[Kis]

Beste,

Om te beginnen zal ik mezelf even schetsen. Ik ben een miesje van 22 dat thuis woont bij haar ouders en twee jaar oudere broer. Ik studeer in Geel, nadat ik drie jaar op kot gezeten heb in Gent, en rijd elke dag op en af met de auto die ik van mijn ouders gekregen heb (eigenlijk moet delen met mijn moeder). Dit laatste jaar, maw mijn eerste jaar dat ik studeer aan geel, was voor mij een zware dobber, niet zo zeer op studie gebied, maar wel op emotioneel gebied. Een korte reden waarom ik uit Gent vertrokken ben, mijn drie-jarige relatie met een jongen is gedaan geraakt, biologie werd me wat te zwaar, ik miste mijn hobby die in mijn thuis-buurt ligt, en ik kreeg zeer veel vrijstellingen in Geel. Maar er was iets anders waar ik niet bij stilgestaan heb... Terug thuis wonen staat gelijk aan de regels van het huis volgen! En ik begrijp volkomen dat mijn ouders bezorgd zijn om mij en al het beste met mij voor hebben, ik ga ze hier dus zeker niet benoemen als slechte ouders, geheel niet! Maar ik ben 22 en mag zelf geen beslissingen nemen. Ik moet nog elke keer vragen of ik weg mag en wat uur ik moet thuis zijn. Ik begrijp dat ze willen weten waar ik ben, voor het geval er iets gebeurt of eender wat, en ik begrijp ook dat ze een richtlijn willen hebben van wanneer ik thuis ga zijn, aangezien mijn moeder wakker ligt uit schrik tot ik thuis ben. Maar moet ik echt alles vragen? En kunnen ze mij weigeren om mij bijvoorbeeld woensdag naar een optreden in sint-truiden te gaan zien? En als ik dan eens tot lang weg mag blijven, maar meestal moet ik thuis zijn voor 12u en als ik eens lang weg wil blijven, dan is mijn laatste uur 2u. Ik mag niet kiezen wanneer ik wil gaan zwemmen door de dag, ik moet dus echt werkelijk alles vragen. Maar het gaat verder dan dat, ze hebben op verschillende vlakken hun commentaar klaar staan, zo mag ik niet met laptop voor tv zitten, want volgens hun gaat chatten en tv zien niet samen, zo moet ik er ten laatste om negen uur uit, liefst nog acht uur. Zo mag ik niet uit de kamer gaan als ik telefoon krijg van iemand. Deuren mogen thuis niet op slot,... Het is gewoon alles, ze moeten alles weten en over alles hun menig kunnen doordrijven... Maar waar blijven dan mijn eigen keuzes? En mijn eigen planningen? Tot vorige week heb ik een vriend gehad, al van in februari. Elke keer ik hem wou zien moest ik dat vragen en bij hem blijven slapen mocht ik nog maar pas en enkel ene keer per week. Waarom mag ik, als 22er, die dingen niet zelf kiezen? Is dat normaal? En hoe kan ik daar iets aan doen?
Ik heb al meerdere malen met hun proberen te praten maar niets helpt er, en elke keer ik mij verzet geven ze mij de indruk dat ik hun ondankbaar ben voor alles, dat ik hen de indruk geef dat ze enkel nog goed zijn voor mijn was, plas en strijk... Maar dat is niet zo, maar ik verlang zo naar privacy en vrijheid, en het beter niet, het gevoel binnen in mij wordt alleen maar groter. Hoe los je zoiets op zonder elkaar te kwetsen?

[Minerva]

Nee ik vind het niet normaal zoals je ouders doen. Ik vind het erg krampachtig en betuttelend.

Dat er bepaalde regels zijn in hun huis, waar je je aan hebt te houden dat vind ik wel normaal. Regels als : om zes uur eten we hier en de deur gaat om 12 uur op het nachtslot en zo, daar kan ik inkomen. Gasten maar ook eigen kinderen dienen zich wel aan bepaalde huisregels te houden.

Maar wat ik bij jou lees is dat ze gaan bepalen hoe jij je leven moet leiden. Wat je wel of niet mag zien of mag doen. Je bent 22 en geen 14 meer. Ze behandelen je echter wel als een meisje van 14. Maar inmiddels ben je volwassen en heb je zelfbeschikkingsrecht verworven. Je hebt je eigen verantwoordelijkheden en ik vind niet dat zij je bepaalde dingen kunnen verbieden.

Als jij naar een popconcert wilt, dan ga je. Dat is jouw goed recht. Als je te laat daardoor thuis komt, dan zal je een andere slaapplaats dienen te regelen dit om je ouders niet tot last te zijn dan. A

Als jij voor de tv met je laptop wilt werken/chatten, dan doe je dat. Dat verbieden vind ik echt te gek voor woorden. En als jij wilt zwemmen dan ga je zwemmen.

En als al die kleine dingen op zulke grote bezwaren stuiten dan zou ik toch echt eigen woonruimte gaan zoeken ook al zit je zo dichtbij je ouders. De situatie vraagt er om en het is zeer ongezond te noemen om zo door te gaan met je ouders. Het schaadt de relatie enkel met jou en jij wordt er psychisch ziek van op den duur.

[Kis]

Dag Mystica,

Bedankt voor je reactie! Apart gaan wonen heeft al geregeld door mijn hoofd gespookt, maar dat is zo drastis, ik los het liever anders op, daar ben ik nu dus naar op zoek. En als er echt niets anders op zit dan apart te gaan wonen... hoe doe je dat als je nog student bent, en er dus geen geld binnen komt? Maar eerst en vooral, als ik dat doe kwets ik mijn ouders en ik wil ze niet ondankbaar zijn voor alles, het zijn geen slechte ouders, integendeel zelfs! Wat zijn andere oplossingen? Praten met ze heb ik al zo vaak geprobeerd, ze met iemand laten praten... maar wie, en hoe pak ik dat aan, want dan nog zet ik ze voor een voldrongen feit. Ik weet me echt geen raad meer.

[Minerva]

Als je al met ze gesproken hebt maar ze zijn niet voor rede vatbaar, dan wordt het lastig. Je kan hen niet veranderen, je kan enkel jezelf veranderen namelijk. Mogelijk dat een tolerantere tante of oom nog iets kan betekenen in deze ? Van wie nemen je ouders wel iets aan ? Als je die persoon zou kunnen mobiliseren is dat misschien nog een optie ? Of anders e.e.a. maar eens op papier zetten misschien ? Goede afspraken maken waar je wel mee kan leven ?

Ik zeg niet dat je ouders slechte ouders zijn, jij zegt dat ook niet. Het klinkt bij jou echter alsof je je schuldig voelt als je voor jezelf op komt en dingen voor jezelf wilt. Ik vraag me af hoe duidelijk jij bent met je standpunten ? Of geef je heel makkelijk toe ?

[Kis]

Probleem is dat er al zoveel gebeurd is. Hoe minder je mag, hoe meer je achter de rug gaat doen, en als die dingen dan beginnen uit te komen vertrouwen ze u natuurlijk ook niet meer. Normaal is dat wel, maar ze hebben het ergens zelf gecreëerd. En na alles, na al die kibbelingen en ruzies, zoek ik alleen maar effe rust. Ik wil geen nieuwe ruzies en schuldgevoelens... Ik wil wel zelf kunnen beslissen, zelf planning maken. Nu is het precies een strijd, als ik weg wil kan ik nooit echt gerust weg, zolang ik wil naar waar ik wil. Ik wil niet achter mijn boeken gaan zitten om hen gelukkig te maken, ik zal er wel achter gaan zitten om te leren, maar wanneer ik het beslis! Alles wordt alleen maar erger. En alles is zo geëvolueerd dat we elkaar zoveel beginnen te verwijten dat een normaal gesprek bijna niet meer gaat. Ik ben zelfs nooit bij mijn vriend mogen gaan studeren, want daar zou ik dat niet kunnen volgens hen, maar is dat niet iets dat ik moet beslissen voor mijn eigen? Ik weet het niet meer.

En wat als ze zeer kwaad worden, vorige keer hadden ze al bijna mijn gsm en auto afgepakt, ik kan niet alleen gaan wonen, dat is financiëel gewoon onmogenlijk. Wat zijn dan nog de oplossingen?

[Minerva]

Een baantje erbij zoeken ? Financiële onafhankelijkheid creëren ? Studie toch elders doen zodat je studiefinanciering krijgt ? Ik weet niet hoe het in België werkt ? Maar hoe doen anderen dat dan die "op kot" wonen en studeren ?

[Florien]

Ik krijg het al benauwd als ik het lees, kies voor je vrijheid! Liever een hok van 1 bij 1 dan deze beklemmende situatie.
Toch maar eens gaan uitzoeken wat de mogelijkheden zijn. Studeren is in Belgie volgens mij nog voordeliger dan in Nederland. De huur sowieso, dus er zullen vast wel mogelijkheden zijn!
Je moet niet blijven staren naar een gesloten deur, maar zoeken naar een deur dit wel open gaat.

[Minerva]

Je moet niet blijven staren naar een gesloten deur, maar zoeken naar een deur dit wel open gaat.

Mooie quote..

[Zoeza]

Je moet niet blijven staren naar een gesloten deur, maar zoeken naar een deur dit wel open gaat.

Mooie quote..

Inderdaad een hele mooie quote. Die ga ik onthouden!