Debjuhh

Adviezen gevraagd...

Hallo,

Ik ben net lid van dit forum geworden omdat ik ergens mee zit en dit graag met iemand wil delen. Ik ben een meid van 18 jaar jong en heb 2 jaar een relatie met mijn vriend van 20. Ik heb hem 3,5 jaar geleden ontmoet op een chatsite en zo zijn we samen in contact geraakt.

Hij woont 200km verderop maar dat is allemaal nog wel te overzien. Begin dit jaar is hij een halfjaar bij mij thuis in komen wonen omdat hij een stageplek had bij mij in de buurt. Dat was allemaal reuze gezellig en liep eigenlijk veel beter dan dat we beide hadden verwacht.

Nu heb ik sinds kort problemen met zijn moeder, er zijn bij hem thuis veel ruzie's waar ik helemaal niet tegen kan aangezien ik daar last van mijn darmen van krijg. Hij steunt me daar heel goed en dat vind ik echt heel erg lief. Hij heeft geprobeerd met zijn moeder te praten, maar dit heeft helemaal geen zin gehad. Ik kan niet veel zeggen want alles gaat over zijn geliefde broertje bij zijn moeder. Als ik daar een weekend kom, weet ik al gauw wat zijn broertje de afgelopen week heeft meegemaakt maar nooit hoor ik verhalen over mijn vriend. Vaak denk ik ook dat ik niet goed genoeg voor hem ben. Heeft er iemand hier ook ervaring mee of heeft iemand tips hoe ik over dit gevoel heen kan komen?

Daarnaast heb ik best vaak last van stemmingswisselingen als ik in mijn maandelijkse periode zit, ikzelf heb daarvan weinig in te gaten en ik denk dat het allemaal wel goed zit, maar af en toe krijg ik verhalen van hem te horen die ik zelf niet helemaal heb meegemaakt. In deze periode voel ik mezelf ook heel erg onzeker. Ik wil veel bevestigingen en dat irriteert hem vaak. Hebben jullie misschien tips hoe ik mijn stemmingswisselingen een beetje kan bedwingen?

Ik weet dat een relatie vaak ups en downs hebben. Toch zou ik graag advies willen hebben over hoe ik mijn relatie weer op de rails krijg aangezien ik vaak het gevoel heb dat onze relatie van 1 kant moet komen en dat is van de mijne. Hij denkt alles (in mijn ogen) met een kusje en 4 lieve woordjes weer goed te maken. Maar dit is in mijn ogen natuurlijk niet zo. Vaak probeer ik altijd iets leuks te maken, klein gedichtje Bijvoorbeeld. Maar de laatste tijd krijg ik minder terug. Maar nu onze relatie langer gaat duren begint hij een beetje terug te trekken. Vooral in zo'n periode begin ik te twijfelen aan mij zelf of hij me misschien nog wel ziet staan. Ik ben een persoon die graag dingen wilt ondernemen. Hij deed in het begin altijd heel erg gezellig mee en dat was altijd een groot succes! De laatste maand ben ik in het bezit van een OV, dus veel gratis reizen. Ik heb me altijd voorgenomen; als ik mijn OV heb, dan ga ik overal heen in nederland! Alleen nu ik hem eenmaal heb, wilt mijn vriend helemaal niets meer. Ook een avondje naar de bioscoop is al teveel gevraagd en hij komt zelf ook nooit met ideëen. Hebben jullie misschien tips om erachter te komen wat hij eigenlijk wilt? Want als ik erover begin, zegt hij dat hij het niet zo ziet.



Ik hoop dat jullie mij een beetje kunnen helpen!

Groetjes.
Debjuhh.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd..

Wat ziet hij dan wel ?
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd..

Hij vind zelf dat het allemaal wel goed loopt. Het enige waar hij over begint is dat hij die dingen niet leuk vind om te doen, maar zodra ik vraag; want vind je dan wel leuk. Krijg ik ook geen antwoord. Als ik vraag of we naar de bioscoop gaan, vind hij de films niet leuk en als ik vraag of we ergens heen gaan met de trein, heeft hij nooit zin om te reizen (wat ik wel kan begrijpen, maar hier in deze stad is gewoon niet veel te doen) en zodra we een weekend bij hem thuis zijn, zitten we alleen maar binnen en ik ken daar de buurt nog steeds niet na 2 jaar. Hoogstens de weg naar de stad.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd..

Maar de laatste tijd krijg ik minder terug. Maar nu onze relatie langer gaat duren begint hij een beetje terug te trekken. Vooral in zo'n periode begin ik te twijfelen aan mij zelf of hij me misschien nog wel ziet staan. Ik ben een persoon die graag dingen wilt ondernemen. Hij deed in het begin altijd heel erg gezellig mee en dat was altijd een groot succes! De laatste maand ben ik in het bezit van een OV, dus veel gratis reizen. Ik heb me altijd voorgenomen; als ik mijn OV heb, dan ga ik overal heen in nederland! Alleen nu ik hem eenmaal heb, wilt mijn vriend helemaal niets meer.
Je zegt hier, dat het anders geweest is. Als je met hem praat en dit met hem bespreekt, hoe ziet hij dit dan ?

Hij moet toch ook zien dat het anders is geweest ?

Hoe verklaart hij dat dan ?

Vond hij ze toen ook niet leuk dan ?
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd..

Het is idd anders geweest. In het begin was hij echt de perfecte jongen. Hij was lief, romantisch en kreeg hele lieve dingen. Als ik ernaar vraag waarom hij dingen niet meer wilt doen krijg ik als antwoord; Je vraagt er iedere dag naar en ik wil het doen als je het niet verwacht. Als ik dan 2 weken wacht en ik wacht af wat er uit zijn handen komt, zit ik weer 2 weken binnen niets te doen. Als ik het daarna nog eens vraag, krijg ik precies hetzelfde antwoord als 2 weken geleden en word hij boos.

Ik zeg vaak; In het begin was het heel anders en ik wil dat terug. Dan zegt hij dat hij het zelf niet doorhebt dat hij zo veranderd en dat hij er heel graag aan wilt werken. Dan gaat het een weekje goed en dan begint het weer van voor af aan. Dingen ondernemen is altijd wel een probleem geweest, maar in het begin stond hij open voor leuke dingen en nu word hij zo lui. Hij zegt zelf dat het niet zo is en ontkent het nog, maar andere en mijn ouders zien het ook. Maar hij zegt dat hij de uitstapjes met de trein altijd heel gezellig vind of een avondje weg. Ik heb ook geen zin meer de laatste tijd om iets te regelen want heel veel dingen wijst hij af. En ik vraag me af hoe ik hem weer mee krijg.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd..

Ik zie jou heel veel moeite doen en ik zie hem heel passief doen. Ik vraag me af hoe dat komt.

Je moet een ding goed begrijpen, jij kunt hem niet veranderen. Alleen hij kan dat. Iemand kan alleen zichzelf veranderen maar dan moet zo iemand wel doorhebben dat hij een probleem heeft. Zonder probleem, zonder noodzaak zal niemand willen veranderen. En zo lang hij de noodzaak niet ziet, zal hij dus niet veranderen. Daar kan jij weinig aan doen eigenlijk dus je moet niet bij jezelf afvragen wat jij moet doen. Het ligt bij hem...

En kennelijk is er iets dat hij er geen zin in heeft en zo. Dat hij passief reageert en het allemaal niet zo leuk meer is.
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd..

Dat klopt, daar heb je ook gelijk in denk ik.

Gister heb ik hier op de chat gezeten met noekiej2. We hebben het erover gehad en ze had wel goede punten. Ik heb gisteravond met hem gepraat en hij is zelfs huilend naar boven gerent, zelfs dat heb ik nooit meegemaakt. Wel ben ik zo dom geweest om er gelijk achteraan te gaan ipv hem even de tijd te geven om alles op een rijtje te zetten. Daarna hebben we nog 2u boven op bed gepraat. We hebben beide alles eruit gegooit. Ook had ik als tip gekregen van noekiej2 om een briefje te maken met de negatieve en positieve eigenschappen van elkaar, dit hebben we ook gedaan en daar kwam eigenlijk niets verassend uit. Hij heeft voor het eerst gister ÉCHT geluisterd en ook echt een gesprek gevoerd. Dit was echt heel prettig.. Ik denk alleen nog niet dat hij dingen inziet als mij. Ik denk dat wij heel erg verschillen van wat ik verwacht van een relatie en wat hij verwacht van een relatie. Ik heb gister ook gevraagd wat hij verwacht van onze relatie en ik kreeg als antwoord; Af en toe eens leuke dingen doen en that's it. Ik hoop gewoon dat hij binnenkort inziet dat je voor een relatie ook moeite moet doen. Maar net zoals jij al zei, je kan iemand niet veranderen zonder dat hij het probleem inziet. Ik probeer gewoon zoveel mogelijk te praten met hem, ook omdat hij zelf geen prater is en ik niet goed kan zien of hij ergens mee zit.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd..

Goed dat jullie gepraat hebben maar ook al is hij geen prater, dat neemt niet weg dat hij toch ook deel zal dienen te nemen aan gesprekken. Als jij veel praat en hij nauwelijks, zit jij weer heel veel moeite te doen en hij niet. Hij blijft wederom passief.

Als er iets met hem aan de hand is, dan zal hij dat moeten zeggen, er over dienen te praten. Delen = helen, wat dat aan gaat. En als jij dus de hele tijd zit te praten, komt hij ook niet aan bod. Dat is jammer, een gemiste kans en het is sneu voor hem. Jij zou moeten leren om meer open vragen (hoe, wat, waarom, wanneer, wie, waar ?) te stellen aan hem en ook hem de tijd te geven, om een antwoord te formuleren. Ben je bang voor stiltes ? Laat ze zijn... laat hem komen, geef hem de ruimte om zijn verhaal te doen.

Een goed gesprek houdt in dat je luistert. Luisteren met volle aandacht naar die ander. Luisteren en aandacht geven zijn de meest elementaire vormen van liefhebben. Luisteren houdt ook in dat je niet gelijk er op in gaat, een oordeel klaar hebt of met oplossingen komt. Luisteren houdt in dat je door vraagt, belangstelling toont door open vragen te stellen, oprecht de ander proberen te begrijpen. Dat is wat je kan doen voor hem maar veranderen kan hij alleen zelf.

Je kan er wel voor hem zijn, door er te zijn en dus niet de hele tijd zelf te praten en het gesprek op je te nemen. Verander je zelf, dan verandert hij ook van zelf.



Hier nog een uitgebreider logje voor je.
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd..

Bedankt voor je antwoord! Doet me echt goed. Ja, ik volg momenteel een opleiding waar ook veel gesprekstechnieken in voor komen, daar heb ik gisteren wel opgelet. Maar het is niet echt geslaagd. Ik wou hem echt even alleen laten, zodat we samen even konden nadenken, maar ik kon het niet. Dat hij boven lag te huilen en ik beneden zat. Daarna ben ik naar boven gelopen en ben bij hem gaan zitten, ik heb hem ook eerst laten praten en alles eruit laten gooien.

Ik ben idd wel een beetje bang voor stiltes, maar soms is dat idd heel erg goed, dat je iemand even laat nadenken en een antwoord laat maken. Daar moet ik echt opletten, dat ik niet alleen doorpraat. Dat is misschien voor de volgende keer, want ik denk dat dat hem heel erg goed zal doen.

Ik moet idd mezelf veranderen. Voorat hij veranderd. Ik wil er echt aan werken aangezien ik gewoon weet hoe gelukkig ik met hem kan zijn.. Ik kreeg vandaag ook een heel lief smsje van hem onder het werken. Daar stond in dat hij alles wou doen om mij te behouden en dat deed me echt goed :oops: . Echt heel raar dat het misschien allemaal mijn eigen schuld is dat hij zo doet, ik wil hem echt graag helpen!

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd..

Debjuhh ik weet niet hoe jij tot de conclusie bent gekomen dat het jouw schuld zou zijn ? Dat is niet zo. Als dingen gaan zoals ze gaan bij jullie, is er geen sprake van een schuldvraag. Dingen gebeuren. In een relatie moet je allebei jezelf kunnen zijn en ruimte hebben om te groeien. Dat zoiets met vallen en opstaan gaat, dat is normaal. Dat is geen kwestie van goed of fout, geen kwestie van juist of slecht. Er is geen schuldvraag. Als het goed is doe je allebei je best om er doorheen te komen. Om elkaar tegemoet te komen om elkaar ter wille te zijn, zo goed en zo kwaad als dat je kan. En zolang je beiden daar je (stinkende) best voor doet, is het goed. Je kan niet meer doen dan je best namelijk....

En je kan ook niet meer doen, dan wat jij kunt of kent. Het is niet erg als dingen niet perfect zijn, het is niet erg als er in een relatie ups and downs zijn. Integendeel, ze helpen mensen groeien. En soms doet dat pijn. Dat hoort er bij en dat is niet erg. En zoals ik al eerder zei: je kan een ander niet veranderen, je kan alleen jezelf veranderen. En vaak als je jezelf verandert, verander ook de ander vanzelf. Er vinden namelijk dan andere gedrags en denkpatronen tussen jullie plaats.

Het is dan even uit te vinden wat wel of niet werkt.... maar niet denken in termen van schuld en zo hoor. Dat maakt dingen vaak enkel onnodig moeilijk.
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Adviezen gevraagd..

Debjuhh schreef:Hallo,


Daarnaast heb ik best vaak last van stemmingswisselingen als ik in mijn maandelijkse periode zit, ikzelf heb daarvan weinig in te gaten en ik denk dat het allemaal wel goed zit, maar af en toe krijg ik verhalen van hem te horen die ik zelf niet helemaal heb meegemaakt. In deze periode voel ik mezelf ook heel erg onzeker. Ik wil veel bevestigingen en dat irriteert hem vaak. Hebben jullie misschien tips hoe ik mijn stemmingswisselingen een beetje kan bedwingen?

Groetjes.
Debjuhh.
Hoi Debjuh,
die maandelijke periode, dat is een fantastisch iets. (Voor veel vrouwen helaas een afschuwelijkiets, maar dat is niet nodig.)
Mijn ervaringis, dat ik in de laatste dagen voor de ongesteldheid, een soort "lachspiegel" krijg voorhgehouden van de afgelopen maand.
...dat is toch prachtig...??!
Nu ja, het is ook wel eens een "huilspiegel" - omdat er de afgelopen maand gewoon te weinig te lachen viel, en ik kennelijk te veel ellende had meegemaakt, waar over nog gehuild moest worden....
Prachtig, dat je lichaam je daar op attendeert.
En zo te lezen zit er bij jou een achilleshiel over "onzekerheid". De "lachspiegel" laat je dan op die dagen heel erg onzeker zijn. Dat beeld ziet er niet flatteus uit, i am sorry, (dat zijn lachspiegels zelden) maar het laat je uitvergroot wel zien, wat er speelt.
(Probeer dus niet te veel de lachspiegel weg te poetsen - pak met een korrel zout aan, wat je ziet. Zo heftig onzeker als je op die dag en kunt zijn, zo "is" het niet, maar het speelt wel.)

Maar" als die 'attentie' te zwaar is, heeft het zin om aan te pakken.
Ten eerste: pak je agenda, schat in wanneer je vrouwelijke cyclus gaat aflopen en plan rustige dagen in. Die laatste dagen van je cyclus werken heel goed om in contact te komen met je gevoel, je intuitie, het is heerlijk om creatief te kunnen zijn - dus hoe minder gezeur en hard werk op die dagen, hoe beter het is.
Verder kun je op je voeding letten. Zorg voor voldoende calcium, maar niet uit melk e.d. (noten, linzen en groenten). Eet lekker veel chocolade, maar vooral puur en donker, niet teveel melkchocola. Onze oma's hadden een drankje met abrikozen: daar zit veel koper in, wat de opname van calcium vergemakkelijkt. (Abrikozenjam is ook lekker.)
Op die manier kun je je cyclus "gebruiken" om meer over jezelf te weten te komen.
Sucses!

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd..

@ Mystica;
Ik dacht gewoon dat als hij zou veranderen, dat onze relatie echt goed zou worden. Maar ik zie nu echt zien dat ik dingen ook fout doe die ik zelf moet veranderen voordat hij kan veranderen. Ik heb gister je tips gevolgd over stiltes laten vallen en openvragen stellen en dat hielp echt goed, hij vertelde zijn verhaal en ik luisterde aandachtig en als ik stil bleef, vertelde hij gewoon verder.

Ik ben er ook achter gekomen waarom hij geen leuke dingen met mij wou doen, hij is een paar maanden geleden ziek geworden in de trein waardoor hij angst heeft opgelopen in de trein. We dachten dat het alleen daaraan lag, dat hij misselijk werd in de trein als hij er weer in zat, we hebben gepraat met dokters etc en heeft daar medicijnen voor gekregen ( waar hij inmiddels mee is gestopt hoor :) ). Nu blijkt dus dat als hij zich bevind in drukke ruimtes, de stad, zwembad noem maar op, dat dat gevoel weer naar boven komt. Hij probeert die ruimtes gewoon te ontwijken.. Ik weet zelf niet hoe we dit kunnen afnemen bij hem, zodat hij gewoon weer een ruimte in kan stappen zonder dat hij misselijk wordt.

Ik wil echt mijn best doen voor onze relatie en ik denk dat hij dat ook wilt doen. Vanochtend kwam ik beneden en heeft hij mijn ontbijt gemaakt, hij is vroeg zijn bed uitgegaan om een roos voor me te halen en eten, want hij gaat vanavond voor me koken (ookal heeft hij nog nooit gekookt), ook ben ik verboden vanavond het huis te verlaten, ben benieuwd :) .



@Janneke;
Bedankt voor je reactie op mijn verhaal. Idd, het is wel iets moois mijn maandelijkse periode, want dat geeft ook aan dat mijn lichaam nog alles kan. Maar aan de andere kant heb ik zoveel hormonen die het echt moeilijk maken om er van te genieten. Ik kan echt dan om alles janken en op alles boos worden! Haha, chocoalde eten in die periode is echt geen straf voor mij, integendeel! Ik kan echt repen chocolade op :oops: . Maar leuke dingen doen en minder stress helpt altijd natuurlijk. Iets voor de volgende periode ;). Bedankt voor je tips! Ik zal er zeker wat aan hebben...

3some

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd..

Dat heb je goed gedaan Debjuhh.. je bent een snelle leerlinge ;)

Goed dat je hem goed beluisterd hebt, nu weet je wat er speelt en dat het niet zozeer te maken heeft met zijn gevoelens voor jou maar dat hij dus last heeft van een angstcomplex m.b.t. drukte en gesloten ruimtes. Daar kan je aan werken met wat hulp van een psycholoog of anderszins. Daar is goed overheen te komen.

Ik ben blij dat je de gesprekstechnieken goed gebruikt hebt en hem de ruimte hebt gegeven om te vertellen wat hem werkelijk dwars zit. Hij is waarschijnlijk behoorlijk opgelucht nu dat het verteld is, dat hij het heeft kunnen delen en dat jij zo open en aandachtig naar hem hebt geluisterd zodat hij daartoe ook de gelegenheid kreeg. En dat hij zich niet meteen afgewezen of opgelaten hoeft te voelen nu jij dit weet.

Erg goed gedaan hoor ....toppie :nod: Jullie komen hier vast wel uit... en zo te lezen is hij je erg dankbaar en houdt hij nog erg veel van je...als hij je zo verwend.. geniet er maar van. love3
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Adviezen gevraagd..

Debjuhh schreef: @Janneke;
Bedankt voor je reactie op mijn verhaal. Idd, het is wel iets moois mijn maandelijkse periode, want dat geeft ook aan dat mijn lichaam nog alles kan. Maar aan de andere kant heb ik zoveel hormonen die het echt moeilijk maken om er van te genieten. Ik kan echt dan om alles janken en op alles boos worden! Haha, chocoalde eten in die periode is echt geen straf voor mij, integendeel! Ik kan echt repen chocolade op :oops: . Maar leuke dingen doen en minder stress helpt altijd natuurlijk. Iets voor de volgende periode ;). Bedankt voor je tips! Ik zal er zeker wat aan hebben..

3some
Graag gedaan!
...en als gezegd: "zoveel hormonen, dat genieten niet meevalt" - zo IS het helaas soms.
Soms is het meer een huilspiegel dan een lachspiegel.
En als je 'met je hormonen meewerkt' rust neemt, creatieve dingen doet, lekker veel choc eet ;) en jezelf wat tijd gunt, gaat je periode je als het ware helpen.
(...ik vind ook, dat mijn lichaam daar voor is, om "mijn geest" te helpen. Soms weet mijn lichaam eerder "dan ikzelf" dat er dingen ergens niet goed zitten.)
Succes!

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd..

Janneke schreef:
Debjuhh schreef: @Janneke;
Bedankt voor je reactie op mijn verhaal. Idd, het is wel iets moois mijn maandelijkse periode, want dat geeft ook aan dat mijn lichaam nog alles kan. Maar aan de andere kant heb ik zoveel hormonen die het echt moeilijk maken om er van te genieten. Ik kan echt dan om alles janken en op alles boos worden! Haha, chocoalde eten in die periode is echt geen straf voor mij, integendeel! Ik kan echt repen chocolade op :oops: . Maar leuke dingen doen en minder stress helpt altijd natuurlijk. Iets voor de volgende periode ;). Bedankt voor je tips! Ik zal er zeker wat aan hebben..

3some
Graag gedaan!
..en als gezegd: "zoveel hormonen, dat genieten niet meevalt" - zo IS het helaas soms.
Soms is het meer een huilspiegel dan een lachspiegel.
En als je 'met je hormonen meewerkt' rust neemt, creatieve dingen doet, lekker veel choc eet ;) en jezelf wat tijd gunt, gaat je periode je als het ware helpen.
(..ik vind ook, dat mijn lichaam daar voor is, om "mijn geest" te helpen. Soms weet mijn lichaam eerder "dan ikzelf" dat er dingen ergens niet goed zitten.)
Succes!

Klopt, klopt. Ik denk dat ik daar meer bewust van moet worden. Mn moeder zegt altijd al tegen mn vriend; ze is ongesteld dus pas op met wat je zegt. En als het dan weer uit de hand is gelopen zegt ze; Dat hoort er gewoon bij, daar leert ze wel mee omgaan! Maarja ik ben graag een persoon die alles doet. Nu vooral; we zitten 2 weken op onszelf en ik wil bewijzen aan mijn moeder dat ik dat kan. Dus gewoon het huishouden, goed kunnen koken en als er dan iets gebeurd wat ik niet had gepland, dan begint het weer.. Zodra mijn periode over is, heb ik het opeens een stuk minder! Maar een beetje ontspannend etc. zal wel helpen! Ik hoop gwoon dat het verminderd.

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd...

Mensen, bedankt voor de vele tips die ik van jullie heb gekregen!
Het gaat nu al een stuk beter tussen ons. We praten gewoon veel als er iets dwars zit en luisteren naar elkaar!!

Ik hoop dat het ook zo blijft

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd...

Ik hoop het ook en ik denk dat er een goede kans op is zolang jullie op een heldere manier met elkaar in gesprek blijven zodat er geen verkeerde beelden of interpretatie tussen jullie in komen te staan.

Veel geluk love3
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd...

Oehoeh! Het gaat zo goed tussen ons tweetjes cheerqd5 . Ik ben echt zo trots op ons :nod: . Alleen het volgende probleem is er alweer. Gelukkig kunnen we er samen goed over praten, alleen toch lukt het niet.

We zijn nu 2 jaar samen en ik dacht altijd dat schoonmoeders heeeel leuk waren. Maar toch niet. In het begin dat ik hier kwam was het altijd leuk en gezellig, we gingen shoppen samen (ik & mijn schoonmoeder) en dat soort dingen. Ze deed mijn haar etc.

Nu is mijn ventje weer naar huis (Aangezien hij 200km verderop woont) en begonnen met zijn HBO studie. Hij heeft thuis veel last van hart kloppingen en stress waardoor hij ziek is geworden paar maanden terug. Ik ben er bijna zeker van dat het door zijn thuissituatie komt omdat hij er bij ons 7 maanden geen last van heeft gehad. Ook ik heb altijd buikpijn en last van mijn darmen, dus de stress die ik daar thuis krijg, is ook niet goed voor mij. Zijn moeder maakt hele gemene opmerkingen tegen mij ook over mijn vriend hoor ik nooit wat, alleen zijn broertje is de heilige geest thuis.

Mijn vriend krijgt overal de schuld van, ookal doet zijn broertje het (heel schijnheilig). Af en toe heb ik gewoon zin om niet meer naar hem toe te gaan, maar dan geef ik haar gewonnen en ik kom daar voor mijn vriend en niet voor haar!

Mijn vriend is in gesprek geweest daarover en heeft zijn verhaal op tafel gelegd, maar ze luisterde er niet naar en vond dat ik maar weg moest blijven als ik ergens mee zat. Ik ga ook geen gesprek met haar aan omdat ze gewoon domweg niet luisterd. Alles wat zij vind, is goed en de rest moet maar weg blijven. Ik voel me niet meer welkom als ik in het weekend kom, dan zegt ze; Ja, ik moest weer extra boodschappen halen omdat jullie er weer zijn. Ik heb meer het idee dat ik tot last ben en dat ik niet goed genoeg voor mijn vriend ben.

Ik voel me echt rot en wil zo snel mogelijk dat mijn vriend bij mij komt wonen of dat we samen ergens gaan wonen. Want ook hij geeft toe dat hij het thuis niet fijn heeft. Ik vind dat mijn ventje net zoveel aandacht en liefde krijgt van zijn ouders als dat hij verdiend en dat ik ook eens leuke jeugdverhalen hoor overhem. Ik heb zoveel gehuild bij hem omdat ik het zoooo zielig vind. Daarintegen is het wel zijn moeder en natuurlijk beschermd hij die. Maar dan nog is het niet gezond voor die jongen.. Mijn schoonmoeder en haar gezin kan/wil ik niet veranderen. Maar hebben jullie tips om mijn vriend een beetje te ontspannen als ik bij hem ben? Of weten jullie iets wat goed voor hem zou kunnen zijn? Ik zit er helemaal doorheen!

xx

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd...

Lastige materie, (schoon)moeders ;) Er is altijd wel wat met ze.

Tja.. ik zou zeggen kijk of er mogelijkheden zijn om op jezelf te gaan wonen, of samen te wonen. Als hij het zo stressvol thuis heeft dan zou hij op zich zelf kunnen gaan wonen. Een studentenkamer of iets met jou samen. Meestal verbetert dan de relatie met thuis naar verloop van tijd ook wel.

Je vriend zal hier voornamelijk zelf mee uit moeten zien te komen. Het is zijn probleem en jij hebt er indirect last van als je bij hem bent of als hij gekwetst of gestresst is. Maar uiteindelijk is het iets waar hij een stap in zal moeten zetten richting zelfstandigheid. Vooral geestelijk. Ik denk dat hij veel stress hierdoor ervaart. Er onstaat een innerlijk conflict bij hem, tussen loyaliteit naar zijn moeder toe en gekwetst zijn door haar houding en gedrag.

Ik mis de vader hier ? Waar is hij ? Welk rolmodel vervult hij binnen dit gezin ? Of is hij de grote (geestelijke) afwezige ?
Enig idee waarom zijn moeder zo doet ? Waarom ze niet lijkt te luisteren en zo bang is om toe te geven dat zij misschien haar gedrag ook wel eens zou kunnen veranderen ?
Wat speelt er allemaal dat het zo loopt ?
Is er sprake van jaloezie van haar naar jou toe ? Waarom deed ze eerst wel leuke dingen met je en nu ben je haar tot "last" ?
Is ze bang om haar zoon te verliezen ? Vindt ze het moeilijk om hem los te laten ?
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd...

Mystica schreef:Ik mis de vader hier ? Waar is hij ? Welk rolmodel vervult hij binnen dit gezin ? Of is hij de grote (geestelijke) afwezige ?
Enig idee waarom zijn moeder zo doet ? Waarom ze niet lijkt te luisteren en zo bang is om toe te geven dat zij misschien haar gedrag ook wel eens zou kunnen veranderen ?
Wat speelt er allemaal dat het zo loopt ?
Is er sprake van jaloezie van haar naar jou toe ? Waarom deed ze eerst wel leuke dingen met je en nu ben je haar tot "last" ?
Is ze bang om haar zoon te verliezen ? Vindt ze het moeilijk om hem los te laten ?
Mijn vriend's vader is niet echt de vader. Zijn moeder is de moeder thuis en mijn vriend wordt als vader gezien als er iets gebeurd met zijn broertje. Zijn vader is echt een lieve man, die heeft altijd aandacht voor zijn zoon! Alleen bemoeit zich liever nergens mee. We denken dat hij er ook niet gelukkig van wordt. Maar bij elkaar blijven omdat mijn vriend's moeder MS heeft en nog meer spierziektes.

Ik heb geen idee waarom zijn moeder zo doet. Misschien heeft ze het gevoel dat ik hem van haar afpak of dat ik me teveel bemoei met van alles. Ze geeft 9 van de 10x de schuld aan haar medicijnen die ze slikt en dat ze er niets aan kan doen. Maar dat geloven we ook niet meer, want dat zegt ze altijd.

Ik denk dat er heel veel speelt tussen zijn ouders en zijn broertje, alleen wat, dat weet ik niet. Zijn broertje gaat in dienst en waarschijnlijk iedere week een paar dagen weg. Dat ze daarom zo doet. Ik heb echt nog geen idee.

Ik denk niet dat ze jaloers is op mij. Maar dat ze bang is dat ik haar zoon meeneem. Toch zit ik daar niet echt mee en kan ik niet wachten totdat hij hier weg is. Ik zie gewoon aan hem dat hij zich niet gelukkig voelt. Ookal geeft hij dit soms niet toe. Sinds kort heeft zijn broertje ook een vriendin. Waar ze nu alle leuke dingen mee doet. Niet dat ik daar meer behoefte aan heb, om met haar naar de stad te gaan. Maar ook alle verhalen gaan over haar. Ik voel me echt buiten gesloten. Ik geef mijn schoonzusje natuurlijk niet de schuld, Maar toch ga ik daar jaloers op worden omdat zij hier wel geaccepteerd wordt. Het doet mij gewoon zeer.

Natuurlijk zou ik met hem willen samenwonen. Maar nu gaat dat nog niet lukken. Ik ben 18 en mijn opleiding kost al meer dan genoeg. Ik zou dolgraag willen dat hij zou stoppen met zijn opleiding, omdat hij al een diploma binnen heeft. Maar toch kan je dat niet van hem vragen. Ik zou het hem ook alleen op laten lossen, maar toch is dat moeilijk. Hij steunt mij ook in alle tijden en dat wil ik terug doen. Maar ik kan niets en dat maakt mij zo hopeloos!

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd...

Jammer dat de vader hier inderdaad geestelijk afwezig is. Het is ook niet gezond te noemen voor je vriend dat hij feitelijk de rol van "de vader in huis" op zich neemt. Dat klopt niet. Dat is geestelijk heel ongezond te noemen vooral als het over zijn jongere broer gaat.
Dat zijn moeder hem zo positioneert (en claimt waarschijnlijk) is niet goed. Dat maakt de verhoudingen scheef en laat inderdaad weinig ruimte voor jou over. Jij bent dan een bedreiging voor haar en de relaties binnen het gezin. Ik krijg het idee dat de MS van je schoonmoeder een excuus is van het gehele gezin om de problemen die er zijn, niet aan te pakken.

Je schoonmoeder wijt haar vervelend gedrag aan haar medicatie (wat overigens wel kan want ik weet dat MS medicatie als bijwerkingen depressie etc. kan zijn !). Dat neemt niet weg dat ze geen verantwoording heeft over haar gedrag en de scheve verhoudingen die onstaan zijn.

Die vader zal zijn rol moeten pakken en je vriend zal dit los moeten laten. Zolang hij in deze ongelukkige stressvolle positie zit, kan hij niet loskomen van zijn moeder en voelt hij zich tussen twee vuren waarschijnlijk. De druk is hoog en de rol klopt niet. Ik kan me ook voorstellen dat zijn moeder daardoor jou als een concurrente ziet als het om zijn aandacht en persoon gaat.


Waarom vind je dat je niks kan ? Ik vind dat zorgelijk te noemen als jij er zo over denkt. Kijk eens goed naar je rol en wat je voor hem betekent en kan betekenen ! Ik denk dat je hierover zeker eens met hem moet praten. Wat kan jij doen, wat doe je al ? Wat vindt hij daarvan ? Wat heeft hij nodig ? Wat heb jij nodig ?
Zijn er werkelijk geen andere oplossingen te bedenken ?
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd...

Mystica schreef:Jammer dat de vader hier inderdaad geestelijk afwezig is. Het is ook niet gezond te noemen voor je vriend dat hij feitelijk de rol van "de vader in huis" op zich neemt. Dat klopt niet. Dat is geestelijk heel ongezond te noemen vooral als het over zijn jongere broer gaat.
Dat zijn moeder hem zo positioneert (en claimt waarschijnlijk) is niet goed. Dat maakt de verhoudingen scheef en laat inderdaad weinig ruimte voor jou over. Jij bent dan een bedreiging voor haar en de relaties binnen het gezin. Ik krijg het idee dat de MS van je schoonmoeder een excuus is van het gehele gezin om de problemen die er zijn, niet aan te pakken.

Je schoonmoeder wijt haar vervelend gedrag aan haar medicatie (wat overigens wel kan want ik weet dat MS medicatie als bijwerkingen depressie etc. kan zijn !). Dat neemt niet weg dat ze geen verantwoording heeft over haar gedrag en de scheve verhoudingen die onstaan zijn.

Die vader zal zijn rol moeten pakken en je vriend zal dit los moeten laten. Zolang hij in deze ongelukkige stressvolle positie zit, kan hij niet loskomen van zijn moeder en voelt hij zich tussen twee vuren waarschijnlijk. De druk is hoog en de rol klopt niet. Ik kan me ook voorstellen dat zijn moeder daardoor jou als een concurrente ziet als het om zijn aandacht en persoon gaat.


Waarom vind je dat je niks kan ? Ik vind dat zorgelijk te noemen als jij er zo over denkt. Kijk eens goed naar je rol en wat je voor hem betekent en kan betekenen ! Ik denk dat je hierover zeker eens met hem moet praten. Wat kan jij doen, wat doe je al ? Wat vindt hij daarvan ? Wat heeft hij nodig ? Wat heb jij nodig ?
Zijn er werkelijk geen andere oplossingen te bedenken ?

Je haalt de woorden uit mn mond, haha. Ik wordt zelf zo moe van het proberen om toch bij hem te blijven. Soms voel ik me gewoon afgestoten. Ik moet zelfs mijn best doen om aandacht van hem te krijgen als zijn ma er is, zo voel ik het. Zijn moeder had me constant in de gaten. Ik heb ook het gevoel dat hij niet echt een jeugd heb gehad zoals vele. Lekker buiten spelen, kattekwaad uithalen, alles ontdekken gewoon. Want het lijkt wel of hij daar nu mee bezig is en hij is 21! Dat noem ik niet gezond. Vroeger werd er altijd op hem gelet en werd hij altijd bespioneerd als hij ging buiten spelen. Maarja, dat kan ik niet terug draaien.

Al haar problemen gooit ze op haar MS. Ze werkt wel 2 dagen in de week, waar ze niet mee wilt stoppen. Terwijl ze niet het huishouden kan doen, want dat is te zwaar als ze 2 dagen werkt. Dan vraag ik me af wat is er haar gezin en familie of haar 6 uurtjes in de week dat ze werkt? Ik zie gewoon aan mijn vriend dat hij dat gedrag meeneemt, de vaderrol om het zo maar de noemen. Dat doet hij ook bij mij, ookal heeft hij dit waarschijnlijk zelf niet door. Hij komt heel bazig over en ook naar mijn ouders/broertje. Dat hoort natuurlijk niet want hier hebben ze onze regels en mij commanderen etc. dat gaat ook niet door. We hebben het hier wel eens over gehad, dat ik dat echt niet wil. Maar af en toe valt hij terug, vooral als hij weer thuis is geweest.Ik ben al 2 jaar bezig om hem dit te laten inzien, dat het niet gezond is. Maar hij wilt het niet inzien. Ookal knikt hij altijd tevreden ja.

Ik wil graag dat hij zich openstelt over dingen naar mij toe. Dat hij gewoon vertelt wat er aan de hand is en niet een beetje omheen draait. Ik vertel hem wat me dwars zit en het liefst hij mij ook, maar dat gebeurd nog niet. Ik wil hem hier graag mee helpen :).

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd...

Het is fijn en lief van je dat je hem hier graag mee wilt helpen. Dat is prima. Wat ik me wel afvraag is of dat hij ook wel geholpen wilt worden. Je zegt dat je deze dingen al vaker bespreekbaar hebt gemaakt maar dat hij er niet altijd van wilt horen, of wilt inzien en dat zijn gedrag zich regelmatig herhaalt. Dat klinkt niet echt als iemand die werkelijk bereid is om te veranderen.

Is er wel een werkelijke wil tot verandering ? En is hij werkelijk bereid hier iets mee te doen ? Wat is zijn reactie als jij hem aanspreekt op het feit dat hij bazig doet ? Waarom wilt hij niet inzien dat hij zijn vaders rol in het gezin heeft ? Het laatste kan zijn omdat zonen dat ergens ook wel erg fijn vinden om door de moeder zo gewaardeerd en erkend te worden ! Zeker als het innerlijk kind van hem nooit kind mocht zijn en op deze manier wel de erkenning en waardering van moeder kan krijgen... Zij houdt hem zo in haar greep lijkt het wel.. ego strelend voor hem maar fnuikend voor een gezonde relatie met iemand van zijn eigen leeftijd.

Moeilijk hoor.
Inzicht als Uitweg..

Debjuhh

Re: Adviezen gevraagd...

Mystica schreef:Het is fijn en lief van je dat je hem hier graag mee wilt helpen. Dat is prima. Wat ik me wel afvraag is of dat hij ook wel geholpen wilt worden. Je zegt dat je deze dingen al vaker bespreekbaar hebt gemaakt maar dat hij er niet altijd van wilt horen, of wilt inzien en dat zijn gedrag zich regelmatig herhaalt. Dat klinkt niet echt als iemand die werkelijk bereid is om te veranderen.

Is er wel een werkelijke wil tot verandering ? En is hij werkelijk bereid hier iets mee te doen ? Wat is zijn reactie als jij hem aanspreekt op het feit dat hij bazig doet ? Waarom wilt hij niet inzien dat hij zijn vaders rol in het gezin heeft ? Het laatste kan zijn omdat zonen dat ergens ook wel erg fijn vinden om door de moeder zo gewaardeerd en erkend te worden ! Zeker als het innerlijk kind van hem nooit kind mocht zijn en op deze manier wel de erkenning en waardering van moeder kan krijgen... Zij houdt hem zo in haar greep lijkt het wel.. ego strelend voor hem maar fnuikend voor een gezonde relatie met iemand van zijn eigen leeftijd.

Moeilijk hoor.
Ik kopieer telkens je antwoord zodat ik terug kan lezen met wat je hebt gezegd. Anders moet ik een heel ander scherm openen, hoop niet dat je dit irritant vindt?

Ik vraag het me ook al een tijdje af of hij wel geholpen wilt worden. Ik denk dat ik dan eerlijk moet zeggen en nee. Maar tegen mij zegt hij altijd wel dat hij geholpen wilt worden of dat hij er wat aan gaat doen. Ik denk ook eerlijk gezegd niet dat hij bereid is om te veranderen. Misschien wil ik dat te graag en focus ik me er zo sterk op. Maar dat komt omdat ik zie hoe hij hier aan onder door gaat. En mijn ouders ook. We hebben het vaak gehad over dingen veranderen, maar dat kan alleen als je het zelf ook wilt. Hij zegt van wel, maar diep van binnen denk ik van niet.

Als hij bazig is dat zeg ik niet eens meer, maar reageer er gewoon niet op. Ik kan het wel blijven zeggen en dan reageert hij ook heel ernstig dat hij het wilt veranderen. Maar daarna gebeurd het weer hetzelfde. Ik word er zelf ook een beetje moe van.. Ik denk ook dat hij zo waardering zoekt en medelijden heeft met zijn ma vanwege haar MS. Wat ik natuurlijk goed kan begrijpen. Maar dan nog vind ik dat hij geen vader over zijn broertje kan spelen, wat duidelijk gebeurd. Als er ruzie thuis is, wordt hij naar boven geschopt om het op te lossen. Dan mag ik ook niet naar hem toe etc. Terwijl het mijn eigen vriend is :angry: .

Ik word er zelf ook niet gelukkig van dat ik telkens moet strijden tussen 2 vuren. Maar ik hou nog zoveel van hem :oops: . Af en toe twijfel ik echt waar ik mee bezig ben en waarom ik niet om mezelf denk en niet aan mijn eigen toekomst! Maar ik zou graag die toekomst met heb willen delen, maar niet op zo'n manier, al die stress!

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Adviezen gevraagd...

Nee hoor ik vind het niet erg als je quote maar je kan na het typen van je eigen tekst, het gequote gedeelte ook gewoon wissen voordat je op Bevestig klikt ;) Wat jij wilt.

Zelf scroll ik altijd naar onderen want onder het typscherm zit bij mij de laatste posting en zo kan ik altijd even teruglezen wat er stond. Ik heb Windows Vista met IE maar ik weet niet of het bij andere browsers ook zo werkt.

Om even terug te komen op je berichtje over het al dan niet willen veranderen van je vriend. Als iemand echt wilt veranderen dan is het voornemen alleen niet voldoende. Er zullen ook een aantal voorwaarden voldaan moeten worden voordat zo'n verandering werkelijk kans van slagen heeft. Het is een proces.

A. Als je wilt veranderen, zal je duidelijk moeten zijn in hetgeen je wilt veranderen. Er dient overeenstemming te zijn over het doel. Welk gedrag dient er verandert te worden. Het is ook belangrijk dat degene die wilt veranderen daar ook echt achter staat en het wilt. Halve bak werkt niet. Bij de eerste beste tegenslag geeft zo iemand het gelijk op of gaat voor de bijl.

B. Daarna zal je gewenst gedrag moeten bedenken, dus in plaats van. Je kan niet iets afleren doorgaans zonder er iets voor in de plaats te stellen. Mensen vergissen zich daar heel erg snel in dat je enkel iets hoeft af te leren maar dat lukt niet, als je geen vervangend gedrag voor ogen hebt. (zo werkt dat met verslavingen ook, je kan niet afkicken als je er niet iets voor in de plaats zet).

C. Er dient een plan gemaakt te worden waarbij rekening wordt gehouden met terugval in oud onwenselijk gedrag. Wat doe je dan ? Het is onherroepelijk dat de eerste tijd nieuw gedrag met moeite aangeleerd wordt. De hersenverbindingen en routines zijn namelijk op oud gedrag gemaakt en er moet feitelijk een nieuw pad gemaakt worden in de hersenverbindingen. Er dient dus rekening mee gehouden te worden dat het een proces is van vallen en opstaan. Daar dient begrip voor te zijn en support. En motivatie van degene die wilt veranderen ! Om toch telkens weer op te gaan staan (het is niet erg als je valt, het is pas erg als je weigert op te gaan staan).

D. Het beste om gewenst gedrag snel te verankeren is door beloning. Complimentjes, erkenning, waardering, aandacht, iets leuks doen, een kleinigheidje, een bedankje etc. Het hoeven echt geen grote kado's te zijn maar wel dat het bevestigd wordt. Dat het gezien wordt, dat het gewaardeerd wordt. Mensen hebben van nature de neiging om pijn te vermijden en plezier te verkrijgen. Dus de beste manier om gewenst gedrag te belonen is middels iets plezierigs. Je kan ook straf gebruiken bij oud onwenselijk gedrag maar doorgaans werkt straf niet motiverend en enkel oppervlakkig. Mensen gaan dan stiekem toch onwenselijk doen bij straf. Dat doen ze omdat ze niet zelf willen maar om straf te voorkomen.


Je vriend heeft een voornemen tot verandering, hij zegt dat hij wilt veranderen. Dan zou je samen de stappen eens kunnen doorlopen en goede afspraken maken over wenselijk gedrag. Wat gaat hij er aan doen ?! De beste manier om te beoordelen of iemand werkelijk wilt veranderen is door gewoon rustig te kijken naar wat hij doet en niet wat ie zegt...

Reken wel.. het is een leerproces: http://mysticaminerva.web-log.nl/mystic ... st-on.html

Alleen met doen kan je werkelijk verandering tot stand brengen, praters en klagers zijn er in overvloed. Maar het is uiteindelijk de daad die de intentie tot werkelijkheid maakt. Dus hij moet het laten zien, er dient effect merkbaar te zijn en jij kan hem dan aanmoedigen, belonen met complimentjes, aandacht en je waardering daarin laten blijken.

Maar hij moet het doen... en doet ie het niet.. dan weet je ook genoeg en kan je daar je conclusies uit trekken.
Inzicht als Uitweg..

Terug naar “Jongerenforum”