Gebruikersavatar
vins
Berichten: 7
Lid geworden op: 21 apr 2015 09:55

bedrogen in mijn gevoel

Hallo,

Er bestaan geen oplossingen die alles gelijk plat strijken zodat je kan verder gaan met je leven.


Int kort,

Scheiding meegemaakt een 10 tal jaar geleden (vechtscheiding) nieuwe relatie begonnen met een jongere vrouw die eigenlijk een kinderwens had als we erover praten. Ik heb altijd gezegd van in het begin dat ik geen kinderen meer wou, ik wou eigenlijk geen enkele verbintenis meer hebben, door wat er in het verleden gebeurd was. Ik ben daar altijd heel duidelijk over geweest.

Uiteindelijk heb ik gezegd dat ik echt geen kinderen meer wou en dat ik haar gevoel begreep. Dat ze moest kiezen tussen mij zonder kinderen ofwel een eigen leven hebben met kinderen anders zouden onze wegen scheiden. Ik kon haar wens niet onderdrukken en heb haar ook geen enkele verplichting opgegeven. Uiteindelijk is mijn vriendin toch zwanger geworden en was er een grote crisis ontstaan, waar we mijn schoonouders bij betrokken enz. Ik ben blijven staan op mijn standpunt, tot er dikke tranen vloeide en gevoelens geuit werden... ik ben door de mand gevallen en heb gezegd tegen mijn vriendin dat ze mij voor schut gezet heeft, door zelf te beslissen om toch kinderen te nemen. Ik was toch duidelijk, want kinderen krijg je met 2 en niet alleen dacht ik. Ik ben gezwicht en heb gezegd tegen haar (omdat ik van haar hield) dat ik er het beste ging van maken, maar tot op de dag van vandaag kan ik er nog geen vrede mee nemen en weegt alles heel zwaar door op onze relatie. Ik ben depressief geworden en lijd aan lichamelijke pijnen door de stress die alles teweeg brengt. Ik voel me gevangen en ondertussen is onze zoon 7 jaar, en kan ik de moed niet opbrengen om een goeie vader te zijn. het klinkt erg en dat is het ook, maar ik heb geen kracht dit langer vol te houden. Er zijn vaker ruzies en van een vaste goede relatie is geen sprake meer. Ik voel me bedrogen en kan deze gedachten niet van me afzetten. Na honderden dokter bezoeken voor mijn lichamelijke klachten ben ik antidepressiva aan het nemen en heb ik al menigte bezoeken gemaakt bij een psygoloog. Mijn laatste bezoek was het meest confronterend bezoek uit een hele reeks, waar de psygoloog zei om beter uit elkaar te gaan dan verder te doen in deze situatie. maar dat kan ik niet, omdat ik al een scheiding gehad heb waar kinderen bij betrokken waren. Ik wil dit niet nog eens meemaken. Ik ben namelijk in een heel zware depressie gevallen door mijn eerste scheiding en de schuldgevoelens die de hoofdzaak was van mijn depressie. IK ben aan de drank gegaan en heb verschillende jaren zwaar gedronken. Ik heb mijn verslaving overwonnen en drink nu al bijna 36 jaar niets meer (beste beslissing in mijn leven). ik volg daar groepssessies voor bij de AA en haal daar veel kracht uit. Maar hoe je het nu draait of keert, ik kan geen vrede nemen met het feit dat ik er in geluisd ben. Het voelt echt aan als bedrogen en nu zit ik met een zoon die ik eigenlijk niet wou en daar heb ik dan ook schuldgevoelens over, hoe erg dat ook mag klinken in een vreemd iemand zijn oren, ik kan er geen vrede mee nemen (schuldgevoel). de meeste mensen begrijpen dit niet en snappen niet waarom ik niet blij kan zijn met mijn zoon. Ik heb daar zelf geen verklaring voor, het voelt onmenselijk aan. Mijn vriendin beweerd hoog bij laag dat ze het niet expres gedaan heeft, maar ik kan haar niet geloven en dit duurt nu al zo'n 7 jaar. die opmerkingen komen dan boven als we woorden hebben en het is geen leven voor ons beiden... ik ben einde raad en weet niet wat doen... ik vraag geen oplossing want volgens mij is er geen oplossing voor omdat ik geen harteloos mens ben, kan ik geen beslissing nemen, maar ondertussen gaan onze band die we ooit hadden achteruit. Ik had zo veel plannen met haar en die zijn nu allemaal in het water gevallen door het feit dat ik vind dat mijn vriendin maar besloten heeft om toch zwanger te raken zonder dat ik daar akkoord mee ging .... zo dat was het int kort

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13618
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: bedrogen in mijn gevoel

vins schreef:Ik ben einde raad en weet niet wat doen... ik vraag geen oplossing want volgens mij is er geen oplossing voor omdat ik geen harteloos mens ben, kan ik geen beslissing nemen, maar ondertussen gaan onze band die we ooit hadden achteruit.
Welkom op ’t forum, Vins.

Het is moeilijk om je verhaal te lezen zonder onmiddellijk te oordelen. Je wilde na je scheiding geen kinderen meer, maar je vriendin raakte toch zanger. Tja, daar waren jullie zelf bij. Twee volwassen mensen weten toch wel hoe ze een zwangerschap kunnen vermijden en welke middelen ze kunnen gebruiken?
Je accepteert vervolgens wel de consequenties, maar voelt je toch geconfronteerd met het feit opgescheept te zitten met een zoon die je eigenlijk niet wilde. (…) Het klinkt best hard als ik het zeg, maar dat is een houding waar ik weinig sympathie voor kan opbrengen. Vooral voor je zoon, die inmiddels zeven jaar oud is moet dit heel hard zijn. Kinderen voelen het als ze eigenlijk ongewenst zijn.

Inmiddels zijn jullie zeven jaar verder, maar geen stap verder gekomen. In je slotopmerking zeg je geen besluit te kunnen nemen omdat je geen harteloos mens bent. Ik denk dat je hier mee jezelf een beetje tegenspreekt. Juist door je besluiteloosheid maak je het er voor de ander niet eenvoudiger op. Het wordt tijd de knoop door te hakken.

Jullie zouden relatietherapie kunnen overwegen, maar misschien zou je beter het advies van de psycholoog ter harte kunnen nemen en een einde maken aan deze relatie. Geen van de betrokkenen lijkt immers baat te hebben bij een voortzetting van deze verbintenis.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
vins
Berichten: 7
Lid geworden op: 21 apr 2015 09:55

Re: bedrogen in mijn gevoel

volhoudertje schreef:
vins schreef:Ik ben einde raad en weet niet wat doen... ik vraag geen oplossing want volgens mij is er geen oplossing voor omdat ik geen harteloos mens ben, kan ik geen beslissing nemen, maar ondertussen gaan onze band die we ooit hadden achteruit.
Welkom op ’t forum, Vins.

Het is moeilijk om je verhaal te lezen zonder onmiddellijk te oordelen. Je wilde na je scheiding geen kinderen meer, maar je vriendin raakte toch zanger. Tja, daar waren jullie zelf bij. Twee volwassen mensen weten toch wel hoe ze een zwangerschap kunnen vermijden en welke middelen ze kunnen gebruiken?
Je accepteert vervolgens wel de consequenties, maar voelt je toch geconfronteerd met het feit opgescheept te zitten met een zoon die je eigenlijk niet wilde. (…) Het klinkt best hard als ik het zeg, maar dat is een houding waar ik weinig sympathie voor kan opbrengen. Vooral voor je zoon, die inmiddels zeven jaar oud is moet dit heel hard zijn. Kinderen voelen het als ze eigenlijk ongewenst zijn.

Inmiddels zijn jullie zeven jaar verder, maar geen stap verder gekomen. In je slotopmerking zeg je geen besluit te kunnen nemen omdat je geen harteloos mens bent. Ik denk dat je hier mee jezelf een beetje tegenspreekt. Juist door je besluiteloosheid maak je het er voor de ander niet eenvoudiger op. Het wordt tijd de knoop door te hakken.

Jullie zouden relatietherapie kunnen overwegen, maar misschien zou je beter het advies van de psycholoog ter harte kunnen nemen en een einde maken aan deze relatie. Geen van de betrokkenen lijkt immers baat te hebben bij een voortzetting van deze verbintenis.

Beste volhoudertje, Ik vraag niet achter oplossingen en het feit dat je weinig sympathie kan opbrengen is omdat je het niet verstaat in hetzelfde schuitje te zitten als ik. Om het goed uit te leggen, ze nam de pil en ze is ze zogezegd vergeten zei ze me (haar eerste reactie). Haar tweede reactie, ze gokte doordat ze haar pil had uitgekotst (ziekte) te hebben dat het geen kwaad kon. Zonder mijn weten hebben we geslachtsgemeenschap gehad terwijl ze haar pil had uitgekotst. Nu begrijp je het misschien wat beter.

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13618
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: bedrogen in mijn gevoel

vins schreef:Om het goed uit te leggen, ze nam de pil en ze is ze zogezegd vergeten zei ze me (haar eerste reactie). Haar tweede reactie, ze gokte doordat ze haar pil had uitgekotst (ziekte) te hebben dat het geen kwaad kon. Zonder mijn weten hebben we geslachtsgemeenschap gehad terwijl ze haar pil had uitgekotst. Nu begrijp je het misschien wat beter.
Dat zijn inderdaad details die het verhaal wat verduidelijken.
Maar dan blijft de vraag hoe je de toekomst van jullie relatie ziet en of je bij je afweging een
besluit kunt nemen die voor alle betrokken partijen het beste uitpakt.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
vins
Berichten: 7
Lid geworden op: 21 apr 2015 09:55

Re: bedrogen in mijn gevoel

Dat is het allemaal eigenlijk... Ik heb al eens een scheiding meegemaakt en doordat ik die scheiding zie als mijn zware depressie, wil ik niet scheiden en laat dit nu het probleem zijn. Ik heb ver gezetten in die periode, geloof me. Ik zie mijn huidige partner nog graag en ik wil niet uit elkaar gaan uit schrik denk ik en vooral uit schuldgevoelens. Ik heb geen zin in een tweede depressie zoals ik die gekend heb toen. Ik probeer mijn gevoelens te onderdrukken, maar t'is sterker dan mezelf, ik blijf me bedrogen voelen, ook al doe ik mijn best om het te vergeten, het blijft. Ik moet er mij bij neerleggen en dat is zo moeilijk ...

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13618
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: bedrogen in mijn gevoel

vins schreef: Ik probeer mijn gevoelens te onderdrukken, maar t' is sterker dan mezelf, ik blijf me bedrogen voelen, ook al doe ik mijn best om het te vergeten, het blijft. Ik moet er mij bij neerleggen en dat is zo moeilijk ...
Je eigen gevoelens proberen te onderdrukken gaat je vroeger of later opbreken. Het feit dat je er moeite mee hebt om je er bij neer te leggen zegt al genoeg. Verder gaan op deze weg en geen besluit nemen lijkt me niet de beste keuze.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
vins
Berichten: 7
Lid geworden op: 21 apr 2015 09:55

Re: bedrogen in mijn gevoel

Daar ben ik me van bewust en scheiden is ook geen optie.. ik wou het gewoon eens kwijt ... tijd zal raad geven zeker ?

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13618
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: bedrogen in mijn gevoel

vins schreef:... tijd zal raad geven zeker?
Of tijd alle wonden zal helen en je eventueel nieuwe inzichten zal verschaffen is iets wat aan jou is om te bepalen.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: bedrogen in mijn gevoel

vins schreef:. Uiteindelijk is mijn vriendin toch zwanger geworden en was er een grote crisis ontstaan, waar we mijn schoonouders bij betrokken enz. Ik ben blijven staan op mijn standpunt, tot er dikke tranen vloeide en gevoelens geuit werden... ik ben door de mand gevallen en heb gezegd tegen mijn vriendin dat ze mij voor schut gezet heeft, door zelf te beslissen om toch kinderen te nemen. Ik was toch duidelijk, want kinderen krijg je met 2 en niet alleen dacht ik. Ik ben gezwicht en heb gezegd tegen haar (omdat ik van haar hield) dat ik er het beste ging van maken, maar tot op de dag van vandaag kan ik er nog geen vrede mee nemen en weegt alles heel zwaar door op onze relatie.
....ik ga op dit punt mee met VH: relatie therapie.
Ik vind als vrouw zij de ook. gewoon dat je vriendin hier heetf geklungeld.
(De pil is redelijk betrouwbaar, maar dit soort uitzonderingen zijn bekend. Ook zijn er dingen als de morning after pil en uiteindelijk abortus.)
Ik lees hier vooral dat je onder druk bent gezet en bent gezwicht, dat is gewoon geengoede basis.
Als je daarnaast van haar houdt, is er best kans dat het nog goed komt.
Maar blijven hangen in een situatie waarin jij het niet kunt opbrengen om van je eigen biologische kind te houden - brr.
Na honderden dokter bezoeken voor mijn lichamelijke klachten ben ik antidepressiva aan het nemen en heb ik al menigte bezoeken gemaakt bij een psygoloog. Mijn laatste bezoek was het meest confronterend bezoek uit een hele reeks, waar de psygoloog zei om beter uit elkaar te gaan dan verder te doen in deze situatie. maar dat kan ik niet, omdat ik al een scheiding gehad heb waar kinderen bij betrokken waren. Ik wil dit niet nog eens meemaken. Ik ben namelijk in een heel zware depressie gevallen door mijn eerste scheiding en de schuldgevoelens die de hoofdzaak was van mijn depressie.
Dat is dan geenhandig advies.
Maar gosh, hebben jullie gesproken over jouw schuldgevoelens over je vorige scheiding?
En is de woede tov 'ik ben er in geluisd' aan de orde geweest?

(....)en nu zit ik met een zoon die ik eigenlijk niet wou en daar heb ik dan ook schuldgevoelens over, hoe erg dat ook mag klinken in een vreemd iemand zijn oren, ik kan er geen vrede mee nemen (schuldgevoel). de meeste mensen begrijpen dit niet en snappen niet waarom ik niet blij kan zijn met mijn zoon. Ik heb daar zelf geen verklaring voor, het voelt onmenselijk aan. Mijn vriendin beweerd hoog bij laag dat ze het niet expres gedaan heeft, maar ik kan haar niet geloven en dit duurt nu al zo'n 7 jaar.
Och, wellicht had jij okk kunnen weten, dat de pil niet 100% betrouwbaar is...
Maar je zoon is wel het prangendste probleem.
Een kind heeft recht op goede ouders. Waaronder dus ouders die in elk geval er kunnen zijn voor hem. (Ook op dat vlak vind ik 'ga maar scheidne' nogal gemakzuchtig klinken. )
ik ben einde raad en weet niet wat doen... ik vraag geen oplossing want volgens mij is er geen oplossing voor omdat ik geen harteloos mens ben, kan ik geen beslissing nemen, maar ondertussen gaan onze band die we ooit hadden achteruit. Ik had zo veel plannen met haar en die zijn nu allemaal in het water gevallen door het feit dat ik vind dat mijn vriendin maar besloten heeft om toch zwanger te raken zonder dat ik daar akkoord mee ging .... zo dat was het int kort
Voor wat het waard is: stap naar een minder gemakzuchtig psycholoog.
Maar vooral:"klaar de lucht".
Al die verwijten, hoe redelijk of onredelijk dan ook maar binnenhouden - daar krijg je als mens pas echt stress van!
Laat op de ene of de andere manier je eigen onredelijke woede gaan,
(...meaning: ontplof, waar wel je nieuwe psycholoog bij is, maar de eerste keren niet je partner)
....en ga daarna als serieuze volwassenen, als geliefden en als fatsoenlijke ouders met elkaar in gesprek.

Gebruikersavatar
vins
Berichten: 7
Lid geworden op: 21 apr 2015 09:55

Re: bedrogen in mijn gevoel

Janneke schreef:
vins schreef:. Uiteindelijk is mijn vriendin toch zwanger geworden en was er een grote crisis ontstaan, waar we mijn schoonouders bij betrokken enz. Ik ben blijven staan op mijn standpunt, tot er dikke tranen vloeide en gevoelens geuit werden... ik ben door de mand gevallen en heb gezegd tegen mijn vriendin dat ze mij voor schut gezet heeft, door zelf te beslissen om toch kinderen te nemen. Ik was toch duidelijk, want kinderen krijg je met 2 en niet alleen dacht ik. Ik ben gezwicht en heb gezegd tegen haar (omdat ik van haar hield) dat ik er het beste ging van maken, maar tot op de dag van vandaag kan ik er nog geen vrede mee nemen en weegt alles heel zwaar door op onze relatie.
....ik ga op dit punt mee met VH: relatie therapie.
Ik vind als vrouw zij de ook. gewoon dat je vriendin hier heetf geklungeld.
(De pil is redelijk betrouwbaar, maar dit soort uitzonderingen zijn bekend. Ook zijn er dingen als de morning after pil en uiteindelijk abortus.)
Ik lees hier vooral dat je onder druk bent gezet en bent gezwicht, dat is gewoon geengoede basis.
Als je daarnaast van haar houdt, is er best kans dat het nog goed komt.
Maar blijven hangen in een situatie waarin jij het niet kunt opbrengen om van je eigen biologische kind te houden - brr.
Na honderden dokter bezoeken voor mijn lichamelijke klachten ben ik antidepressiva aan het nemen en heb ik al menigte bezoeken gemaakt bij een psygoloog. Mijn laatste bezoek was het meest confronterend bezoek uit een hele reeks, waar de psygoloog zei om beter uit elkaar te gaan dan verder te doen in deze situatie. maar dat kan ik niet, omdat ik al een scheiding gehad heb waar kinderen bij betrokken waren. Ik wil dit niet nog eens meemaken. Ik ben namelijk in een heel zware depressie gevallen door mijn eerste scheiding en de schuldgevoelens die de hoofdzaak was van mijn depressie.
Dat is dan geenhandig advies.
Maar gosh, hebben jullie gesproken over jouw schuldgevoelens over je vorige scheiding?
En is de woede tov 'ik ben er in geluisd' aan de orde geweest?

(....)en nu zit ik met een zoon die ik eigenlijk niet wou en daar heb ik dan ook schuldgevoelens over, hoe erg dat ook mag klinken in een vreemd iemand zijn oren, ik kan er geen vrede mee nemen (schuldgevoel). de meeste mensen begrijpen dit niet en snappen niet waarom ik niet blij kan zijn met mijn zoon. Ik heb daar zelf geen verklaring voor, het voelt onmenselijk aan. Mijn vriendin beweerd hoog bij laag dat ze het niet expres gedaan heeft, maar ik kan haar niet geloven en dit duurt nu al zo'n 7 jaar.
Och, wellicht had jij okk kunnen weten, dat de pil niet 100% betrouwbaar is...
Maar je zoon is wel het prangendste probleem.
Een kind heeft recht op goede ouders. Waaronder dus ouders die in elk geval er kunnen zijn voor hem. (Ook op dat vlak vind ik 'ga maar scheidne' nogal gemakzuchtig klinken. )
ik ben einde raad en weet niet wat doen... ik vraag geen oplossing want volgens mij is er geen oplossing voor omdat ik geen harteloos mens ben, kan ik geen beslissing nemen, maar ondertussen gaan onze band die we ooit hadden achteruit. Ik had zo veel plannen met haar en die zijn nu allemaal in het water gevallen door het feit dat ik vind dat mijn vriendin maar besloten heeft om toch zwanger te raken zonder dat ik daar akkoord mee ging .... zo dat was het int kort
Voor wat het waard is: stap naar een minder gemakzuchtig psycholoog.
Maar vooral:"klaar de lucht".
Al die verwijten, hoe redelijk of onredelijk dan ook maar binnenhouden - daar krijg je als mens pas echt stress van!
Laat op de ene of de andere manier je eigen onredelijke woede gaan,
(...meaning: ontplof, waar wel je nieuwe psycholoog bij is, maar de eerste keren niet je partner)
....en ga daarna als serieuze volwassenen, als geliefden en als fatsoenlijke ouders met elkaar in gesprek.

Janneken,

Het is allemaal gecompliceerd en mijn tekst zijn maar in grote lijnen uitgeschreven.

Ten eerste, ik haat dat manneke niet he, die kan daar wel niet aan doen wat er tussen ons heeft afgespeeld en nog soms. Het is een moeilijke situatie omdat ik ook aan pijnen lijd en vaak prikkelbaar loop. IK ben slim genoeg om te weten dat dit geen gezonde situatie is. Maar alle dingen die je opnoemde zijn al uitgebreid besproken zoals, abortus enz. Je moet natuurlijk ook willen zien dat mijn vriendin dit waarschijnlijk gedaan heeft omdat ze wanhopig was en er niet bij stil stond dat dit 2 ouders aangaat ipv een iemand die beslist of er een kind komt. Ik voel me bedrogen op dat vlak. Ik kan mijn gevoel opschrijven maar wat ook de uitkomst is, het veranderd niets aan de zaak. Ik ben er zelf nog niet uit. Ga ik weg dan laat ik weer een vrouw achter met kinderen en dat kan mijn geweten niet meer aan (zie zware depressie) Blijf ik, dan heb ik twee keuzes. Of wel leg ik er mij bij neer (alsof dit probleem dan uit de baan is) ofwel leg ik er mij niet bij neer (blijvende frustratie). Ik had een andere toekomst en had haar dat heel duidelijk gemaakt, ze wist dat ik geen kinderen wou en we zaten in een impasse. En ineens was ze zwanger. Het lag aan haar om mij te zeggen dat ze de pil niet had genomen of uitgekotst, want mijn vriendin heeft al twee versie's van haar uitleg. Snap je.. ook die denkpiste heb ik voor mezelf uitgemaakt. Het maakt niet uit of ze liegt of niet. Ik heb een zoon die ik niet wou, iedereen in de familie in de wolken, uitgenomen ik niet.. Ben ik dan ne smeerlap omdat ik dat voel.... zo veel vragen zo veel onbeantwoorde zaken waar ik me zit en dan nog mijn pijn die soms niet te harden is, terug opnieuw moeten beginnen na een scheiding is ook niet leuk, dat kan ik je verzekeren, Ik kan geen arbeid meer verrichten zoals een verbouwing doen. als je alles had en op het droge stond. Ge zou voor minder depressief worden. Mijn verhaal is zo veel meer dan dat eens tukje tekst die vanboven staat. Ik heb me bloot gegeven welles waar anoniem, maar toch. Ik verwacht geen oplossingen ik probeer te overleven. Ik kom er wel uit... dat hoop ik ...

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: bedrogen in mijn gevoel

vins schreef:

Janneken,

Het is allemaal gecompliceerd en mijn tekst zijn maar in grote lijnen uitgeschreven.

Ten eerste, ik haat dat manneke niet he, die kan daar wel niet aan doen wat er tussen ons heeft afgespeeld en nog soms.
Ik snap beslist dat het gecompliceerd is, en ik heb geen moment aangenomen dat je t manneke zou haten!
Het probleem is meer: je bent niet blij met hem. (Pijnlijk genoeg, want geloof oma, die ukjes hebben een rader in hun hoofd om U tegen te zeggen.)
is een moeilijke situatie omdat ik ook aan pijnen lijd en vaak prikkelbaar loop.
Heel rot: het ene probleem versterkt het andere.....
IK ben slim genoeg om te weten dat dit geen gezonde situatie is. Maar alle dingen die je opnoemde zijn al uitgebreid besproken zoals, abortus enz. Je moet natuurlijk ook willen zien dat mijn vriendin dit waarschijnlijk gedaan heeft omdat ze wanhopig was en er niet bij stil stond dat dit 2 ouders aangaat ipv een iemand die beslist of er een kind komt. Ik voel me bedrogen op dat vlak. Ik kan mijn gevoel opschrijven maar wat ook de uitkomst is, het veranderd niets aan de zaak. Ik ben er zelf nog niet uit. Ga ik weg dan laat ik weer een vrouw achter met kinderen en dat kan mijn geweten niet meer aan (zie zware depressie) Blijf ik, dan heb ik twee keuzes. Of wel leg ik er mij bij neer (alsof dit probleem dan uit de baan is) ofwel leg ik er mij niet bij neer (blijvende frustratie). Ik had een andere toekomst en had haar dat heel duidelijk gemaakt, ze wist dat ik geen kinderen wou en we zaten in een impasse. En ineens was ze zwanger. Het lag aan haar om mij te zeggen dat ze de pil niet had genomen of uitgekotst, want mijn vriendin heeft al twee versie's van haar uitleg. Snap je.. ook die denkpiste heb ik voor mezelf uitgemaakt. Het maakt niet uit of ze liegt of niet. Ik heb een zoon die ik niet wou, iedereen in de familie in de wolken, uitgenomen ik niet.. Ben ik dan ne smeerlap omdat ik dat voel.... zo veel vragen zo veel onbeantwoorde zaken waar ik me zit
Wacht heel even, want we dreigen langs elkaar heen te praten. ...
1) slim zijn en emoties voelen zijn twee totaal verschillende werelden. Het kan zin hebben, om met je logische verstand na te denken over je emoties, maar noem het beestje wel bij de naam: 'praten over'.
Nare zaken verwerken doe je niet, door er over te praten - daar zijn andere middelen voor. (Van voice dialogue tot herbeleven tot noem maar op.)

2) wat bedoel je precies, met 'je moet ook willen zien dat mijn vriendin' -?
(Ook dat klinkt mij in de oren naar 'praten over', en als je dat langer dan 5 gesprekken met de psycholoog hebt gedaan, moest je maar eens vragen waar dat nu toch precies goed voor zou moeten zijn.....)
En zelfs als het zo is, hoe is het voor jou, om dat in het midden te laten? (Meaning: wat wie dan ook in het verleden heeft gedaan - de kwestie is, hoe nu goed, en als dat kan graag ook plezierig te leven. )
Je zoon is er, om een of andere reden - en jij zit met bakken emoties "die er uit moeten" (wat dus iets heel anders is dan er over kleppen en kletsen en herkauwen en wat al niet).

3) wat bedoel je met 'ik kan mijn. gevoel opschrijven, maar dat verandert niets aan de zaak'?
Heel plat en rationeel: de uiterlijke werkelijkheid zal er idd niet echt door veranderen, die snap ik wel.
Maar daar ging het toch niet om, bij therapie?
Bedoel je, dat je peut je schrijfoefeningen heeft laten doen, en dat je in de peut/ die oefeningen teleurgesteld bent?

4) ...en wat mij frappeert: dat je opschrijft, 'ben ik dan zo'n smeerlap, dat ik dat voel'. In termen van emdr: dat is nogal een nare gedachte over jezelf! Het zou toch leuk zijn, als je dit soort nare gedachten over jezelf de nek zou kunnen omdraaien! (En kennelijk is dat tot op heden niet gebeurd, op therapie, wat ik beslist een reden vind om teleurgesteld te zijn!)
Ik kan me voorstellen, dat deze gedachte over jezelf eerder werkt als een soort innerlijke duimschroeven, die dus steeds verder worden aangedraaid - geen wonder dat je onder de stress zit!
......maar wellicht gaat het om over verwijten, al dan niet expliciet uitgeproken, (nu of in het verleden) door je omgeving....? Zo ja, ook daar kan een goede therapie wel dingen aan verbeteren.

Gebruikersavatar
YutaYuneYunesson
Berichten: 132
Lid geworden op: 21 nov 2011 23:17

Re: bedrogen in mijn gevoel

Hallo Vins

Hoe je tegenover je zoon staat is iets dat ik niet kan beoordelen omdat ik zelf geen kinderen heb.
Als ik jou verhaal volg maak ik er zelf het beeld bij dat je het gevoel hebt "gevangen" te zitten en dit komt denk ik voornamelijk uit jou gevoel van waarde. Je voelt je schuldig door het verleden en legt jezelf op dat het verleden zich niet mag herhalen. Nu herhaald dat verleden zich weer en dan lijkt mij behoorlijk beangstigend.
Ik denk dat het aannemelijk is dat jij je (nog) niet hebt kunnen openstellen voor je zoon, omdat jij je gevoelsmatig afzet van de situatie en ik denk dat het met angst te maken heeft, omdat het geassocieerd wordt met een heftige en nare periode die je mogelijk nog niet hebt verwerkt.

Terug naar “Eenzaamheid, relaties & seksualiteit”