[Maajer]

Hallo, ik ben nieuw hier en ik heb al een groot deel van het forum doorlezen maar ik weet niet goed waar ik mijn berichtje moet posten daarom open ik een nieuw topic.

Bij mij is het allemaal begonnen toen mijn vriendin zwanger was, voor vele mannen is de bevalling een mooi moment maar ik had mijn hoofd laten volproppen met wilde verhalen over de bevalling. Ik was zo angstig over de bevalling dat ik er zelf niet meer durfde over praten.
Een goeie maand voor de geplande bevalingsdatum mochten we naar het ziekenhuis voor een voorbereidingsgesprek over wat er ons te wachten stond. Eenmaal ik het ziekenhuis binnen was voor het gesprek kwam mijn "angst" op en beleefde ik eigenlijk alles een beetje als in een droom, ikzelf was bezig met op mijn ademhaling te letten en was precies aan het overleven. Eenmaal het ziekenhuis buiten was ik weer rustig en kon me amper iets herrineren wat er allemaal door de vroedvrouwen gezegd was. Om het hierover kort te houden was de bevalling voor mezelf qua stress en angst een marteling maar ons kindje is met keizersnede ter wereld gekomen en daar was ik niet bij. Op zich vond ik het erg voor mijn vriendin maar ikzelf was opgelucht dat ik dat niet moest meemaken.

Ik was blij dat alles achter de rug was en dacht nu opnieuw normaal te kunnen leven zonder dat er vanalles in mijn hoofd rondging. Toen kwam er de babyborrel en dacht ik aan het aantal mensen dat kwam en dat ik die allemaal moest ontvangen en als het kan nog iets grappigs of zinnigs tegen zeggen.
Dit was het nieuwe dat in mijn hoofd rondging. Opnieuw stress en op de bewuste dag had ik zelf het gevoel het niet aan te kunnen. Alles is uiteindelijk wel goed gepasseerd.

Alleen... sinds die bewuste gebeurtenissen denk ik over alles constant na en is mijn leven niet meer hetzelfde geweest. Ik heb een soort faalangst, sociale angst ontwikkeld die ik vroeger nooit had.Ik merk dat ik sindsdien probeer sociaal contact te vermijden, ik heb het gevoel dat als ik ergens binnenkom iedereen naar mij kijkt(terwijl ik weet dat dat niet het geval is), ik zal ook niet meer ergens binnengaan als ik weet dat er niemand is die ik ken want ja wat zullen de mensen dan wel niet van mij denken gaat het dan in mijn hoofd.

Ik weet niet of die angsten iets te maken hebben met de zwangerschap van mijn vriendin maar ik weet wel dat het sindsdien allemaal een beetje begonnen is.
Ik heb hierover al met mijn huisarts gesprokken en hij zegt dat ik een soort van sociale angst heb.
Hijzelf heeft weinig ervaringen met psychologen maar denkt dat ik daar niet veel kan gaan doen aangezien ik niks meegemaakt heb in mijn jeugd die deze angsten zou kunnen opgewekt hebben.
Hij heeft mij momenteel een medicijn voorgeschreven om angsten onder controle te krijgen, ik ben ze wel al gaan halen bij de apotheker maar nog niet begonnen met de pillen.
Ik sta er zelf een beetje weigerachtig tegen maar weet niet goed waarom.

Ik vind voor mezelf dat het tijd is om er iets aan te doen, ik leef niet meer het sociale leven dat ik vroeger leidde en deze angsten beginnen mijn leven te beheersen.
Het doet al eens goed om mijn verhaal hier te doen want buiten mijn vriendin weet niemand hiervan en zelfs mijn vriendin weet niet dat het zo erg is momenteel.
Herkent iemand zich hierin? Zijn er nog andere mogelijkheden om hiervan af te geraken zonder pillen?

Alvast bedankt voor de reactie en om mijn verhaal te mogen doen.

[Minerva]

Wat raar dat jouw huisarts enkel pillen voorschrijft bij een sociale angst. Alsof dat je er vanaf gaat helpen. Het lijkt me dat jij een doorverwijzing nodig hebt voor een psycholoog om therapie te krijgen om van die angst af te komen. Pillen onderdrukken dingen maar lossen op zichzelf niets op.

[Maajer]

Wat raar dat jouw huisarts enkel pillen voorschrijft bij een sociale angst. Alsof dat je er vanaf gaat helpen. Het lijkt me dat jij een doorverwijzing nodig hebt voor een psycholoog om therapie te krijgen om van die angst af te komen. Pillen onderdrukken dingen maar lossen op zichzelf niets op.

Mijn huisarts heeft mij gezegd dat een psycholoog zal proberen te achterhalen of ik iets in mijn jeugd heb meegemaakt... Misschien heeft mijn huisarts geen goed beeld van wat een psycholoog doet. Ikzelf heb er ook geen goed beeld van wat een psycholoog kan doen om mij van mijn angsten af te helpen.

Ikzelf snap eigenlijk niet goed hoe het komt dat ik zoveel jaren zonder deze angsten een leuk leven heb gehad en sinds een jaar deze "angsten" mijn leven helemaal overhoop gooien. Ik ben er momenteel 26 en zou graag terug kunnen genieten van het leven want dit lukt mij momenteel even niet.
Ik heb vroeger een leuke jeugd gehad, geen/weinig tegenslagen gekend, in verschillende sportfederaties gezeten,...

[Minerva]

Soms kan een bepaalde gebeurtenis die angstig is een trigger zijn om een een angststoornis te maken. Iemand die nooit bang voor honden is, kan door een plotselinge hondenbeet ook bang voor honden worden, zelfs bang voor alle huisdieren of bang voor de straat waar het gebeurd is. De hersenen kunnen best vreemde patronen vormen. Het is dan belangrijk dat je achterhaalt waar het ontstaan is en hoe je die angst kan terugbrengen naar een meer neutraal gevoel.

[Janneke]

Alleen... sinds die bewuste gebeurtenissen denk ik over alles constant na en is mijn leven niet meer hetzelfde geweest. Ik heb een soort faalangst, sociale angst ontwikkeld die ik vroeger nooit had.Ik merk dat ik sindsdien probeer sociaal contact te vermijden, ik heb het gevoel dat als ik ergens binnenkom iedereen naar mij kijkt(terwijl ik weet dat dat niet het geval is), ik zal ook niet meer ergens binnengaan als ik weet dat er niemand is die ik ken want ja wat zullen de mensen dan wel niet van mij denken gaat het dan in mijn hoofd.

Hoi Maajer,
ik snap wel, dat je constant 'nadenkt' sinds deze gebeurtenissen. Ik vermoed, dat je probeert, om nieuwe angstaanvallen (of wat het verder preies ook was) te voorkomen.
Helaas, heeft je arts je een heleboel belangrijke dingen niet verteld.
Een angstaanval wordt in feite veroorzaakt door een overijverige amygdala.
Je amygdala zit plm. in het midden van je hoofd - het is een deel van je hersenen dat je niet met bewust denken kunt besturen. (Op termijn heetf het dus zin, om te proberen, niet 'te veel te denken' mbt. je emoties.)
Je amygdala werkt zo'n 100 keer sneller dan je bewuste denken, dus je amygdala kan een duizelingwekkend tempo zetten. En dat is maar "goed" ook: via de amygdala hebben we al die eeuwen overleefd, dat er op mensen werd gejaagd door leeuwen, beren, tijgers, etc.

Alle prikkels die binnenkomen, ofwel alles wat je hoort, ziet, proeft etc. gaat als informatie eerst langs de amygdala en daarna pas naar de plek in je brein waar je die info verwerkt. Het visuele brein (de 17 stukken cortex die dat doen) dat is waar je 'echt ziet wat je ziet'.
En daarna kun je gaan nadenken over wat je precies ziet.
(Idem dito voor wat je hoort, van je oren gat het eerst naar de amygdala gaat eerst langs de amygdala en daarna pas 'besef je pas wat je hoort'. En daarna kun je gaan nadenken over wat je precies hoort. Etc.)

In de amygdala wordt aan de hand van op zich een vrij grof beeld als het ware de beslissing genomen:"kan dit gevaarlijk zijn of niet" en als de amygdala vindt dat het gevaarlijk kan zijn, zet ze een x aantal zaken in je lichaam in werking en je springt bijv. in een reflex opzij. Of als dingen tegenzitten: je krijgt een angstaanval.

Dit hele programma (het in een reflex opzij springen en wat er aan vooraf gaat) kan al hoog en breed in werking zijn, nog voor bijv. je visuele cortex echt duidelijk heeft, wat je nu precies ziet. "Oh, nee, het is geen echte slang, het is maar een tuinslang".
Wie geen angststoornis heeft, lacht er om en voelt de adrenaline wegtrekken. Bij andere mensen gaat dit helaas niet vanzelf en moet je 'de natuur een handje helpen'.)
Trekt de adrenaline niet vlug weg, dan krijg je allerlei lichamelijke reacties, zoals het bonkende hart, opgetrokken schouders, je ademhaling verandert,
je spijsvertering gaat 'plat', je spieren staan klaar om een topprestatie te leveren en al je zintuigen werken scherper dan anders. Alles in je is gericht op "Waar is het monster?! Wat zal ik doen?!"

Wie wel een angststoornis heeft, blijft waarschijnlijk veel langer in diezelfde stress (en heeft wellicht ook emoties over "verd*mme, HET is me weer gebeurd...!") en kan als het tegenzit terechtkomen in een nieuwe angstaanval.
Omdat het gaat om een zaak van leven en dood (=zo denkt de amygdala daar over, je rationele verstand kan iets anders vinden) is angst in feite het allerergste rotgevoel, dat "Moeder Natuur" maar kon verzinnen.

Via bijv. emdr of gespecialiseerde kinesiologie is die amygdala wel degelijk te beinvloeden en kan ze minder overijverig worden.
Jezelf afleiden: je kunt stommere dingen doen, maar het ontkent in feite de realisteit van wat er gebeurt. ("Je lichaam" schrikt - en je amygdala vindt dan per definitie, dat je in gevaar bent. Dan moet je niet 'gaan beuzelen' maar jezelf in veiligheid brengen: vechten, vluchten of eventueel bevriezen.)

Ik weet niet of die angsten iets te maken hebben met de zwangerschap van mijn vriendin maar ik weet wel dat het sindsdien allemaal een beetje begonnen is.

Aanleiding en oorzaak hoeven niet samen te vallen.

Ik heb hierover al met mijn huisarts gesprokken en hij zegt dat ik een soort van sociale angst heb.

Eh - dat was toch het gevolg...?

Hijzelf heeft weinig ervaringen met psychologen maar denkt dat ik daar niet veel kan gaan doen aangezien ik niks meegemaakt heb in mijn jeugd die deze angsten zou kunnen opgewekt hebben.

En tja, jouw arts weet helaas weinig van angst.
Een angst kan idd wel veoorzaakt wordne door nare dingen in het verleden- maar ook door dingen in het heden.
Als vrouw gesproken: een kindje krijgen, vader worden in jouw geval, is een prototypisch moment van'volwassen worden', verantwoordelijkheid gaan dragen. Denkbaar is dat om de een of andere reden voor jou ingewikkeld.(Troost je, voor niemand is het makkelijk of echt allen maar leuk!) - Maar het blijft wel intrigerend, waarm je amygdala er deze acties tegenaan gooit.

Hij heeft mij momenteel een medicijn voorgeschreven om angsten onder controle te krijgen, ik ben ze wel al gaan halen bij de apotheker maar nog niet begonnen met de pillen.
Ik sta er zelf een beetje weigerachtig tegen maar weet niet goed waarom.

Af en toe een enzo slikken, mwah (er zijn beter spullen tegen angt dan benzo) maar als je dat doet 'oop een hoogtijdag' het zij zo. Het grote punt met iedere pil tegen angst is: het haalt alleen het verschijnsel, zo je wilt het symptoom weg - niet de oorzaak. (Wat een van de redenen is, maar niet de enige, dat benzo's erg verslavend werken.)

Ik vind voor mezelf dat het tijd is om er iets aan te doen, ik leef niet meer het sociale leven dat ik vroeger leidde en deze angsten beginnen mijn leven te beheersen.
Het doet al eens goed om mijn verhaal hier te doen want buiten mijn vriendin weet niemand hiervan en zelfs mijn vriendin weet niet dat het zo erg is momenteel.

...en dan is er ook nog het effect van "angst voor de angst". Dat klinkt nog redelijk grappig maar het is een gemeen effect. Als gezegd: angst is het grootste rotgevoel, dat Moeder Natuur wist te verznnen. En bijv. jouw huisarts weet weinig van angst - dan kun je als mens (...en zeker als man) de indruk krijgen, dat het aan jou ligt, dat je flinker had moeten zijn, dat je dus een loser bent - etc. Zodat die eerste 2 angstaanvallen zelf de oorzaak worden (wellicht de traumatische oorzaak worden) van alle angst, vermijding, 'proberen jezelf te beheersen' die daarna allemaal volgt.

Ik zou zeggen: bel gewoon rond, of er ergens een goede psycoloog te vinden is, die wel benul heeft van angst...