[Elise]

Okee.. got time?
Ik hoop oprecht dat ik niemand afschrik met de hele lange text die er zodadelijk gaat verschijnen, want ik heb echt graag dat iemand het leest... en het ene is niet te begrijpen zonder 't ander.

Myn naam is Elise en ik ben sinds een paar weken 19 geworden en d'r zyn een paar dingen waar ik al een hele tijd mee zit.. en ik heb wat antwoorden nodig. Een jaar geleden in februari gingen myn ouders na 24/7 ruzies eindelijk uit elkaar, en zeg met nadruk eindelijk. Het is beter zoals het nu is, en ik had al veel eerder verwacht dat ze zouden scheiden. Zo zag ik het toen, en zo zie ik het nog steeds..
Maar er zijn wel nuances gekomen. Het lijkt nu of ik in het verkeerde topic zit, maar dat is niet. Punt is dat ik deed of ik de scheiding ongelofelijk goed kon dealen, maar vanbinnen ging ik kapot. pappa was huisvader, en was er dus 24/7. Nu woont hy 10 minuten hiervandaan, zelfs in hetzelfde dorp als waar m'n moeder nog woont (ik woon sinds 2 weken op mezelf in amsterdam) en ik heb 'm sinds de scheiding, dus sinds bijna anderhalf jaar niet vaak gezien. Hy woont in een huis waarin alleen de woonkamer is ingericht omdat hy pas sinds een maand écht werk heeft.. ik kan daar dus nix qua opdrachten inleveren, kan daar dus nauwelijks iets dan praten, en daar had ik tijdens m'n examens en nu tijdens m'n studeren geen tijd voor.. en hij is hier een paar keer geweest maar ook niet vaak. de scheiding was mamma's beslissing.
Goed.
Scheiding was nr 1.

Ik heb een hele goede band met de halfbroer van mijn vader, myn oom dus. hij is 25, en ik ga geregeld met 'm uit of blijf slapen by hem. Hij heeft ook een hechte band met m'n andere neef, ik iets minder. (ingewikkelde familie, weinig contact met de hele kant van pappa op een paar uitzonderingen na. Die oom is dus zo'n uitzondering.)
Anyway, op een feestje kwam 't zo uit dat ik met m'n neef in 1 bed moest slapen. Geen probleem.. 'T is tenslotte m'n neef? We hadden allemaal gedronken, sommige meer dan andere. Ik had de avond ervoor al genoeg gehad dus ik was had minder op, m'n neef had meer op. Ik had 't koud en ging een heel klein beetje dichter by 'm liggen. heel even kwam in me op om 'm te kussen, maar die gedachte werd meteen verworpen.
Goed, 't gaat erom dat dit in contact word gezien met de rest van de dingen, dus ik zal niet uitgebreid vertellen wat er gebeurde, maar hy legde z'n hand op m'n broekje, en ging van daaruit verder. komt erop neer dat hy me heeft gevingerd & gebefd, en ook heeft geprobeerd of ik hem wilde aftrekken. geprobeerd, omdat ik de hele tijd deed of ik sliep, en ik het begin als ik dacht dat hy écht te ver ging deed ik of ik wakker werd en naar de wc moest. Ik heb dit maar aan 2 goede vrienden verteld, en zij vonden het verkrachting, ik spreek dat tegen omdat ik zelf ook luid en duidelijk nee had kunnen zeggen.. denk ik. het ergste vind ik dat ik het ergens lekker vond en wel degelijk opgewonden raakte.. En dat ik niet meteen duidelijk maakte dat IK iig niet zat genoeg was hiervoor. Hij weet dat ik 't weet omdat ik hem ermee confronteerde (via facebook) dat ik niet sliep.. hy bevestigde dat hy wist waar ik 't over had door m'n bericht meteen te verwijderen.
neef, nr 2.

Gezien dat dit in 't topic staat over depressiviteit vertel ik deze dingen niet zomaar. nauwelijks iemand weet ze, en nu publiceer ik ze op het world wide web omdat ik graag wil dat mensen my vertellen in hoeverre het volgende in verhouding staat met deze dingen, en of ik 't me gewoon aanpraat.

Ik begin met 't gene wat ik me herinner als het 'begin'. Ik was uit met vriendinnen, doe ik elke vrijdagavond, en deze was niet anders dan de andere.. behalve dat ik al met een vervelend gevoel begon eraan. een knagend gevoel.. Maar dat ging wel over na een drankje of 2 dacht ik. Of dat ook echt gebeurde weet ik niet meer, maar ik herinner me nog duidelijk hoe we na sluitingstijd afscheid namen van elkaar. M'n vriendinnen wonen allemaal ergens anders dan ik, zy moesten naar links, ik naar rechts. Ons groepje bestond toen uit 5 goede vriendinnen. Eentje had een vast vriendje, eentje had byna een vast vriendje, en de andere 2 hadden een scharrel die ook wel met ze mee fietste.
ik had niemand.
Van m'n vriendinnen krijg ik altijd 't snelst wat ik wil, en wat ik toen wou was aandacht van jongens. die kreeg ik meer dan genoeg, maar tegelijk wilde ik ook niets vasts, dus was 't altijd maar voor 1 avond. Niemand die toen dus met me mee fietste of myn kant opging..
en ik was er intens ongelukkig over. Heb de hele weg naar huis gehuild, zoals je alleen in je nachtmerries kan doen. (dit klinkt filosofisch maar ik meen het, in je dromen ben je altijd veel emotioneler, ervaar je alles veel sterker.. het voelde als een droom toen ik naar huis fietste.)
Ik moet trouwens even vermelden dat ik verre van zat was, niet eens echt aangeschoten.
vanaf toen werd 't alleen maar erger.

ik heb dik 2,3 maanden aan weglopen, en later aan zelfmoord gedacht omdat mamma niet zag hoe zwaar ik het had.. geen begrip toonde voor m'n korte lontje. vanbuiten deed ik of 't okee was, maar vanbinnen dacht ik aan de snelste manier om zelfmoord te plegen. Ik heb er eigenlijk nooit veel aandacht aanbesteedt, maar ik besefte me laatst dat ik op mijn 9e een keer op kinderlijke manier heb geprobeerd zelfmoord te plegen door mezelf een koord om te knopen nadat ik ruzie had gehad met m'n ouders.. maar ik schrok toen iemand me riep, en ik zette het niet door. zou 't wss toch niet door hebben gezet, maar okee. er komt by dat ik mezelf ook altijd zo hard mogelijk sloeg als ik ruzie had gehad. M'n ouders zijn nooit echt van huisarrest of dat soort straffen geweest, vinden dingen snel mijn eigen verantwoordelijkheid. als we ruzie hadden werd 't dus 'ik ben teleurgesteld in je' ipv een klap of een echte straf.. ik denk dat ik daarom mezelf maar een 'echte' straf gaf.

goed, iig, ik had die periode nergens meer zin in, en op school gooide ik er ook maar met de pet naar. ik spijbelde bijna de helft van mijn eindexamenjaar (maar dit had oa ook met de slechte roosters te maken) Ik ging eerst een tijdje minder uit, en daarna ging ik juist meer uit. Elke avond had ik wel een andere jongen.. gewoon om die leegte eventjes te vullen. Wat ik me vooral afvraag..

Is het mogelijk dat ik me 'als een slet' gedraag zodra ik depressief wordt, en is die depressiviteit weer terug te leiden naar de scheiding en de aanranding van m'n neef? is er een verband tussen het 'gebrek aan aandacht' tijdens de scheiding wat ik dan probeer te compenseren met jongens voor een avondje?

Mijn 2 beste vrienden hebben me uit die periode geholpen van zelfmoord, maar ik heb wel een paar keer op 't randje gestaan met een mes of medicynen in m'n handen. En al die tijd had nauwelijks iemand het door omdat ik fakete dat 't goed ging. Na een uitbarsting tegen m'n moeder die helemaal nergens om begon (ze had iets verkeerd voor me uitgeprint) heb ik een brief aan m'n vader geschreven over alles, over hoe een goede vriend me toen ik 13 was meerdere malen heeft gevraagd of ik sex met 'm wilde, en hoe hy telkens als hy me zag eraan dacht hoe hy me op z'n hondjes ging nemen.. en hoe ik hem haatte.. vooral nadat ik hem in een zatte bui had gekust, over het mes en de medicynen, en over hoe hy er niets aan kon doen dat ik zovaak ongecontroleerde huilbuien had over de scheiding zonder dat hy 't wist.. maar niet over m'n neef. dat was toen te vers. ik heb de brief nooit verstuurd, omdat pappa 't toen zelf moeilijk had.. hy drinkt en blowt veel, en zodra hy zonder zit wordt hy zelf depressief. Vond het niet de goede tijd om hem extra te belasten, en daarna ging 't eigenlyk weer iets beter met me.. en vond ik t niet meer nodig.

Na die periode heb ik me een tijdje braaf gedragen, je zou byna kunnen zeggen dat ik tot inkeer kwam wat betreft het vullen van die leegte.. tot ik een maand geleden er helemaal doorheen zat. het was vakantie in spanje met m'n moeder en m'n broertje en oom/tante/neven (pappa was niet mee, niet omdat ze gescheiden zyn, maar omdat hy nooit meeging, ook niet naar bv m'n prijsuitreiking/afzwemmen/diploma uitreiking. -> dat gecombineerd met 't feit dat mamma niet wilde hoe m'n broertje en ik zagen hoe hy zichzelf de grond in dronk/blowde resulteerde in de scheiding.)

anyway, ik had er net een vakantie met vriendinnen opzitten, was al beetje geprikkeld.. en de hele vakantie voelde ik me al een beetje down. ook tijdens die met vriendinnen. Na een ruzie heb ik een brief geschreven, again met m'n gevoelens en hoe graag ik gewoon wilde dat alles voorby was, dat ik rust had. wederom eerst weglopen (vanuit spanje..) zelfs de vliegtuigtijden opgezocht en m'n belangrijkste spullen bij elkaar gezocht.. maar ervanaf gestapt omdat zelfmoord me sowieso makkelijker leek. vervolgens ben ik 2 dagen de tent niet uitgekomen, en heb ik 2 dagen de voor en nadelen tegen elkaar opgewogen. en daarna bezatte ik me op 't strand en had ik een one night stand met een jongen die ik totaal niet kende. -> weer een drang naar tijdelijke liefde, weer een brief met m'n gevoelens en weer zelfmoordneigingen.

je zou denken trouwens dat ik me enigszins beter voel na dit alles, maar ik heb inmiddels al 3 brieven onder m'n kussen met deze dingen, en ik telkens voel ik me alleen maar slechter. de buien waarin ik me slecht voel en niets eet, nergens zin in heb komen steeds sneller en met kleinere tussenpozen en ik ben zo bang dat er een periode komt dat er geen interventies van 'goede' periodes zijn, en dat 't alleen nog maar is zoals een nachtmerrie..
ik geniet (soms) nog steeds van dingen, de ene keer meer dan de andere keer, maar er blijft altijd een soort sluier over me heen hangen. ik vraag me gewoon concreet af of dit gewoon dingen zijn die pubers nou eenmaal meemaken (ok misschien afgezien van dat incident met m'n neef) en dat ik mezelf gewoon gek maak met me gedachten, of dat er misschien toch meer speelt dan gewoon wat hormonen en of het een depressiviteit is die steeds opspeelt? Ik vraag me ook de laatste tijd af of ik misschien by een psycholoog moet gaan lopen.. eentje die ik alles uitgebreid kan vertellen en die me kan leren kennen.. en of die drang naar (tijdelijke) liefde met de scheiding heeft te maken, net als de sterke drang naar zelfmoord?

sorry voor het lange verhaal. ik hoop dat iemand het tot hier redt, al heb je het maar gescanned.. dan nog moet je de grote lijnen eruit kunnen halen. ik hoop het echt. ik zou graag wat feedback krijgen. alsjeblieft?

[JulianC]

Ik heb je verhaal nu vier keer opnieuw gelezen volgens mij, en ik weet nog steeds niet wat ik hier op moet zeggen.

Is het mogelijk dat ik me 'als een slet' gedraag zodra ik depressief wordt, en is die depressiviteit weer terug te leiden naar de scheiding en de aanranding van m'n neef?

Ja. Ik heb een vriendin gehad die zo'n zelfde situatie heeft meegemaakt, en de tijd daarna heeft ze zich compleet op mannen gestort, iets wat ze zelf ook niet echt kon verklaren. Aandacht? Proberen met andere ervaringen die eerdere ervaring te vergeten? Ik denk dat dat zeker wel verband houdt ja. Ook het gebrek aan aandacht van je ouders speelt hier een rol in, die aandacht zoek je nu ergens anders.

Een afspraak met een psycholoog maken zou ik je, vooral met zo'n verhaal, zeker aan kunnen raden. Hmm iets zinnigers weet ik even niet te zeggen, aan mij heb je dan ook niet veel (aan de volgende reacties wel ). Ik wens je er in ieder geval veel sterkte mee!

[Janneke]

Ik heb een hele goede band met de halfbroer van mijn vader, myn oom dus. hij is 25, en ik ga geregeld met 'm uit of blijf slapen by hem. Hij heeft ook een hechte band met m'n andere neef, ik iets minder. (ingewikkelde familie, weinig contact met de hele kant van pappa op een paar uitzonderingen na. Die oom is dus zo'n uitzondering.)
Anyway, op een feestje kwam 't zo uit dat ik met m'n neef in 1 bed moest slapen. Geen probleem.. 'T is tenslotte m'n neef? We hadden allemaal gedronken, sommige meer dan andere. Ik had de avond ervoor al genoeg gehad dus ik was had minder op, m'n neef had meer op. Ik had 't koud en ging een heel klein beetje dichter by 'm liggen. heel even kwam in me op om 'm te kussen, maar die gedachte werd meteen verworpen.
Goed, 't gaat erom dat dit in contact word gezien met de rest van de dingen, dus ik zal niet uitgebreid vertellen wat er gebeurde, maar hy legde z'n hand op m'n broekje, en ging van daaruit verder. komt erop neer dat hy me heeft gevingerd & gebefd, en ook heeft geprobeerd of ik hem wilde aftrekken. geprobeerd, omdat ik de hele tijd deed of ik sliep, en ik het begin als ik dacht dat hy écht te ver ging deed ik of ik wakker werd en naar de wc moest. Ik heb dit maar aan 2 goede vrienden verteld, en zij vonden het verkrachting, ik spreek dat tegen omdat ik zelf ook luid en duidelijk nee had kunnen zeggen.. denk ik. het ergste vind ik dat ik het ergens lekker vond en wel degelijk opgewonden raakte.. En dat ik niet meteen duidelijk maakte dat IK iig niet zat genoeg was hiervoor. Hij weet dat ik 't weet omdat ik hem ermee confronteerde (via facebook) dat ik niet sliep.. hy bevestigde dat hy wist waar ik 't over had door m'n bericht meteen te verwijderen.
neef, nr 2.

Hoi Elise,
ik focus even op dit stuk, okee...?
Over woorden kun je altijd debatteren (aanranding, verkrachting, wat dan ook).
Het allerbelangrijkste is het thema'grenzen' en grenzen zijn op de kaart altijd erg duidelijk en in real life niet.
Naar mijn gevoel heb je je passief verzet: je slapend gehouden, naar de wc gegaan - jij wilde niet. Sex hebben met mensen die slapen of dronken zijn, daar zijn trouwens speciale regels voor (je kunt dan geen echte toestemming geven en iedereen wordt dus geacht je met rust te laten).
Maar een van de ingewikkeldste dingen mbt. zaken zoals verkrachting is, dat je lichaam reageert. Ook al zou jij niet aangeraakt willen worden op je broekje (of tepels of noem maar op) - je wordt wel aangeraakt en je lichaam reageert daarop met lustgevoel.
Voor heel veel vrouwen, inclusief mijzelf een rare knoop. Terwijl je niet wilt (of in elk geval er niet duidelijk mee instemt) toch lustgevoelens ervaren.
Maar zie dit alsjeblieft voor wat het is: je lichaam dat reageert.
Dat je lichaam reageert, impliceert niet, dat je toestemde "of dat je niet moet zeuren, omdat je (jijzelf, niet je lichaam - zo "geknoopt" is het nou...) het toch lekker vond".
"Je was er niet dronken genoeg voor" impliceert: je wilde niet.
En idd: hij weet, dat hij fout zat, aangezien hij meteen dat bericht verwijderde.

Enne: met verwarring en al: ik kan me levendig voorstellen, dat dit bijdraagt aan de "dip" waar je momenteel in zit!
En een goede psychologe (die benul heeft van hoe ingewikkeld dit soort zaken zijn en emdr in het pakket heeft), daar kunje heel veel aan hebben!

[Janneke]

Na een uitbarsting tegen m'n moeder die helemaal nergens om begon (ze had iets verkeerd voor me uitgeprint) heb ik een brief aan m'n vader geschreven over alles, over hoe een goede vriend me toen ik 13 was meerdere malen heeft gevraagd of ik sex met 'm wilde, en hoe hy telkens als hy me zag eraan dacht hoe hy me op z'n hondjes ging nemen.. en hoe ik hem haatte.. vooral nadat ik hem in een zatte bui had gekust, over het mes en de medicynen, en over hoe hy er niets aan kon doen dat ik zovaak ongecontroleerde huilbuien had over de scheiding zonder dat hy 't wist..

Het heeft zin, om die brief idd niet te versturen.
Maar zo te lezen hield jouw vader zich ook al bezig met 'grens overschreidend gedrag' ten opzichte van jou.
Wat des te kwalijker is: in principe is hij je opvoeder en hij hoort jou dus te leren, waar de grenzen liggen.
Ipv. daarvan, gaat hij over die grenzen heen.

En wellicht 'kan hij er niets aan doen, dat jij ongecocontroleerde huilbuien hebt' - maar compleet schuldeloos is hij niet, verre van.

pappa was niet mee, niet omdat ze gescheiden zyn, maar omdat hij nooit meeging, ook niet naar bv m'n prijsuitreiking/afzwemmen/diploma uitreiking. -> dat gecombineerd met 't feit dat mamma niet wilde hoe m'n broertje en ik zagen hoe hy zichzelf de grond in dronk/blowde resulteerde in de scheiding.)

Een beetje vader toont belangstelling voor zijn kinderen. Wat concreet inhoudt, dat je in een mooi pak verschijnt, als jekind een diploma haalt. Dat je dan blij en trots bent.
I am sorry, maar als hij het leven zelf zo slecht aankan, dan is hij als vader 'om te huilen'.

[Elise]

Maar zo te lezen hield jouw vader zich ook al bezig met 'grens overschreidend gedrag' ten opzichte van jou.
Wat des te kwalijker is: in principe is hij je opvoeder en hij hoort jou dus te leren, waar de grenzen liggen

@Janneke, ik denk dat je het verkeerd interpreteerde.
die dingen gingen niet over m'n vader, maar over iemand anders?
een 'goede' vriend zei me wat hy allemaal met me wilde doen..
dat waren alle dingen die ik in die brief had gezet, die ik hem niet heb gestuurd.
en ik weet dat pappa verre van een voorbeeldvader is..

voor de rest;
bedankt allemaal voor de feedback.
ik schreef het op een tamelijk hopeloos momentje,
heb ups en downs, en dat was een behoorlijke down kun je wel zeggen.
ik ben wel blij dat het toch niet allemáál alleen maar in myn hoofd zit..
en ik zit er ook nog zeker aan te denken om naar een psycholoog te gaan.
praktische redenen houden me voorlopig alleen nog even tegen..
(arme student, net op kamers.)
maar ik denk dat ik by m'n volgende down meteen een afspraak maak.
ik heb door dit forum gemerkt dat niet zozeer 't vertellen van 't verhaal werkt,
maar wel het krijgen van goed onderbouwde reacties.
bedankt daarvoor.