Gebruikersavatar
gwnRik
Berichten: 1
Lid geworden op: 26 jan 2015 23:07

Mijn probleem (Fobie voor vernedering.)

Bekijk alsjeblieft mijn thread :),
Ik heb het een beetje snel getypt maar als er iets niet duidelijk is gewoon vragen :D.

Tijdens mijn basisschool jaren, op het punt toen het speeluur werd verruild voor gymlessen begonnen mijn klasgenootjes te merken dat ik een slechtere conditie had,
ik was behoorlijk dik en had een mollig postuur.
Ze wisten natuurlijk nog niet wat conditie inhoud maar ze snapten wel dat ik in dat opzicht anders ben.
Als snel werd begon het plagen, een eindeloos geren over het speelplein waarbij ik
op de hielen werd gezeten door een knokploeg van 3 oudere jongens (ik meen het.)
Ik werd uitgejoeld als dik (en een twintigtal aan andere scheldnamen, die ik nu gelukkig na twaalf jaar niet meer herinner.)
Waarom ik nooit iets liet merken aan mijn ouders is mij een raadsel, misschien vond ik het in die tijd wel normaal.
Maar mijn leraren en leraressen deden in ieder geval helemaal niets en wilde mij niet eens geloven.
En ik geef hun ook de schuld, ze letten alleen maar op mijn cijfers die langzaam daalden maar zochten niet de oorzaak van die daling.
Tijden de pauzes bleef ik altijd bij de onderwijzer die die dag over het speelplein waakte, met de hoop dat ze het ooit zouden inzien.
Ik leed mentaal, ik was bang en ik wist niet wat ik moest doen.
Eindelijk zat ik in groep zes, de drie pesters die mij al vanaf het begin aan al pesten waren eindelijk van school.
Ik wilde gewoon vrienden worden maar onbewust pestte ik.
In mijn ogen deed ik precies hetzelfde als ieder andere jongen maar ik snapte niets van de sociale gebruikelijkheden, wat kan wel en wat weer niet.
Het lukte mij niet om vrienden te maken, ik werd een afgesloten type en betrapte mijzelf vaker op het pesten van andere klasgenoten
alleen omdat zij dat ene hebben dat ik niet heb.
Al snel werd ik de stille jongen die op het bankje bleef zitten, nadenkend over hoe andere denken, nadenkend over de verschillen.
In groep acht schreef mijn moeder mij in voor een obesitas-cursus.
Het hielp wel en ik kreeg eindelijk een slank en fit postuur, het gaf een boost over mijn zelfvertrouwen.
Maar ik miste jaren aan informatie en technieken. Ik weet gewoon niet hoe ik de gemiste sociale vaardigheden kon oppakken.

Ik ben bang dat ik op het punt sta waarin ik niet weet wat ik moet doen en dat ik hierdoor word vernederd.
Diep van binnen weet ik dat dit slechts schijn is, maar wat als?
Wat als ik niet weet hoe ik op dat moment moet handelen, wat als ik daardoor wordt vernederd.
Een heel goed voorbeeld dat vandaag (, 12 jaar later,) is gebeurt,
op mijn school ben ik verplicht om mijn maatschappelijke stage te voltooien (Ik moet daarbij ongeveer 30 uur aan vrijwilligers werk voltooien met daarin een verplichte 13 uur als schoolwacht.)
Hierbij moet ik schoolgenoten attenderen op de aspecten van een schoon milieu op school, maar zelfs bij de meest simpele vragen "Zou je dit even willen opruimen?"
staat mijn hart stil, ik durf het niet, ik kan het niet, ik ben bang dat er iets mis gaat,
ik ben bang dat ik in een situatie terecht kom waarin ik niet weet wat ik moet doen, waarin ik word vernederd.
Wat nou als ze mij spontaan beginnen uit te lachen, wat als wat dan ook gebeurt.
Als ik zelf terug kijk naar dat moment denk ik; kom op het is een simpele vraag, wat zou er mis kunnen gaan,
maar dat besef had ik niet op dat moment.
En het ergste vind ik nog wel dat dit leidde tot een perfectionistische mij, als preventie tegen de mogelijke vernedering.
Maar ik ben nog steeds hetzelfde stille type dat andermans gedachten probeert te ontcijferen.


Ik ben echt blij omdat ik de kans heb om het met jullie te kunnen delen, hopelijk kunnen jullie mij verder helpen :D.

Gebruikersavatar
Radius
Berichten: 827
Lid geworden op: 05 aug 2011 21:53

Re: Mijn probleem (Fobie voor vernedering.)

Als ik het goed begrijp zit het probleem voornamelijk in gebrekkige sociale interactie. Wat je zou kunnen doen is leren acteren. Dit klinkt misschien wat vreemd, maar tijdens dat je acteert plaats je een fictief personage tussen jou en degene waarmee de interactie plaatsvindt. Dit stelt jouw ware kwetsbare ik veilig, terwijl je wel van deze interacties leert. Wat je leert kan je vervolgens, als je voldoende vertrouwen hebt gewonnen, ook toepassen terwijl je niet acteert. De menselijke sociale omgang is nu misschien een grote onbekende voor je, en het is natuurlijk dat het onbekende angst oproept. Je zal merken dat het helemaal niet zo moeilijk is als het nu lijkt. Veel sterkte en succes!
Neem weg, de sluier van illusie
Neem waar, de vreugde in het absolute

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Mijn probleem (Fobie voor vernedering.)

Hoi Gewoon Rik,
Je bent getreiterd en in de steek gelaten en logisch dat dat sporen nalaat!
Groot gelijk dat je niet opnieuw vernederd wenst te worden! (Wie wel, ten slotte?)
Het concrete probleem vind ik aan de buitenkant belachelijk: sociale stage is nuttig, maar dat jij verplicht wordt tot wat je niet wilt/ kunt slaat nergens op.

Blijft natuurlijk wel staan, dat het goed zou zijn als de sporen van het pesten werden uitgewist. Met nadruk: de emotionele lading "moet" weg - weten dat het bestaat en hoe het werkt is alleen maar goed! !
En er zijn ook wel goede therapieën die dit kunnen. Kijk bijv eens op de Wikipedia pagina over emdr.
Succes!

Terug naar “Stress, angsten en fobieën”