[Ilse17]

Hallo , ik ben een meisje van 17 en ik heb een probleem.

Ik heb een tijd terug een vriend gehad, maar hij is bij me weggegaan omdat ik vaak verdrietig was en veel moest huilen. Dat was vaak door dat ik bang was om hem te verliezen. Wat uiteindelijk dus ook gebeurde. Hij betekend echt alles voor me en liet de rest van m leven in een gat vallen , alles draaide alleen nog maar om hem. Het was dan ook een harde klap toen hij me opbelde om te zeggen dat hij niet meer met me verder wilde..

Ik werd bijvoorbeeld verdrietig als die uitgebreid naar andere meiden stond te kijken. Ik was altijd bang dat hij zo realiseren dat die een veel knappere vriendin kon krijgen. Ook zei hij met regelmaat dingen die ik in zijn ogen niet goed deed, waardoor hij zich niet goed ging voelen. Dit gebeurde ook op de momenten dat ik verdrietig was. En dat is wel het laatste wat je dan wil horen op zo'n moment als je al zo verdrietig bent. Ik was gewoon zo bang om hem kwijt te raken. we raakte in een negatieve cirkel. Ik zal hierin dan ook misschien wel overdreven hebben . Maar zo voelde het gewoon voor mij.

Inmiddels zie ik hem weer vaker en werken we aan onze relatie. Ik doe mn best. Maar soms kan ik mijn gevoel gewoon niet tegen houden. Ik ben dan onwijs jaloers. zelfs op z'n ex vriendin terwijl hij haar niet meer spreekt. Zij heeft hem door een moeilijke tijd heen geholpen. Maar het blijft in mijn achter hoofd hangen dat ik nooit zo belangrijk voor m zal zijn dan dat zij ooit wel geweest is.
Ik maak me zelfs druk om foto's en mails van haar die nog op zijn computer staan.

Toen ik 't m probeerde uitteleggen hoe dat voor mij voelde , schoot dat bij hem totaal in het verkeerde keelgat. Ik snap het wel dat het belangrijk voor m is geweest. Maar er zijn nogal wat "akkefietjes" rondom haar geweest waar ik het erg moeilijk mee gehad heb. Hij zei dat het gezeik was dat ik me rot voelde. Het komt ook over alsof de herinnering aan haar belangrijker is dan mijn gevoelens.
Ik weet even echt niet wat ik nu moet doen. Ik wil niet langer zo bang zijn om hem te verliezen.
Ik wil er niet meer van wakker liggen en er niet meer over dromen.

Het is echt een hele lieve jongen , maar ik voel me soms zo onbegrepen.
En hij zegt dat ik heb niet begrijp.
Heeft er misschien iemand ideeën of tips waardoor die angst minder word?
of hoe ik er het best mee om kan gaan ?

Met vriendelijke groet ,
Ilse

[wasikmaareenkat]

hee ilse,

vervelend dat je er zoveel last van hebt. ik herken het wel een beetje. mijn vriend en ik zijn nu een jaar en drie maanden samen, als ik even de periode van 2,5 maand negeer dat het uit was.. ahum. voor die periode had ik ook veel last van die angsten die jij hebt. ik ben sowieso wel jaloers aangelegd (lelijke eigenschap, ik weet het) en dat helpt al helemaal niet mee. als je zelf zo onzeker bent of niet goed in je vel zit is het heel fijn om een vriend te hebben die je complimentjes en aandacht geeft. je kunt je er bijna afhankelijk van gaan voelen. minder fijn is dat de angst om de ander kwijt te raken er alleen maar groter op wordt. het is ook niet een irreële angst natuurlijk. dat waar ik zo bang voor was, dat gebeurde, en ik was er echt helemaal kapot van. kon ook niks anders denken dan "ik wil hem weer terug". na een tijdje compleet géén contact te hebben gehad, alle dingen die me ook maar enigszins aan hem deden denken uit mijn leven te hebben geband, kwamen we elkaar via vrienden af en toe toch weer tegen, in de kroeg en zo. langzaamaan weer voorzichtig contact, gevoel bleek er van beide kanten nog sterk te zijn, veel gepraat, etc. en toen kwamen we weer bij elkaar.
ik heb wel veel geleerd van die periode. het is heel naar om te merken hoe afhankelijk je eigenlijk geweest bent van iemand. het voelde vreselijk, maar heb me als het ware helemaal "op mezelf gestort" toen. ging sporten, meer contact met vrienden, nieuwe dingen ondernemen.. nu we weer samen zijn is dat wel weer afgezwakt, maar ik weet nu hoe belangrijk het is om je eigen leven te hebben, om genoeg andere dingen te hebben waar je voldoening en zelfvertrouwen uithaalt.
nou ja, mijn tips dus:
- onderhoud je vriendschappen.
- blijf (nieuwe) dingen ondernemen in je eentje of met andere mensen dan je vriend
- zoek iets waar je zelfvertrouwen van krijgt, een hobby, werk, studie, ..
- zorg goed voor jezelf, en doe je best om er een beetje leuk uit te zien. kijk naar wat mooi is aan jezelf, en focus daar op (sorry ik klink nu net als een psycholoog).
- gun je vriend zijn eigen leven, waarbij misschien ook contact met andere meisjes hoort (niet op een romantische manier natuurlijk). leer op je vriend te vertrouwen, dat is sowieso de basis van een relatie.
- communiceer! met je vriend dus.

ik vind het overigens wel belachelijk dat je vriend jouw gevoelens afdoet als "gezeik".. hij heeft een relatie met jou, en je gevoelens horen ook bij jou als hij geen begrip voor je kan opbrengen vind ik het maar een sneue vent.

[angel12]

Ik begrijp je angst maar kijk.

Wat heb jij nodig ?
Kan hij jou dat bieden ?
Kun jij dat voor jezelf bieden.

Werk aan je zelfvertrouwen en eigenwaarde, je zelfrespect.
Welke waarden zijn voor jou belangrijk ?

Waarom ben je zo bang ? Is er iets in je kindertijd of zo gebeurd dat die angst heeft veroorzaakt ?

Ik ben in een ver verleden ook bang geweest. Maar eerlijk gezegd waar je bang voor bent is een les voor jou. Wat kan je eruit leren ? Zoals ik ook al zei, je kan als je wilt aan je eigenwaarde werken.

Ik heb verschillende relaties achter de rug - toen ik mijn vorige relatie beëindigde stelde ik : wat wil ik, wat heb ik nodig, waar ligt de grens. Toen ik mijn echtgenoot ontmoette wist ik dat ik een en ander wou en niet meer wou.
Ik heb dat dan ook meteen duidelijk gemaakt. Ga dus voor hetgeen JIJ belangrijk vindt.

Je hoeft niet bang te zijn om hem te verliezen, als je als mens evolueert, evolueren je relaties evengoed. Het kan dus best zijn dat jij over x-aantal tijd iemand ontmoet die veel beter kan bieden wat jij op dat moment nodig hebt dan degene waar je nu je hart aan verloren hebt.

Het komt wel goed, maar jij hebt JOUW leven in eigen handen. Ga er dus voor. Werk aan jezelf, je komt er dan wel.

Lieve groeten,

Angel

[estherbloem]

Hoi Ilse,

ik begrijp je verhaal helemaal. Ik zit namelijk ook zo in elkaar en ik ben 19 dus scheel niet veel qua leeftijd. Ik heb nu ruim 15 maanden een vriend en ben ook altijd heel erg bang dat hij een ander meisje tegen komt. Dit is wel minder geworden omdat ik me nu ook meer richt op alles wat niet meteen met hem te maken heeft, zoals: vrienden, hobby's, school etc. Ik denk nu ook zo vooral: als die vreemd wil gaan, doet die het toch wel. En zo probeer ik gewoon nuchter te blijven denken over bepaalde zaken. Je moet niet denken aan wat er allemaal kan gebeuren maar je moet meer met de dag leven. Geniet van de moment dat je bij hem bent en het duurt zo lang als dat het moet duren.

Groetjes

[Ilse17]

het is toch wel fijn om te zien dat ik dus niet de enige ben die hier dus bang voor is en dat er wel degelijk mensen zijn die mijn gevoel begrijpen!

@wasikmaareenkat
Bedankt uw advies ik ga er mee aan de slag!

Wat ik alleen lastig vind is dat een paar goede vrienden van mij jongens zijn. ik heb het als ik ze zie altijd hartstikke leuk met ze. Maar mijn vriend vertrouwd ze niet.
( hij zegt dat het komt doordat een vriendin van mij hem had verteld over een van die jongens die volgens haar vroeger gevoelens voor me heeft gehad.)
Dan kan ik meestal aan 'm merken dat die het niet leuk vind. Waarop ik best wel een schuldgevoel krijg.. weet niet zo goed wat ik daar mee aanmoet.


@angel12

ik heb het er een tijd terug met hem overgehad. Over wat hij voor mij hierin kan betekenen. oftewel wat ik van hem nodig heb. Hij herinnerd me nu vaker aan wat ik voor hem beteken. Dat is toch wel erg fijn.

Ik heb op het moment ook vertrouwen van m nodig. Hij is bang dat we terug vallen in de problemen waar onze "vorige relatie" op stuk liep. Hij wou toen niet meer met me verder omdat ik vaak verdrietig was. Meestal om dingen die met hem te maken hadden. Dat kwam vooral weer door die angst om hem te verliezen.
Maar hij zegt dat dat vertrouwen zich weer moet opbouwen en dat dat er niet opeens is. Dat vind ik wel moeilijk, vooral omdat ik het niet snap waar ik dat aan verdient heb.

Dat zou ik inderdaad heel graag willen , een beetje meer zelfvertrouwen. Gewoon simpelweg niet steeds hoeven te twijfelen over dingen. Ik wil er dan ook graag aan werken. Het is misschien en rare vraag .. maar hoe doe je dat eigenlijk ?

Er is in mijn kindertijd voor zover ik weet niets gebeurt dat die angst zou kunnen veroorzaken.

@estherbloem

Ik moet zeggen dat ik het heel knap vind hoe u er zo mee om kan gaan. Vind dat zelf best lastig , ik bedoel ik moet er echt niet aan denken dat die niet meer bij me zou zijn. Misschien een beetje raar maar hij is ook de eerste jongen waarmee ik daadwerkelijk een toekomst zag. Dat is nu na omstandigheden wat minder dan in het begin. Maar heb nog steeds dat sterke gevoel dat ik met heb verder wil en met niemand anders.

Ik pieker nogal veel over dingen die in het verleden gebeurt zijn. Ik weet wel dat dat klaar is en er toch niks meer aan te doen is. Maar toch kan ik me er dan nog heel rot over voelen.
Heeft u daar ook wel eens last van of gehad? en hoe gaat u daarmee om ?

bedankt voor uw advies, ik ga meer aandacht besteden aan m'n eigen bezigheden.



Groetjes, Ilse

[angel12]

Ik ben in therapie geweest en heb zo aan mijn zelfvertrouwen leren werken.
Mijn ervaring met therapie : ga bij iemand die het niet uit de boekskes haalt, die ervaring heeft, een warm hart heeft, en het gevoel tussen jullie beiden goed zit. Enfin, dat is wat ik je kan aanraden.

Ook veel boeken lezen en met mensen omgaan die jou graag zien, die jou op jouw weg kunnen helpen, je dingen aanreiken om als mens te groeien.

Weten wat jouw waarden zijn, dus wat jij essentieel vindt, wat jij belangrijk vindt, wat jij wel en niet nodig hebt, wat jij wel en niet wil, waar jouw grenzen liggen, en consequent zijn helpt om zelfvertrouwen te krijgen.

Cursussen zelfvertrouwen volgen. Eventueel aangevuld met assertiviteit.

Als jij zegt dat je iets niet meer wil en je doet het dan toch dan kan dat je zelfvertrouwen een deuk geven.

Het kan ook zijn dat jij zolang in een "slechte" relatie kan zitten tot je inziet wat je wel en niet meer wil. Slecht bedoel ik wanneer je eronder lijdt. Maar er zit ook een les in.

Zolang jij niet aan jezelf werkt, zal je tegen dezelfde dingen tegen aanbotsen. Of dit nu in deze relatie is of in een volgende.
Dus als je jaloers en onzeker bent werk dan aan je zelfvertrouwen.

Kijk ook eens op internet, er zijn interessante sites over zelfvertrouwen. De site die ik oa wel zeer interessant vind is newstart.nl. Het is een site die over vanalles gaat wat betreft bewustwording. Het zal je zeker kunnen helpen.

Je hoeft me natuurlijk niet te volgen, voel vooral wat goed is voor jou, je innerlijke weet dat te zeggen.

Geloof in jezelf, je bent een uniek mens met heel wat kwaliteiten. En volg ook je intuïtie.

Groetjes,

Angel

[angel12]

Ik lees nu net dat je vriend het ook moeilijk heeft met die ene jongen waar je graag mee omgaat. Zie je, dit kan een projectie zijn. Zowel jij als hij kunnen aan hetzelfde thema werken.
He kan zijn dat hij er zich niet van bewust is en dankzij jouw jaloezie of andere emotie het ook bij zichzelf in vraag kan stellen en eraan kan werken.

Een voorbeeld : ik had in het verleden moeite met het feit dat mijn ex-vriend zijn grenzen niet stelde maar het feit was dat ik ze zelf OOK NIET stelde maar dat niet inzag.
Dankzij therapie en mezelf in vraag te stellen, aan mezelf te werken heb ik ook voor mezelf grenzen leren stellen. Mijn ex-vriend daarentegen kon dat bij het einde van onze relatie nog geen grenzen stellen, maar ik had het geleerd en pas het sindsdien toe. Nu er zijn altijd momenten waarbij dat niet zo gemakkelijk gaat maar de basis is gelegd.

Zie je, daar waar je je aan ergert kan ook een stuk bij jezelf zijn waar je je nog niet van bewust bent. Dus jouw vriend heeft het moeilijk met jouw jaloezie of andere emoties maar heeft het zelf ook moeilijk met andere jongens/mannen. De vraag is of ie het inziet en eraan wil werken.

Enfin, dat is zo mijn mening...

Veel geluk

[angel12]

misschien om eens te overdenken...

You are a child of the universe, “fearfully and wonderfully made.” In the history of creation, there has never been anyone like you. Accept this reality about yourself— that you are a special, unique human being who has a place on this earth that no one else can fill. Acknowledge yourself as a glorious expression of your loving Creator. This healthy self-love will form the foundation of a joyful and satisfying life. Then, as you love and accept yourself, your inner light will shine outward to bless and heal your fellow human beings.

Douglas Bloch

(site livingfully.com)

[angel12]

misschien ook interessant : http://www.newstart.nl/blog/accepteer-j ... e-emoties/

[Ilse17]

Bedankt voor de moeite om me een stukje verder te helpen.
Ik ga met de adviezen eens flink aan de slag. Ik vind de link die u stuurde erg boeiend, het maakt me vooral bewust van dat negatieve gevoelens er niet zijn zonder reden. Maar dat het een soort "signaal" is. Ook vind ik het stukje van Douglas Bloch zeker iets om nog eens goed over na te denken. Ook dit voelt voor mij als een stukje bewustwording van iets dat zo logisch lijkt als ik het lees. Maar ik er eigenlijk zelf nooit zo over na gedacht heb.

nogmaals heel erg bedankt !

Liefs, Ilse

[angel12]

Dag Ilse,

Fijn dat je onze reacties waardeert, hopelijk kunnen de tips jou verder helpen op jouw weg.

Er zijn nog interessante sites : www.solluna.be, www.inzicht-nu.nl, http://positive-thoughts.typepad.com/positive-thoughts/, http://www.newstart.nl, http://www.happywork.be/, http://forms.aweber.com/form/23/2107365923.htm, http://www.licht-coaching.be, http://www.livinglifefully.com/, http://www.overpeinzende.nl.

Geloof in jezelf, je komt er wel.

Dikke knuffel,

Angel