[SilenceGirl]

Soms lijkt het alsof ik er niet bijhoor in het gezin. misschien lijkt het allemaal wel zo vanuit mijn ogen omdat ik zo onzeker ben. Maar toch bezorgd het me een slecht gevoel.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Mijn ouders waren nog erg jong toen ze me kregen. Mijn vader zie ik haast nooit meer en eerlijk gezegd heb ik daar niet zoveel problemen mee. Dat ben ik gewoon gewend.. Denk ik.
Vanaf dat ik 4 heeft mijn moeder een nieuwe vriend, die nu ook bij ons in huis woont. Al vanaf zover ik me nog kan herrineren zijn er altijd ruzies en spanningen in huis. Ik geef toe dat ik vroeger een gemeen kind was. Ik sloeg, beet, schopte en schelde ze uit. Ik werd gewoon erg snel kwaad. Als ik zwart voor mijn ogen zag, hield je me niet meer tegen. Mijn moeder dacht toen al dat er wat met me aan de hand was, maar ik bleef volhouden van niet. Het was ook niet zo! alles gebeurde gewoon uit het niets, ik kon zo omslaan. Soms had ik haat gevoelens naar mijn ouders omdat ik het gevoel had dat ik niet begrepen werd. Later werd ik boos op mezelf omdat ik besefte dat hun het ook niet altijd makkelijk hadden en dat het mijn schuld was. Mijn mening, gevoel.. veranderde s teeds wat zorgde voor vééél ruzies. Dat is nu nog steeds. Samen hebben ze nog 1 kind gekregen met diabets. Daarom hadden ze veel aandacht voor hem en dat begreep ik. Hij had hulp nodig omdat hij diabetes had, nie tik. Maar toch voelde ik me slechter en slechter.. Bestond ik nog wel? Ik kreeg ook aandacht al voelde het op een of andere manier anders. In mijn omgeving gebeurde er een aantal dingen en ik begon me steeds slechter te voelen. Ik wou dood, maar de echte stap deed ik niet omdat ik leefde voor mijn vrienden. die me later lieten vallen. Ik begon te snijden en ik keerde me steeds meer tegen mijn ouders. De ruzies blijven steeds, echt gezellig is het hier vaak niet. Ik wil begrepen worden al weet ik dat het wel aan mij zal liggen. Ik heb mezelf soms niet in d e hand, ik vergeet veel.. maar hun snappen dat niet. Mijn vriend heeft me al die tijd geholpen maar nu het slechter gaat tussen hem en mij gaat het ook weer slechter thuis. Soms weet ik geen oplossing meer en is de drang om het allemaal te stoppen erg groot. ik weet niet meer wat ik moet..

er is wel veel meer wat er gespeeld heeft, en wat er gebeurd is.. maar dat zal ik hier niet allemaal neerzetten. Ik weet dat ik het veroorzaakt heb, en dat vind ik alleen maar erger.

[Dafje]

Je was niet voor niets zo aggressief, aangezien je vader jou heeft laten vallen. Misschien heeft je moeder er niets aan gedaan om jou het gevoel te geven dat jij waardevol bent ondanks dat je vader er vandoor is gegaan? Ik denk niet dat je jezelf de schuld kunt geven van iets dat je als kind hebt gedaan als reactie op een onhoudbare situatie. Ik heb het in je andere topic ook al gezegd, maar het lucht echt op om er met een psycholoog over te praten. Dan krijg je vanzelf meer zelfvertrouwen en kun je je leven weer in eigen hand nemen.

[SilenceGirl]

Ja, ik zag het net.

Bedankt voor je reactie..

een vriend, nouja, die ken ik niet in "real life" zegmaar.. zegt dat ik misschien met mijn moeder moet praten, over alles maar dan ook echt alles.
Maar ik betwijfel of dat wel een goed idee is?

[Dafje]

Heb je nog contact met je moeder? Als dat zo is, dan zou ik zeker met haar gaan praten! Anders blijf je in die vicieuze cirkel zitten. Je moet gewoon even kwijt hoe je over haar denkt en hoe je de situatie kunt verbeteren, aangezien het niet goed met je gaat en zij één van de oorzaken is. Je moet vooral niet doorgaan zoals je nu doet, want dan wordt het alleen maar erger.

[SilenceGirl]

Ik wil wel, maar ik ben bang voor 'tgene wat ze zal gaan zeggen..

[Zoeza]

De kans is groot dat ze iets heel anders gaat zeggen dan wat jij denkt. Probeer niet te denken voor een ander! Ik zou het gewoon tegen je moeder zeggen, dan ben jij het kwijt de reactie van je moeder kan mee- of tegenvallen maar dat weet je pas als je met haar gepraat hebt.

Succes!

[SilenceGirl]

Ik zal het proberen, bedankt!