beseft dat ze geen penis heeft en jaloers kan zijn op mannen, die dat wel hebben. Freud betoogde dat deze nijd ligt in het idee dat, zonder penis, het meisje zich niet kan verenigen met de moeder, zoals het Es dat eigenlijk wilt. Daarom zal ze, in plaats van de moeder, seksuele vereniging willen bereiken met haar vader. Na dit stadium heeft de vrouw nog een stadium in haar psycho-seksuele ontwikkeling, waarin haar clitoris volledig of gedeeltelijk zijn gevoeligheid en belang overdraagt aan de vagina. Het jonge meisje moet op een gegeven moment haar eerste keuze, de moeder, opgeven, en haar vader kiezen als nieuw object. Haar uiteindelijke verschuiving naar heteroseksuele vrouwelijkheid, die het toppunt bereikt bij een bevalling, komt voort uit haar eerdere kinderlijke verlangens. In het algemeen beschouwde Freud het oedipale conflict bij meisjes intenser dan bij jongens, wat kan leiden tot een onderdaniger en minder zelfverzekerde persoonlijkheid.

Freud geloofde dat de fallische fase tegenstrijdige gevoelens van schuld over het kinds seksuele verlangens en hun angst voor bestraffing van deze gevoelens met zich meebrengt, en dat er met deze gevoelens wordt omgegaan door deze te onderdrukken en, in plaats van zich aan te trekken tot de moeder bij een jongen (oedipuscomplex) of tot de vader bij een meisje (electracomplex), het kind zich juist zal richten tot de ouder van hetzelfde geslacht. Dit staat bekend als 'identificatie met de agressor' (Engels: Identification with the aggressor). De jongen zal dit onder andere doen om de castratieangst te doen verminderen, omdat hij denkt dat de gelijkenis met zijn vader hem voor zijn vader zal beschermen.

In beide gevallen wordt het conflict tussen de verlangens van het Es en het Ich opgelost door twee afweermechanismen van het Ich. Een daarvan is onderdrukking, waarbij herinneringen, impulsen en ideeën van het bewuste worden geblokkeerd, maar dit leidt niet tot een oplossing van het conflict. De tweede is identificatie, zoals hierboven beschreven. Jongens zullen zich gaan identificeren met de vader en meisjes met de moeder. Freuds theorie over vrouwelijke seksualiteit, met name penisnijd, wordt in zowel geslachtstheorie als feministische theorie scherp bekritiseerd.

Als het oedipale conflict wordt opgelost zal het kind in het algemeen uitgroeien tot een normaal seksuele volwassene. Wordt het conflict niet opgelost, dan kan het kind seksuele afwijkingen als promiscuïteit, extreme seksuele remming en seksuele verwarring ervaren. Een fixatie in dit stadium kan ertoe leiden dat volwassen vrouwen streven naar superioriteit over mannen, als ze een overweldigend gevoel van verwoesting had door het ontbreken van een penis. Aan de andere kant kan de vrouw verleidend en flirterig worden, of juist erg onderdanig met een gebrek aan zelfvertrouwen. Mannen kunnen daarentegen buitensporige ambitie en ijdelheid vertonen.

Het oedipale conflict is erg belangrijk voor de ontwikkeling van het Über-ich. Bij het identificeren met één van de ouders wordt moraliteit en socialiteit namelijk geïnternaliseerd, en is het zich houden aan regels niet langer enkel het resultaat van de angst voor bestraffing. Een slechte identificatie met de ouder van hetzelfde geslacht kan, volgens de theorie van Freud, leiden tot roekeloosheid of zelfs onzedelijkheid.

Bron =Wiki (niet leaks ivm die fallus dan )

[naam]

Nou ja ik heb nog een ander topic ontdekt van iemand anders een meisje naar haar vader toe...

Ik ben 19, vrouw, en woon nog bij mijn ouders. Ik heb al een aantal jaren een "probleem" waarvan ik geen idee heb waar het vandaan komt, of wat de reden ervoor is. Ik erger me ontzettend aan mijn vader en voel me erg ongemakkelijk en bijna bedreigd in zijn bijzijn. Als mijn moeder en/of broertje erbij zijn valt het wel mee, maar vooral als ik alleen met hem ben voel ik me zo. Ik kan er niet tegen als hij dingen aan me vraagt, over hoe mijn dag was bijvoorbeeld, en ik erger me ook aan kleine dingen zoals het geluid dat hij maakt als hij eet, en de stomme grapjes die hij maakt (die vaak best grappig zijn maar TOCH kan ik er echt niet tegen). Als hij (naar mijn gevoel) te dichtbij komt voel ik de drang om zo snel mogelijk weg te gaan, ik kan er niet tegen als hij te dicht in de buurt is.

Mijn vader is echt een hele vriendelijke man en heeft me nooit kwaad gedaan. Hij verdient het niet dat ik hem zo behandel maar ik voel me vaak angstig als hij in de buurt is, of ik raak ontzettend snel geïrriteerd. Ik begrijp mezelf niet, help?!

Ik kan daar wel veel in herkennen. Alleen het feit dat haar vader een hele vriendelijke man is en haar nooit kwaad heeft gedaan. Dat kan ik niet echt van mijn moeder zeggen. Niet per se. En mijn ouders zijn gescheiden.

Ik heb een herinnering van mijn moeder dat er misschien iets fout is gegaan. Iets wat een ouder niet hoort te doen. Maar ja. Het is zo vaag. Want het lijkt een ongeluk. Maar het is wel heel erg confronterend voor een kind. En voor mij.

Ik heb daarbij ook nog een zusje gehad. Dus EN een moeder en een zusje... zonder vader. Ja een vader... ooit 1 keer in de 2 weken die meer kapot maakte dan dat hij er voor ons was die enkele keer dat we daar op bezoek waren.

Ergens... probeer ik er allemaal omheen te draaien. Maar het is gewoon die herinnering. Waar of niks aan de hand is of wel. Waar ik slecht door moet gaan denken over mijn moeder... of wat ik gewoon kan vergeten. Maar ik kan het niet vergeten.

Ik heb gewoon helemaal geen houvast. Nooit een rolmodel gehad. En daardoor ben ik genaaid. Qua zelfstandigheid durf ik niks meer.

Soms heb ik het gevoel alsof ik op een landmijn sta. Niks aan de hand zolang je blijft staan... maar als je eenmaal iets gaat willen of zo. Of je krijgt honger. Of je krijgt kramp van het stilstaan... dat... op een gegeven moment moet je weg... of je ziet een leuke meisje langs komen. Vooral die laatste. Misschien wel alleen die laatste.

Maar ja honger en pijn waren alleen ontstaan als ze er voor zouden hebben gezorgd... dat iemand in leven kon blijven... om vervolgens alsnog voort te planten. En zonder meisje, zonder aandacht van een meisje. Zonder seks. Normaal. Door een moeder waar ik bang van wordt. Die jaloers is. Volgens mij weet ze het en trekt ze aandacht. Dat is die landmijn. Ik kan niet van haar af komen. En dat is mijn "honger". En die informatie gaf ik even om aan te geven... dat... soms gezegd wordt "ach kindjes in Afrika hebben het erg". Nou wat ik heb wordt erg onderschat.

Ik wil in 1 keer ergens anders naar toe verhuizen. Niks zeggen. Misschien op dit forum. Misschien dat ik dat ga doen. Want als ik van een landmijn af ga proberen te komen kan het maar beter zo snel mogelijk zijn. En niet eraf gaan... en even wachten of hij af gaat... en dan weg lopen. Of ik kom gewoon om van het isolement. Dat ik er zelf een einde aan maak. Maar ik kan er niet onderuit komen.

Misschien dat ik ooit een keer nog geweldig boos ga worden op mijn moeder. En dat er dan echt iets fout gaat...

En dit allemaal... terwijl mijn vader mij ook een klap heeft gegeven... ik heb ook iets van hem te verwerken... iets van pas... niet meer toen ik jong was... van 3 jaar geleden. Misschien is dat het.

Whatever het is. Ik durf het niet aan te raken