[Minerva]

Dat hij je zo behandeld heeft in Spanje vind ik wel buitensporig en over grenzen heen gaan. Het vertrouwen en de gelijkwaardigheid binnen de relatie is weg op die manier. En je zegt zelf ook al dat je op bent van de zenuwen. Daar kan ik me alles bij voorstellen eerlijk gezegd. Dit is onhoudbaar en geestelijk traumatisch te noemen. Ik ben wel blij om te lezen dat je je conclusies hebt getrokken en op jezelf gaat. Lijkt me voor jou een stuk rustiger en gezonder.

[Meo Auxilio]

Hou je van je vriend als partner of als mens?
Verwar je genegenheid met liefde?
Iedere relatie heeft zijn eigen blauwdruk er is geen algemeen advies hoewel je vaak herkenbare zaken ziet in een verhaal.
Belangrijk is om te achterhalen hoe jij erin staat en te bekijken welke mogelijkheden er zijn. Niemand heeft het antwoord wat je moet doen wel kunnen er zaken worden verduidelijkt en consequenties van beslissingen op een rijtje worden gezet.

Meo Auxilio

[Tina]

Hij is al vaker over de grenzen geweest en ik denk nu dat dit komt omdat hij zijn medicatie niet naar behoren neemt, ik zou anders niet weten wat de reden is. Hij beseft wel heel snel wanneer hij tever is gegaan... excuses krijg ik niet maar probeert hij dat (meestal de volgende dag) op een andere manier goed te maken. IK heb hem nu nog maar eens gewezen op zijn verantwoordelijkheid en zijn afschuwelijk gedrag. Als dit niet snel veranderd heeft onze relatie geen enkele zin meer, ik verspil mijn tijd en dat is geen leven.
Gelukkig zijn er hier geen kinderen meer, ik dien alleen voor mezelf te zorgen.
Tot op heden heeft bij mij zijn goede kant er steeds voor gezorgd dat ik geduld bleef hebben. Ook was hij een heel andere man toen ik hem heb leren kennen en dat gedurende een hele tijd... tot er problemen kwamen. En dan leek hij verbitterd en helaas blijft dat nu zo, ondanks de problemen nu volledig van de baan zijn. Hij is nu sinds eind augustus in behandeling... veel verbetering is er niet en hoe lang moet ik nog geduld hebben? Ik heb nu het gevoel dat mijn leven één grote chaos is terwijl dit in feite nu heel mooi kon zijn.

[Leeuwtjuh]

Wanneer ga je bij hem weg? Ben je al op zoek naar iets anders?

[Meo Auxilio]

Is het wellicht mogelijk dat je steeds excuses probeert te vinden om een mogelijke pijnlijke beslissing uit de weg te gaan?

Meo Auxilio

[Tina]

wellicht wel... weggaan is voor mij niet zo vanzelfsprekend. Ik werk halftijds... financieel nauwelijks haalbaar. Ik ben gedeeltelijk afhankelijk van mijn dochter als ik vertrek. Bepaald goed voel ik me daar niet mee.

[GeenPijn]

Een blijf van mijn lijf huis is dat tijdelijk niets voor je. Zij kunnen je vaak verder helpen daarna, maar een vetpot zal het in het begin niet zijn. Wel veel rust

[Tina]

Heb ik geprobeerd maar omdat er geen fysiek geweld was kon ik er niet tereht. Ook gaf men voorrang aan vrouwen met kinderen. Ik ben ook al maanden op zoek naar een fulltime job maar ook dat lukt niet zo goed. Omwille van rugproblemen kan ik geen zwaar werk doen, bovendien ben ik bijna 50 jaar. Ook heb ik al gezocht naar een huisgenote met wie ik eventueel de kosten kan delen. Die zijn er wel maar zijn meestal studentes die leeftijdgenoten zoeken. Toch wil ik niet opgeven, ik denk niet dat ik de enige ben in dergelijke situatie. En ja, anderzijds bleef ik ook hopen dat de behandeling van mijn vriend zou aanslaan en dat het nog allemaal zou goed komen. Maar hoe langer ik er over nadenk hoe minder vertrouwen ik krijg. Nochtans heeft mijn vriend geen enkel bezoek met de psychiater gemist, ik denk wel dat hij ook wil veranderen. Telkens hij met zijn afschuwelijke uitspraken tever is gegaan probeert hij dat nu meteen zonder woorden goed te maken. Het is een heel kleine verbetering ten opzichte van vroeger. Desondanks blijven de vernederingen doorgaan. Ik heb hem ondertussen heel duidelijk laten weten dat het hier zo niet meer langer kan en dat ik alleen wil gaan wonen. Deze morgen kreeg ik een email van hem waarin hij schrijft dat hij het heel moeilijk heeft en had gehoopt dat ik hier begrip voor zou hebben. Ik heb er niet op gereageerd, ik wist ook niet meteen wat ik hierop moest antwoorden. Ik heb het trouwens ook heel moeilijk.

[Minerva]

Ja het lijkt me ook ontzettend moeilijk, de situatie die je daar beschrijft. Je hebt een vriend die psychisch behoorlijk in de knoop zit en ziek is, die onder invloed daarvan heel naar en vervelend gedrag vertoont wat jou heel erg pijn doet. Aan de ene kant wil je hem steunen en er voor hem zijn. Je wilt er begrip voor hebben en het daarom door de vingers zien maar aan de andere kant kwetst hij jou meermaals op hele nare wijze, hij laat je ergens staan, wijst je elke keer af of doet je pijn. Je lijdt onder zijn gedrag en doet jezelf erg tekort als je niet voor jezelf kiest maar voor hem blijft kiezen. Het belemmert jou heel erg in jouw functioneren om gewoon normaal te kunnen leven en gelukkig te zijn. Dat is wel heel erg rottig voor je.

Ik hoop dat je een uitweg vindt want dit is wel iets om heel verdrietig en depri van te worden.

[Tina]

Juist ja, je had dit niet beter kunnen omschrijven.

En ik...ik voel me een bang konijntje dat stilletjes blijft hopen op betere tijden.

Enkele jaren geleden leerde ik een knappe gentlemen kennen, voelde me in de wolken. Gedurende 2 jaar was ik zijn prinses, ook mijn dochter was blij met haar stiefpapa.
Later volgen spanningen van zijn ex.. het proces van zijn 3 kinderen ...en dan verdween ons mooie sprookje in de mist van alle problemen.

Elke dag heeft hij minder aandacht voor mij... het valt me op dat hij heel vaak erg gespannen is.
Hij slaapt ook slecht en is vooal erg humeurig. Zijn mooie lieve woorden veranderen in vernederingen... wat ik ook probeer... ik kan nog weinig goed doen.
Ik was opgelucht dat hij naar een dokter ging, maar nu...drie maanden later... veel veranderd is er niet.

Ik probeer geduld te hebben... misschien komt het nog goed, anderzijds wil ik realistisch blijven...wil ik niet de rest van mijn leven verspillen... ik heb ook veel nood aan tederheid en mis het knuffelen.

Momenteel leeft hij in zijn eigen wereld... doet hij enkel nog waar hij nog zin in heeft... hij ziet er ook heel slecht en ongelukkig uit.
Ik voel zijn boosheid en zie tegelijkertijd angst in zijn ogen.

Ik denk dat er vroeger heel veel dingen zijn gebeurd waar ik het raden naar heb.
Wat het ook is, ik vraag me af of hij hier ooit over heen geraakt.

Wat moet ik nu... weglopen? Geduld hebben?

Waar ik zeker van ben... ik wil niet met een bullebak samen leven... ik wil hier niet elke avond zitten piekeren ... en mijn tijd verspillen. Ik wil me niet de rest van mijn leven laten vernederen en opsluiten.
Ik wil leven en weer lachen en vooral genieten van de liefde enz...

Ik wil ook geen overhaaste en verkeerde beslissing nemen.

......

[Minerva]

Wat heb je nodig Tina ? Wat zijn je alternatieven ? Kan je niet tijdelijk ergens anders heen ?

[GeenPijn]

Waar ik zeker van ben... ik wil niet met een bullebak samen leven... ik wil hier niet elke avond zitten piekeren ... en mijn tijd verspillen. Ik wil me niet de rest van mijn leven laten vernederen en opsluiten.
Ik wil leven en weer lachen en vooral genieten van de liefde enz...

Ik wil ook geen overhaaste en verkeerde beslissing nemen.
......

Kortom je zit als een bang vogeltje blijven wachten tot iemand de beslissing voor je komt nemen. Je wilt ook geen overhaaste beslissing nemen maar je bent er al minimaal 4 maanden mee bezig. Je laat je bijna de hele tijd behandelen zoals je niet behandeld wilt worden. Voor hem het sein dat hij alles met je kan doen wat hij wil en laat hij daar nou net behoefte aan hebben.

Ik hoop niet dat je vanaf een jaar lang hier komt vertellen hoe slecht hij voor je is geweest, maar dat je niet weg gaat omdat het misschien wel goed komt en hij ooit lief was. Daar hebben we er namelijk al een aantal van op het forum (gehad), we weten al hoe verhalen verlopen..... Er verandert namelijk nooit wat.

[Tina]

Als ik die mogelijkheid had, dan was ik al lang hier weg. Ik heb destijds mijn werk opgezegd om voor zijn kinderen te zorgen. Ondertussen heb ik weer een nieuwe job, helaas halftijds ... ik verdien nu de helft van vroeger. Had ik al die problemen niet was die job meer als genoeg... nu ben ik helaas gedeeltelijk financieel afhankelijk. Mijn dochter wil me wel helpen, maar wil ik haar niet tot last zijn. Zij is pas alleen gaan wonen... heeft nu een vriend leren kennen. Haar mooiste jaren wil ik niet verknallen met mijn problemen.

IK ben wel volop aan het zoeken naar ander werk, maar op mijn leeftijd is dat niet zo makkelijk.
Ook heb ik nu contact met een zelfhulpgroep van familieleden of vriend van iemand met psychische problemen. Morgen zou ik naar een eerste bijeenkomst gaan...tenminste als dat zal lukken, want ik moet nog een goede smoes verzinnen.

Er zal nog wel een tijd overheen gaan eer ik de stap kan zetten om alleen te gaan wonen denk ik... ondertussen probeer ik er het beste van te maken. Ik laat in ieder geval niet meer zo op mijn kop zitten. Ik doe meer waar ik zin in heb en negeer hem als hij humeurig is.
Ik moet wel zeggen dat hij de afgelopen weken beter gehumeurd was... niet om nu in het rond te dansen, maar hij kon nu toch al meer op een normale toon praten. Het viel me ook een paar keer op dat hij mij ontweek als hij gespannen was en dat vond ik wel positief.
Enkele weken geleden waren we samen met de psychiater, Tijdens dat gesprek werd hij erg agressief zodat de psychiater tussen moest komen. Medicatie werd dan een klein beetje aangepast en hij moest van de psychiater zelf inspanningen doen om zijn agressie onder controle te houden.
De psychiater zei toen ook op een strenge toon... "ik verwacht dat jij straks ruzie gaat maken... ik wil dat niet... jij gaat jezelf proberen in te tomen" Ik was er niet gerust in want het gesprek met de psychiater ging er nogal hevig aan toe. Maar hij bleef rustig... en is zelfs de rest van de avond heel vriendelijk en attent geweest.
Het is precies alsof iemand hem moet zeggen wat de grenzen zijn...alsof hij denkt dat alles zomaar kan. Ik heb geen vat op hem, de psychiater blijkbaar wel. Helaas is er maar 1 gesprek per maand bij de psychiater en de psychologe is nu in bevallingsverlof. Gelukkig helpt de medicatie om hem zowat rustig te houden... tenminste als hij zijn medicatie slikt. Soms wil hij dagenlang geen pillen nemen... dan moet ik uit zijn buurt blijven. Dat zal ook het eerstvolgende zijn wat ik aan de psychiater ga melden. Zijn behandeling heeft volgens mij geen zin als hij zijn medicatie niet neemt.

Of hij nu beter wordt of niet, ik heb wel besloten om blijven te solliciteren naar een fultime job... ik wil niet meer afhankelijk zijn.

[Tina]

Ik heb ondertussen met mensen gesproken die ook samen leven met een partner met psychische problemen. Het deed goed om hun verhaal te horen en ervaringen uit te wisselen. Ik had eerst het gevoel dat ik alleen was, dat ik werd bekeken... en nu met deze mensen kon ik gewoon zeggen wat ik voel en beleef, zonder me te schamen. Ik werd niet veroordeeld..gelijk mijn familie altijd doet...maar kreeg goede tips en ja.. ik ben ze meteen gaan toepassen. Ik heb ook meteen mijn vriend gezegd met welke mensen ik heb gepsproken. Hij was geschrokken.. een hele dag heeft hij geen woord tegen mij gezegd...en ik deed alsof het me niks kon schelen. Ondertussen praat hij weer, heeft hij zelfs gekookt voor mij.. en ik liet hem weten dat ik over twee weken weer naar die mensen ging om te praten. Hij heeft er niet op gereageerd, ik denk wel dat hij beseft dat hij me niet meer kan tegen houden. Hoe dan ook, ik voel me een heel stuk sterker en ik hoop dat dit in de toekomst niet zal veranderen.

[Minerva]

Goed zo Tina. Het is goed dat je lotgenotencontact zoekt, ervaringen uitwisselt, raad en advies vraagt of geeft gezien de moeilijke situatie waarin je zit. Ook goed dat je er open en transparant over bent tegenover je partner. Hij mag best weten wat het met jou doet, waar je mee zit en hoe jij de dingen ervaart. Dat je het ook moeilijk hebt en dat hij daar meer begrip of inzicht in krijgt. Het draait in een relatie immers niet alleen om hem maar om jullie. En daar mag hij zich meer van bewust zijn en rekening mee houden want het is al moeilijk genoeg. Alles wat jou kan helpen om de situatie dragelijk te maken, kan je maar beter aan pakken en goed voor jezelf zorgen anders word je zelf nog depressief.

[Tina]

Ik had eerder al ondervonden dat ik me niet zwak mag opstellen tegen hem. Bij die gespreksavond met lotgenoten waren er 2 personen waarvan hun partner gestopt waren met het gebruiken van geweld nadat de ander een sterkere houding had aangenomen. Hem negeren of kordaat zeggen wat je er van vind. Ook dat probeer ik nu te doen. Niet meer angstig wegkruipen of in een hoekje zitten janken.
Ik merk met mijn vriend dat hij graag machtmisbruik maak... "het is zijn huis, het is zijn geld". Laatst wilde hij me verbieden om een sms-je te sturen. vroeger zou ik niet gedurfd hebben, maar nu stuurde ik gewoon mijn sms... meer nog... ik zei hem dat ik die afschuwelijke uitspraken aan zijn moeder zou vertellen.
Laatst gingen we samen naar een kledingwinkel. Ik had nood aan nieuwe winterkleding. Ik zag een blauwe jurk en vond deze mooi. Hij dachter er anders over en wilde zelfs niet dat ik deze jurk zou passen. Ik wandelde door... maar keerde later terug, paste de jurk en kocht hem. Ook kocht ik nog andere kleding. Savonds gaan wij naar de dansschool. Ik trok meteen de blauwe jurk aan. Het deed dan achteraf goed dat iemand me zei dat ik een mooie jurk aanhad. Later op de avond zegt hij... "we gaan volgende week als we tijd hebben nog kijken voor enkele jurken, je bent er mooi mee, ik had me vergist" Ik merk dat hij graag de touwtjes in handen heeft, dat hij kan beslissen .. en dat gaat soms heel erg ver. Eerder spraken we erover dat we een hondje zouden adopteren, Het zou dan een maltezertje worden. Tot ik zag hoe duur zo een hondje wel is... Ik zei aan mijn vriend dat dit hondje nog maar moet wachten... het is veel geld en er zijn dringend nog wat aanpassingen aan het huis nodig. Gisteren vertelde ik mijn dochter welk duur hondje mijn vriend eerst wilde kopen... later zegt mijn dochter dat het hondje reeds gereserveerd is en dat ik dit ga krijgen met kerst. Het beestje gaat hier zeker geen liefde tekort hebben, we zien beiden graag dieren....maar toch..

[Fafieke]

Lieve Tina,

Jouw verhaal heeft me erg aangegrepen, hoe herkenbaar allemaal!
Ik ben nog maar anderhalf jaar samen met mijn vriend en sinds een paar maanden loopt het helemaal mis.
Hij gedraagt zich echt als een klein kind als hij zijn zin niet krijgt, is wispelturig, humeurig en als hij kwaad wordt is hij echt agressief!
Tot slaan is het nooit gekomen, gelukkig want daar trek ik echt de streep maar wat geduw en getrek en kinderachtig de weg versperren, sleutels afnemen, handtas wegnemen enzo, voor mij echt ondenkbaar dat ik zoiets zou doen om mijn zin te krijgen, dus sta ik daar elke keer weer met open mond naar te kijken.
Tot het echt de spuigaten uitliep en ik mijn boeltje wilde pakken, dankzij de invloed van zijn ma zijn we dan toch naar de dokter gegaan en daar luidde de diagnose Manische Depressie.
Hij neemt nu zijn pillen wel en wil wel in therapie maar die wachtlijsten zijn zo ontzettend lang!
Ondertussen geraak ik zelf ook behoorlijk uitgeput, het zou me deugd doen om erover te kunnen praten met lotgenoten.
Waar heb jij die zelfhulpgroep gevonden? Is dat in België?

Veel sterkte meid, het siert je dat je hem wil helpen, maar verzorg jezelf ook wat okee?

[Tina]

Hoi Fafieke,

Deze week was mijn vriend niet te pruimen. Als ik nu zou zeggen tegen hem "de lucht is mooi blauw", zelfs dan zou hij heel boos worden.
Ik ben er van overtuigd dat hij zijn medicatie niet of toch niet naar behoren neemt. Die medicatie zou hem moeten kalmeren, en hij staat op ontploffen De afgelopen dagen heeft hij niet alleen geschreeuwd en vernederd, hij heeft ook met mijn spullen zitten gooien.
Dit ging me echt wel te ver.. en ik kon niet meer.
Sinds vanavond logeer ik met mijn dochter en denk ik er nog niet aan om terug naar mijn vriend te keren...integendeel.
Ik hoopte nog zo met een leuk groot kerstfeest met de hele familie en onze kids..ik had al dingen zitten voorbereiden.
pfff
Nu ja, beter eenzaam als een kerstavond vol vernederingen.
Ik zal wel mijn stiefdochtertjes missen... tjonge.. het zijn zulke lieve meiden.

Gelukkig heb ik zelf een mooie engel van een dochter... die me geen verwijten maakt, die me begrijpt en die me vooral heel goed steunt. Dit weekend en misschien nog langer logeer ik met haar.

De zelfhulpgroep waar ik naar toe ga http://nl.similes.be/ en ja dat is in België.

Of je nu in België woont of niet, je mag me altijd privé-bericht sturen hé.

[Tina]

Heel de nacht heb ik niet geslapen. Voortdurend gepiekerd en vooral gehuild. Meer en meer begin ik te beseffen dat het geen zin meer heeft om voor mijn relatie te vechten. Ik heb ook achterhaald dat zijn ex om dezelfde reden is vertrokken, dus dat probleem heeft hij al heel wat jaren. Ik begrijp dan niet hoe hij dit zo jaren kon verbergen voor mij of was ik dan zodanig blind dat ik het niet gezien heb? Ik stel me heel veel vragen. Het feit dat mijn vriend nu zijn medicatie niet of toch niet naar behoren neemt getuigt hoe weinig verantwoordelijkheid hij heeft. Hij moet toch beseffen dat hij 3 kinderen heeft en dat zij daar het grootste slachtoffer van zijn geworden en nu nog zijn.

Ik twijfel dan ook of hij hier ooit van zal genezen. Ik sprak met een dame die een gelijkaardig probleem heeft. Haar man is al drie jaar in behandeling met een psyhiater. Zij wordt met deze behandeling niet betrokken of zij is nog nooit met deze psychiater kunnen gaan praten. Zij kreeg ook geen uitleg over zijn toestand en of hij te genezen was. Zij is gedurenden een gans jaar met haar kinderen apart gaan wonen. Toen er duidelijk verbetering was met zijn toestand zijn ze terug samen gaan wonen. Ondertussen is hij weer agressief.

Ook praatte ik er ook met andere mensen waarvan de partner al jarenlang agressief is. Er zijn wel momenten dat het beter gaat of soms helemaal weg is, maar het blijkt meestal en soms na enkele maanden terug te komen. Er waren inderdaad een paar mensen waarvan de partner genezen was, maar die hebben wel heel veel jaren leed gehad... hun relatie is hierdoor erg getekend vertelden ze.
Al hun verhalen en dan mijn ervaring hebben me heel wat tot nadenken gezet.

Ik ben niet getrouwd, we hebben samen geen kinderen. Is dit nog wel zinvol om hiermee door te gaan? Hoe lang gaat dit nog allemaal duren? Welke verwachtingen mag ik hebben?

Ik pieker en pieker... het houdt niet op.

[momo]

Uit eigen ervaring met een agressieve echtgenoot kan ik zeggen dat je lang voordat je effectief weggaat afstand genomen hebt.Volgens mij is je relatie al veel langer gedaan dan vandaag. In je hoofd dan. Je wou er enkel nog iets van maken,om bepaalde redenen een kans geven.

Bij mij duurde het ook drie jaar voor hij zijn ware persoonlijkheid volledig liet zien, alhoewel ik van het begin zijn uitbarstingen (toen nog enkel verbaal) heb kunnen meemaken.Voor de buitenwereld was ie vriendelijk en behulpzaam.
Nu ben ik zelf geen doetje en kan ook aardig scherp uit de hoek komen, maar toen het op een bepaald moment fysiek werd was voor mij het over en uit. Gelukkig ook geen kinderen die er de dupe van werden dus ik was enkel opgelucht toen we uit elkaar gingen.
Een van de beste beslissingen van mijn leven, ook al was het een gouden kooi en moest ik erna knokken voor een huis, werk ,zelfs meubels.Maar dat vond ik niet erg want ik had het belangrijkste deel gered:mezelf

het is angstaanjagend de eerste tijd omdat je vanalles praktisch moet regelen en je dit wil afsluiten.
Maar je komt eruit, en meestal minder naief, slimmer, harder en beter!

Veel sterkte

[Tina]

Zo juist vertelde ik een vriendin voor het eerst welke problemen ik had. Ze was heel verbaast en geloofde amper dat mijn vriend zo agressief kon zijn. "Hij is zo een lieve en attentvolle man, zo heb ik hem toch nooit gezien" zei ze.
Tuurlijk niet, naar de buitenwereld is hij heel anders als thuis. Ik denk dat er nog velen zullen zijn die me amper gaan geloven, want weinige die hem zo kennen.

Ik ben helemaal niet klaar om alleen te gaan wonen, ik moet gewoon, voor de situatie volledig uit de hand loopt.
Als ik thuis ben met hem alleen dan voel ik me niet meer veilig.
Gisteren was ik bang toen ik na mijn werk naar huis reed. Normaal belt hij tijdens mijn werkuren, dan bespreken we het avondeten, boodschappen enz... als hij niet belt weet ik dat het niet goed zit...dus ook gisterenavond.
En ik had gelijk, hij was niet om aan te spreken en ik kon maar beter uit zijn buurt blijven.

Ik had zoveel plannen voor dit weekend. Normaal gaan we zondagnamiddag naar de dansles... meestal ben ik met vanalles en nog wat bezig. Precies alsof ik in een heel diep gat ben gevallen. Momenteel weet ik niet van welk hout pijlen maken.

[Ris]

Dag Tina
Met belangstelling alle berichten van jouw topic gelezen. Bedankt om jouw ervaringen hier te delen, alsook dank aan alle mensen die reageerden.
Herkenbaar, wat je meemaakt. Mijn situatie was wel anders (minder zwaar, meer perpectieven door praktische omstandigheden: ik woonde niet samen met de man en kon dus blijven wonen waar ik woonde, ik beëindigde de relatie). Mijn toenmalige partner was ook een toonbeeld van humor en attenties voor de buitenwereld, binnenskamers had hij veel kritiek op wat ik deed. Ik probeerde die kritiek te voorkomen door me naar zijn eisen te schikken. Op een bepaald moment had ik er echter genoeg van, want het voldoen aan zijn eisen, lokte telkens weer nieuwe kritiek uit. Ik schaam me nog steeds wanneer ik eraan terugdenk, maar op een bepaald moment heb ik hem zelfs laten bepalen wat ik wel of niet aantrok (van kleding). Na het beëindigen van de relatie voelde ik me erg bevrijd en opgelucht. Ik kreeg ook een boek onder ogen (Als liefde pijn doet en je weet niet waarom, auteur ben ik vergeten, heb het boek momenteel uitgeleend.). Dit boek opende mijn ogen en bevestigde wat "SomsPijn" hier al schreef: door bij hem te blijven gaf ik eigenlijk aan dat hij me kon behandelen zoals hij dat deed. Uiteraard vind ik het bewonderingswaardig dat je jouw grenzen blijft aangeven, je bent assertief en dat kon ik van mezelf niet zeggen. Daar heb ik bewondering voor. Woorden zijn één ding, daden zijn een ander, en meestal geloven we de daden. Je zegt hem wel dat je je niet zo (brutaal, agressief...) door hem laat behandelen, de realiteit is dat je nog steeds bij hem bent en ik vrees dat bij hem vooral dat laatste blijft hangen, en dit als bewijs ervaart dat hij zich dit allemaal best kan permitteren. Ik wens je van harte toe dat dit allemaal in een korte periode opgelost geraakt, met behoud van jouw relatie, als jij dat wil. En ik vrees ervoor... uit eigen ervaring, uit ervaringen van vriendinnen... Tegelijkertijd begrijp ik dat de reële omstandigheden (financieel, woonst, kinderen...) de boel kunnen bemoeilijken en doen uitstellen. Het siert je dat je zo om het welzijn van jouw dochter bekommerd bent, en heb je haar opinie daarover (overweging bij haar tijdelijk in te trekken) al eens bevraagd? Misschien wil ze jou wel heel graag helpen en ontneem je haar de kans dit te kunnen doen (door het haar niet te vragen). Je kan in hetzelfde gesprek ook aanbrengen dat je bezorgd bent om haar welzijn en haar prille geluk niet wil belasten. En wie weet, misschien komen jullie samen nog op andere alternatieve oplossingen, waar je in je' eentje niet aan dacht. Veel sterkte toegewenst Tina!

[Tina]

Dank u wel voor alle reacties, goede raad, ervaringen enz... ik huil er telkens wel mee, maar het geeft me moed.. terwijl ik hier van gisterenavond alleen in een klein appartementje ben ... kan ik toch wat babbelen.

Mijn dochter is een schat, en zeer sociaal. Zij kent de problemen maar al te goed en heeft me meermalen aangemoedigd om weg te gaan.. ze heeft er destijds ook onder geleden. En daar voel ik me schuldig om... vandaar dat ik haar nu niet wil moeilijk maken... ze heeft pas een nieuwe vriend... ziet er gelukkig uit... ze straalt. Ik zou willen dat ze nog een hele tijd zo bleef stralen en probeer haar om die reden niet teveel belasten met mijn problemen. Vanavond komt ze mij gezelschap houden en gaan we bespreken hoe we de problemen gaan aanpakken.

Eergisteren vertelt ze me dat ze nu bang is geworden dat haar vriend misschien later ook "agressief" tegen haar gaat worden.
Ze zei dat ze nooit had verwacht dat mijn vriend zo een karakter had, ook zij vond het een schat van een man... tot hij agressief begon te worden en steeds maar erger werd.
Helaas hebben we voorheen niks gemerkt, ik zou anders nooit bij hem gaan samen wonen. Ik hoorde reeds eerder verhalen van gezinnen waar er geweld was. Ik dacht toen vaak.. dit zal mij nooit overkomen, ik ga met zo een afschuwelijke man niet samen leven.
En zie...

[viooltje]

hey tina

ik weet het, soms denk me het waarom ik het miet gezien of gemerkt heb wat voor iemand het is,
nu dat is het juist, dat laten ze niet zien, pas na dat ze weten dat je niet zomaar weg kunt,
en ze je helemaal in je macht heben, finacieel als alles

ik wil je veel sterkte wensen

[GeenPijn]

Tina ten eerste ben ik blij voor je en jouw dochter dat je de stap hebt genomen om weg te gaan. Zovelen blijven en laten zich mishandelen maar jij hebt wel die stap genomen, ok je kon net anders omdat je doodsbang was, maar het resultaat is wat telt.

En wees ook niet te trots om hulp aan te nemen of te vragen, genoeg mensen willen helpen als ze iemand (zeker een bekende of familie) in nood zien, en dan doe je ze juist een plezier door ze de mogelijkheid te geven jou te helpen.
Leer ook dank je wel zeggen en iets aan te nemen ipv nee zeggen en hulp weigeren daar kwets je jezelf en de helpende hand mee. Ik vond dat vroeger ook moeilijk en heb het uiteindelijk op school moeten leren. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.

Dat andere van je dochter is een goed voorbeeld van hoe mis het kan gaan als een vrouw blijft bij zo'n man. De kinderen kijken toe, gaan dat als normaal beschouwen en kijk nu is je dochter bang dat haar vriend misschien ook we zo wordt. Gelukkig was je er zo te zien op tidj bij, ik denk wel dat het goed komt met je dochter ze herkent de signalen en weet wat wel en niet acceptabel is.

Was langer gebleven en de kans was groot dat ze juist zulke types zou gaan opzoeken later en ermee eindigen.

Hoe sommige mannen zich later zo ontplooien is weer stof voor een andere discussie.

Je was zeker niet getrouwd? Anders had je mooi kunnen scheiden en alimentatie kunnen opstrijken.

Sterkte verder, accepteer hulp, wees blij dat je weg bent, en GA VOORAL NIET IN OP BELLETJES, GELD, EEN GESPREK, AANBIEDINGEN OM LEKKER TE ETEN EN DAT SOORT GOEDMAAK DINGETJES IN. Negeer hem het liefst compleet je hoeft toch niets meer met hem te regelen.
Hij zal zijn "voetveeg" gaan missen en alles proberen om haar weer in zijn macht te krijgen (onderdeel van het spel) waarna alles weer opnieuw begint. Hij kent jou tenslotte.

Ga zo door en je redt het uiteindelijk wel.