piotr

Wisselende stemmingen bij angststoornissen

Hallo,

Naast de al extreme aanwezige angststoornis heb ik vaak wisselende stemmingen waar ik zelf vaak niet goed van wordt. Doordat ik overal zoveel over nadenk en pieker, zijn die stemmingswisselingen best vaak aanwezig. Ben al een tijd bezig om dit te onderdrukken en dat gaat ook wel iets beter dan voorheen, maar doordat ik nu in een situatie zit waarbij ik al een half jaar in een huis woon met mijn ondertussen ex-vriendin die ik graag nog steeds wil houden als vriendin of maatje is mijn weerstand behoorlijk naar beneden gezakt op het psychische vlak. Door al die onzekerheid over de toekomst (eigen huis, 2 kinderen, geen enkele vriend (door die ellendige sociale angststoornis), en nu ook nog geen parnter maakt me bijna vleugellam. Ik ben niet sterk genoeg om nieuwe vrienden te maken, want ik ben daar nooit in getraind. Heb werkelijk geen idee hoe ik vrienden moet maken of houden. Doordat mijn ondertussen ex, ook niet meer over de belangrijke zaken praat met mij is er niemand waarbij ik kan praten. Mijn moeder is totaal wereldvreemd en die voed ik eigenlijk ipv andersom en mijn zus is vreselijk lief, maar heeft een vriend waarbij ik me totaal ongemakkelijk voel, omdat dit een pure egocentrische persoon is die alleen leeft voor zichzelf en zijn gezinnetje en zijn eigen vrienden. De vrienden of familie van mijn zus heeft hij nooit iets me gehad. Hij heeft nauwelijks de moeite genomen om daar een klik mee te krijgen zelfs. Ook mijn zus zie ik dus nauwlijks (ook door mijn eigen schuld, omdat ik door de angststoornissen niet eens durf te komen bij haar en haar vriend en kinderen waarvan er 1 een vreselijk losgeslagen mannetje is die ik uiteraard niet eens aankan als volwassene met mijn stoornis. Ik zou op praatgroepen kunnen gaan of medicijnen kunnen gaan gebruiken, maar heb dat in mijn leven nog nooit gedaan. Meestal kwam alles (ook al is dit bijna altijd via omwegebn gegaaan) op zijn pootjes terecht. Nu ik mijn enige maatje echter kwijt zal gaan raken, waarbij ik me altijd mezelf voelde kan ik niet meer bedenken hoe het allemaal moet gaan gebeurene als ze definitief weggaat. Ik ben zo bang voor dat zwarte gat en hoop eigenlijk al een half jaar dat het een droom is en dat er een kentering zal gaan plaatsvinden in haar hoofd. Ik heb me al behoorlijk aangepast aan haar "eisen" en doe al meer dingen die zij wil zien dan daarvoor. Oa. zorgen voor het afbouwen van schulden bij haar, door meer geld te verdienen met werkzaamheden, meer gaan doen met mijn oudste kind en ook dingen waarbij ik dus de angsten zal gaan voelen die ik dan moet overwinnen, zoals het wegbrengen van mijn zoon naar huizen van andere kindern om te spelen, met hem naar dingen toe gte gaan zoals introductiedagen voor sport, knutselen etc. Dit is inderdaad al een stuk verbeterd, ondanks mijn angsten. Met veel pijn en moeite lukt dit aardig en daardoor leer ik meer om contacten op te bouwen, al zal die definitieve stap er eerst nog niet komen. Dat vind ik namelijk het moeilijkste. Weet iemand misschien een manier om vriende te krijgen, maken en te houden. Het klinkt misschien eogoistisch maar ik weet zeker dat vrienden en kenissen me afleiden van mijn liefdesverdriet en me misschien uit een dal kunnen helpen komen. In het verleden is me dit ooit eerder gelukt. In die tijd had ik eerst ook geen vrienden, geen werk, geen afgeronde opleiding en geen vriendin, maar bouwde ik een soort van kennissenkring op met mensen die ik niet eens waardeerde in de meerste gevallen, maar die ik grbneuikte als sprinplank naar de maatschappij toe en om zo meermensen te ontmoeten. Daardoor heb ik mijn huidige ex ook gekregen. Daarna stortte het hele kaartenhuis echter in, omdat ik aan mijn vriendin genoeg had. Zij was in feite mijn doel en die kennissen mijn aas. Vabn haar hield ik werkelijk, maar van die andere heb ik bijn ageen enkele traan gelaten. Eigenlijk klint dat heel hard en kil en misschien is dat het ook, maar dat krijg je dan ook als je niet weet hoe je echte vrienden moet maken. Ik hoop dat iemand me dat kan vertellen...?

quodpersortem

Re: Wisselende stemmingen bij angststoornissen

Allereerst, geen afrekening maar een tip. Mensen vinden het vaak lastig om een 'blok' tekst te lezen. Misschien is het in het vervolg handiger om zoiets in alinea's op te splitsen, des te meer omdat het een heel heftig verhaal is.
piotr schreef:Naast de al extreme aanwezige angststoornis heb ik vaak wisselende stemmingen waar ik zelf vaak niet goed van wordt. Doordat ik overal zoveel over nadenk en pieker, zijn die stemmingswisselingen best vaak aanwezig. Ben al een tijd bezig om dit te onderdrukken en dat gaat ook wel iets beter dan voorheen [...]
Het onderdrukken van stemmingswisselingen/stemmingen is zo'n beetje het stomste wat je kunt doen. Je bent in principe jezelf schadelijk gedrag aan het aanleren.

Je moet het zo zien: Die stemmingen? Gaan niet weg. Ze hopen zich op. Met als gevolg dat wanneer ze terug komen, ze heftiger zijn. Het emmertje loopt dan voller en voller, en jij voelt je rotter en rotter.

Heb je een psycholoog? Zo ja, dan denk ik dat het handig is om een dagboekje bij te houden. Wanneer voel je je rot? Kun je het herleiden naar een gebeurtenis? Veel mensen die zich niet goed voelen, hebben namelijk last van stemmingswisselingen, en tenzij je borderline hebt, komen ze niet uit het niets.

Misschien als je weet waar je gevoelens vandaan komen, dat je er iets mee kunt doen.
piotr schreef:mijn ondertussen ex-vriendin die ik graag nog steeds wil houden als vriendin of maatje
Het klinkt alsof zij het niet met je eens is, in welk geval het voor jou beter zou zijn om het te laten rusten. Wil je niet wederzijds vrienden blijven, dan kun je haar niet forceren dit alsnog te doen. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover haar.
piotr schreef:Ik ben niet sterk genoeg om nieuwe vrienden te maken, want ik ben daar nooit in getraind. Heb werkelijk geen idee hoe ik vrienden moet maken of houden. Doordat mijn ondertussen ex, ook niet meer over de belangrijke zaken praat met mij is er niemand waarbij ik kan praten.
Ik kan je niet helpen bij hoe je vrienden moet maken. Wel kun je altijd met die zaken hier op het forum terecht.

1)
piotr schreef:Mijn moeder is totaal wereldvreemd en die voed ik eigenlijk ipv andersom en mijn zus is vreselijk lief, maar heeft een vriend waarbij ik me totaal ongemakkelijk voel, omdat dit een pure egocentrische persoon is die alleen leeft voor zichzelf en zijn gezinnetje en zijn eigen vrienden. De vrienden of familie van mijn zus heeft hij nooit iets mee gehad. Hij heeft nauwelijks de moeite genomen om daar een klik mee te krijgen zelfs.
2)
piotr schreef:In het verleden is me dit ooit eerder gelukt. In die tijd had ik eerst ook geen vrienden, geen werk, geen afgeronde opleiding en geen vriendin, maar bouwde ik een soort van kennissenkring op met mensen die ik niet eens waardeerde in de meerste gevallen, maar die ik grbneuikte als sprinplank naar de maatschappij toe en om zo meermensen te ontmoeten. Daardoor heb ik mijn huidige ex ook gekregen. Daarna stortte het hele kaartenhuis echter in, omdat ik aan mijn vriendin genoeg had. Zij was in feite mijn doel en die kennissen mijn aas. Vabn haar hield ik werkelijk, maar van die andere heb ik bijn ageen enkele traan gelaten. Eigenlijk klint dat heel hard en kil en misschien is dat het ook, maar dat krijg je dan ook als je niet weet hoe je echte vrienden moet maken.
Hoe jij de vriend van je zus beschrijft--is dat niet hoe jij je ook gedroeg toen jij nog met je ex was? Jij leefde toch ook alleen voor haar? Je hebt zelf je andere vrienden laten vallen en er geen traan om gelaten.

Het klinkt alsof je heel goed weet hoe je mensen naar je toe moet trekken, maar na het ontmoeten van je ex heb je zelfs niet eens de moeite genomen om contact met ze te blijven houden. En hoewel ik zelf ook niet heel goed ben met vriendschappen, weet ik wel dat dat belangrijk is. Contact houden, regelmatig afspreken. En als je diegene wat meer vertrouwt, ook meer dingen vertellen. Dat schept namelijk een band--persoonlijke dingen vertellen.
piotr schreef:Ik zou op praatgroepen kunnen gaan of medicijnen kunnen gaan gebruiken, maar heb dat in mijn leven nog nooit gedaan.
Waarom maakt het uit of je dat nog nooit hebt gedaan? Je bent op een gegeven moment ook relaties aan gegaan terwijl je dat ook nog nooit had gedaan. Je hele leven bestaat uit nieuwe dingen aanpakken om zo verder te komen.
piotr schreef:Meestal kwam alles (ook al is dit bijna altijd via omwegebn gegaaan) op zijn pootjes terecht. Nu ik mijn enige maatje echter kwijt zal gaan raken, waarbij ik me altijd mezelf voelde kan ik niet meer bedenken hoe het allemaal moet gaan gebeurene als ze definitief weggaat. Ik ben zo bang voor dat zwarte gat en hoop eigenlijk al een half jaar dat het een droom is en dat er een kentering zal gaan plaatsvinden in haar hoofd.
Ik kan je zo wel vertellen dat dit iets is wat je gaat overleven. Er zijn meerdere forumleden die zich in een zelfde soort 'zwart gat' bevinden. Ik heb het gevoel dat jij heel graag wilt dat je ex je terug neemt of je in ieder geval aan haar vastklampt maar dat gaat niet meer gebeuren. Je wilt de waarheid niet onder ogen zien ('hoop eigenlijk al een half jaar dat het een droom is').

Ga eens bedenken over wanneer zij weg is/jij ergens anders woont. Wat ga je dan doen? Ga je dingen anders aanpakken? Ga je proberen vrienden te maken, ga je in therapie om jezelf beter te voelen, of ga je je enkel zielig zitten voelen voor jezelf?

Bovendien, voor haar had je toch ook een leven?
piotr schreef:Ik heb me al behoorlijk aangepast aan haar "eisen" en doe al meer dingen die zij wil zien dan daarvoor. Oa. zorgen voor het afbouwen van schulden bij haar, door meer geld te verdienen met werkzaamheden, meer gaan doen met mijn oudste kind en ook dingen waarbij ik dus de angsten zal gaan voelen die ik dan moet overwinnen, zoals het wegbrengen van mijn zoon naar huizen van andere kindern om te spelen, met hem naar dingen toe gte gaan zoals introductiedagen voor sport, knutselen etc.
En waarom doe je dit? Om jezelf, of om je ex weer van je te laten houden?
piotr schreef:Met veel pijn en moeite lukt dit aardig en daardoor leer ik meer om contacten op te bouwen, al zal die definitieve stap er eerst nog niet komen. Dat vind ik namelijk het moeilijkste. Weet iemand misschien een manier om vriende te krijgen, maken en te houden.
Er is geen 'maniertje' om vrienden te krijgen/maken/houden. Alleen het proberen.

En je focust je ontzettend op het krijgen van vrienden, terwijl ik vind dat je eigenlijk bezig zou moeten zijn met het overwinnen van angststoornissen... Want als jij zo diep in de shit zit dat je bijna niets kunt, o.a. door deze angsten, hoe zie jij dan een gezonde vriendschapsrelatie voor je?

Zou je deze mensen bezoeken? Of met ze naar een kroeg gaan? Zou je te wandelen gaan, of de stad in gaan?
piotr schreef:Het klinkt misschien eogoistisch maar ik weet zeker dat vrienden en kenissen me afleiden van mijn liefdesverdriet en me misschien uit een dal kunnen helpen komen.
Dat is niet egoistisch, en zelfs een van de redenen waarom vrienden juist zo belangrijk zijn.

Sorry als ik een beetje bot over kwam in de post.

Terug naar “Stress, angsten en fobieën”