[raamklaza]

Hoi iedereen,

Ik ben nieuw hier en ik hoop dat jullie mij een beetje kunnen helpen.

Ik heb sinds 2 maanden een relatie met een leuke meid. We hebben het vaak heel leuk samen maar soms is ze niet te genieten.

We zijn beide 28 en vooral zij heeft een moeilijke periode achter de rug. In de relatie hiervoor, die 7 jaar duurde, is ze emotioneel tot aan de grond genageld geraakt. Hij ging vaak vreemd, hij heeft mentaal op haar ingebeukt. En ze zocht haar liefde in eten. Tot op het moment dat ze zelf op een dag de koffers pakte en weg ging.

Ze heeft in die zeven jaar klap op klap gekregen een grote muur om zich heen gebouwd en liet niemand meer binnen en per toeval kwam ik voorbij en mij liet ze wel binnen maar emotioneel is ze heel onzeker over alles. Over haar zelf, over de relatie, over alles wat ik doe of niet doe.

Ik merk dat ze heel veel dingen reflecteert op mij. Dingen die haar ex fout heeft gedaan in het verleden. Als ik het heb over een gewone vriendin dan is dit voor haar een bedreiging en wordt ze ineens een ander persoon. Heel boos. Heel veel woede. Ik heb soms het gevoel dat ze niet weet dat ze zo doet. En dat ze dit dan verbloemd door daarna extra lief te doen.

Ik zeg wel steeds dat ze het niet op mij moet afreageren en dat ik de verkeerde persoon daarvoor ben maar toch blijft ze dat onbewust doen. Echter ben ik geen meeprater met zulke dingen, ik zie dat ze leidt onder haar verleden en ik wil dat ze hulp zoekt.

Ik wil haar niet kwijt en ik ben gek op haar en dat zeg ik ook heel vaak tegen haar. Alle lieve woorden die ik tegen haar zeg neemt ze met een korrel zout en schuift ze weg omdat ze vind dat ze het niet waard is. We hebben zelfs plannen om te gaan samenwonen over een paar maanden ook dit geeft haar geen extra vertrouwen in mij of de relatie. In ieder geval zo komt het over.

Ik ben bang dat ze dit gedrag blijft tonen of dat het nog erger wordt in de toekomst. Ik ben bang om dingen te zeggen uit angst dat zij weer boos wordt.

Ik probeer haar richting professionele hulp te krijgen maar dat wilt ze niet. Hoe kan ik iemand die niks wilt delen met de wereld toch zo ver krijgen om hulp te zoeken?

[Hawk L.]

Hey raamklaza,

Ik merk dat ze heel veel dingen reflecteert op mij. Dingen die haar ex fout heeft gedaan in het verleden. Als ik het heb over een gewone vriendin dan is dit voor haar een bedreiging en wordt ze ineens een ander persoon. Heel boos. Heel veel woede. Ik heb soms het gevoel dat ze niet weet dat ze zo doet. En dat ze dit dan verbloemd door daarna extra lief te doen.

Ik zeg wel steeds dat ze het niet op mij moet afreageren en dat ik de verkeerde persoon daarvoor ben maar toch blijft ze dat onbewust doen. Echter ben ik geen meeprater met zulke dingen, ik zie dat ze leidt onder haar verleden en ik wil dat ze hulp zoekt.

Wat naar voor je!
Het is wel bekend dat iemand die héél onzeker is over zichzelf ook snel jaloers wordt; misschien vandaar die woede, die frustratie?

Maar: in dit geval is het inderdaad wel een héél sterke woede, zoals je zelf zegt. Het doet me aan mezelf denken. Ik heb op zo'n momenten ook het gevoel dat ik dan in een andere persoon verander. Erna ben ik weer rustiger en neutraler, maar het komt toch steeds terug als de gelegenheid daar is... en zo doe ik het steeds opnieuw en voel ik mezelf er schuldiger en schuldiger bij.

Heeft je vriendin op zo'n moment vernielingsdrang? Wil ze zichzelf pijn doen? Dreigt ze met zelfmoord, maar heeft ze daar geen of niet veel last van in haar neutrale periode?
Weet ze niet meer wat ze zegt, kan ze niet meer stoppen en slaat haar stem over?
Walgt ze dan ook van zichzelf net ómdat ze zo doet en wil ze zichzelf doen stoppen door met zichzelf te vechten, zichzelf vast te houden om geen domme dingen te doen, maar is het steeds tevergeefs?

Ik zou er in elk geval nog eens goed over proberen te praten met haar. Als het zo blijft verder gaan kun je er het best eens met je huisarts over praten. Misschien is er wel sprake van een persoonlijkheidsstoornis?

[Hawk L.]

En ik vergat nog: wil ze op zo'n moment ook huilen, of kan ze het niet tegenhouden?

[raamklaza]

Hey raamklaza,

Ik merk dat ze heel veel dingen reflecteert op mij. Dingen die haar ex fout heeft gedaan in het verleden. Als ik het heb over een gewone vriendin dan is dit voor haar een bedreiging en wordt ze ineens een ander persoon. Heel boos. Heel veel woede. Ik heb soms het gevoel dat ze niet weet dat ze zo doet. En dat ze dit dan verbloemd door daarna extra lief te doen.

Ik zeg wel steeds dat ze het niet op mij moet afreageren en dat ik de verkeerde persoon daarvoor ben maar toch blijft ze dat onbewust doen. Echter ben ik geen meeprater met zulke dingen, ik zie dat ze leidt onder haar verleden en ik wil dat ze hulp zoekt.

Wat naar voor je!
Het is wel bekend dat iemand die héél onzeker is over zichzelf ook snel jaloers wordt; misschien vandaar die woede, die frustratie?

Maar: in dit geval is het inderdaad wel een héél sterke woede, zoals je zelf zegt. Het doet me aan mezelf denken. Ik heb op zo'n momenten ook het gevoel dat ik dan in een andere persoon verander. Erna ben ik weer rustiger en neutraler, maar het komt toch steeds terug als de gelegenheid daar is... en zo doe ik het steeds opnieuw en voel ik mezelf er schuldiger en schuldiger bij.

Heeft je vriendin op zo'n moment vernielingsdrang? Wil ze zichzelf pijn doen? Dreigt ze met zelfmoord, maar heeft ze daar geen of niet veel last van in haar neutrale periode?
Weet ze niet meer wat ze zegt, kan ze niet meer stoppen en slaat haar stem over?
Walgt ze dan ook van zichzelf net ómdat ze zo doet en wil ze zichzelf doen stoppen door met zichzelf te vechten, zichzelf vast te houden om geen domme dingen te doen, maar is het steeds tevergeefs?

Ik zou er in elk geval nog eens goed over proberen te praten met haar. Als het zo blijft verder gaan kun je er het best eens met je huisarts over praten. Misschien is er wel sprake van een persoonlijkheidsstoornis?

Ze heeft heel vaak gezegd dat ze geen zin meer heeft. Ze is ook heel vaak moe ervan emotioneel en lichamelijk maar 's avonds slaapt ze dan weer amper vanwege allemaal dingen waar ze aan denkt. Als ik dan vraag waar ze allemaal aan denkt dan weet ze het eigenlijk niet.

Als ik met haar probeer te praten dan leidt dat eigenlijk alleen tot ruzie. Ik heb echt het gevoel dat ze het niet in ziet zoals ik het zie. Ze heeft zich ingepraat dat het goed werkt zoals de afgelopen jaar heeft gedaan. Afsluiten van alles en haar gevoel.

[raamklaza]

En ik vergat nog: wil ze op zo'n moment ook huilen, of kan ze het niet tegenhouden?

Ze huilt erna meestal. En daarna is het ook meestal klaar en is het weer goed.

[Hawk L.]

Ze huilt erna meestal. En daarna is het ook meestal klaar en is het weer goed.

Ja, herkenbaar, maar het komt steeds terug dus?
Dat de gesprekken leiden tot ruzie ook. Hebben jullie dan meningsverschillen? Wordt ze emotioneel als je ze met haar gedrag confronteert? Wil ze het verdringen?

Het komt er waarschijnlijk allemaal op neer dat ze schrik heeft en zich te zwak voelt om iets te willen veranderen. Dat is waarschijnlijk vervelend, maar dat snap ik wel, want die stap kan heel moeilijk zijn, zeker als je al eens hulp probeerde te zoeken, maar zonder resultaat. Dan heb je geen zin in nogmaals zo'n "gedoe", m.a.w. opnieuw over je gevoelens moeten praten, weer medicatie moeten slikken die ofwel niet (genoeg) werkt ofwel bijwerkingen heeft,...
Althans, dat is toch mijn ervaring.

Het is écht niet makkelijk voor een persoon in haar (of mijn) geval. Zomaar zeggen dat ze bijvoorbeeld op therapie o.i.d. moet gaan is al een héél grote stap voor een dergelijk persoon.
Het is moeilijk uit te leggen...