Leesha

Mijn Verhaal...

Het word tijd voor mij om mijn verhaal ook eens op papier te zetten... Schijnt goed te zijn dus ga ik het ook eens proberen..
Hm... Waar moet ik beginnen?... :-k ..

In mijn vaders familie komen meerdere geestelijke ziektens voor, chronisch depressief, manisch depressief, borderliner, persoonlijkheidsstoornis etc etc. Al mijn tante's en ooms en me opa en oma van mijn vaders kant heeft wel een ziekte en hun problemen. Ik heb verder geen contact met hun dus wat ik weet hoor ik van verhalen.

Toen mijn vader mijn moeder leerde kennen heeft hij zelf een hoop verborgen kunnen houden en dat zelf nog niet zoveel last van zijn ziektens. Dat kwam pas op latere leeftijd. Mijn vader was chronisch depressief, had borderliner en persoonlijkheidsstoornis. Hij begon gewoon echt ziek te worden en klachten te krijgen toen ik een jaar of 5 was. Ik ben de jongste van de 3 dochters die mijn ouders kregen.

Ik ben altijd door mijn grote zus beschermt zodat ik weinig zal meemaken wat er om ons heen gebeurde. Helaas lukte dat niet altijd. Ik heb een hoop dingen meegemaakt in mijn kleine leventje, ik ga daar verder niet helemaal uitgebreid op in want dat heeft geen nut.. Het is allemaal al gebeurd en is niet terug te draaien.

Mijn ouders scheidde toen ik 8 jaar oud was, omdat mijn vader in ons huis bleef wonen moesten wij naar een blijf-van-mijn-lijf huis en even later in een gewoon opvangtehuis. Ik had toen 3 weken school gemist. Toen ik terug kwam was alles anders. Ik hoorde niet meer bij de groep en werd sindsdien gepest en buitengesloten. Ik trok het me verder niet echt aan, ik ging er niet op in en deed ook geen moeite om het te veranderen. Ik had immers al andere dingen aan mijn hoofd. De leraren merkte na een tijdje wel dat ik niet meer bij de groep hoorde en er maar buiten viel, maar omdat ik zelf ook geen moeite meer deed was het allemaal mijn schuld en lag het aan mij en niet aan andere.

Toen ik 10 jaar was begon ik soms wat somber en afwezig te worden. Dit werd door leraren, familie en kennissen gezien. Mijn moeder heeft toen gezocht dat ik hulp kreeg en stuurde mij naar een Psycholoog. Daar ben ik ongeveer een jaartje geweest, maar weet daar eigenlijk niets meer van.

Toen ik 11 jaar was werd ik naar een Bodaert Centrum gestuurd, om aan mijn sociale contacten te werken. Ik was altijd een gesloten en gevoelig persoon. Thuis liep het toen ook niet lekker. Ik had altijd ruzie met me moeder en me zussen. Ik zelf weet daar nu en toen niets van omdat ik veel 'black outs' had en dan opeens wakker werd op de grond. Wat ik weet lees ik uit me dagboeken.In die tijd begon me depressie eigenlijk.

Toen verhuisde we naar een andere stad, andere school, andere mensen, ook hoefde ik niet meer naar het Bodaert Centrum. Het ging eigenlijk een klein tijdje goed. Totdat mijn tante (en ongeboren nichtje) plotseling overleed. Ik begon weer depressief te worden, had paniekaanvallen, kon niet meer alleen zijn en was elke week wel ziek thuis van school. Mijn moeder heeft toen na een tijdje hulp gezocht bij Jeugdzorg, maar ik wilde dat niet, ik vertelde daar niets en ze konden mij niet dwingen dus na 4 keer hoefde ik niet meer te komen.

Toen overleed in de 2de klas (een jaar later) mijn vader aan zelfmoord. Mijn wereld storte in. Ik belandde weer in mijn oude patroon. Werd depressief, geef paniekaanvallen, kon niet meer alleen zijn en ging bijna niet meer naar school. Mijn moeder dacht in het begin dat het gewoon mijn manier van verwerken was en gaf me de tijd om het op mijn eigen manier te verwerken, ze wist hoe gevoelig ik was/ben.

Na een tijdje ging het nog niet beter en gaf ik zelf aan om weer hulp te zoeken via jeugdzorg. Daar heb ik in totaal 4 jaar gelopen. Daar kwamen we erachter dat ik chronisch depressief was. Mijn Psychologe heeft mij vaak genoeg gevraagd of ik geen medicijnen wou proberen, maar dat wilde ik nooit, omdat ik nog minderjarig was en omdat het zo toch goed ging? Kijk, ik voelde me niet gelukkig of goed, maar had geen zelfmoordneigingen dus waarom dan aan de medicijnen gaan?

Ik ben uiteindelijk daar gestopt omdat ik de laatste maanden het idee kreeg dat we vastliepen op alles en ik me gewoon niet meer bij haar op me gemak voelde. Ik dacht toen dat ik het wel redde in mijn eentje, ik wist nu wat ik had en hoe ik er mee om moest gaan. Maar de laatste tijd merk ik steeds weer dat ik weer somber word, overstuur raak om niets, alles om me heen eng vind, niet goed slaap, paniek aanvallen heb, me rot voel en het liefste de hele dag in me bed wil blijven liggen. Ik heb me nu weer aangemeld voor geestelijk gezondheid zorg.

Ik werk momenteel 26 uur per week en ga daarnaast ook nog 2 dagen naar school. Ik heb wel eens gedacht dat het misschien een goed idee is om aan de medicijnen te gaan. Maar ik werk in een kinderopvang. Ik ben de hele dag met kinderen bezig, ik moet juist vrolijk kunnen zijn en gek kunnen doen, even een knop omschakelen. Ik ben bang dat ik dat door de medicijnen niet meer heb. En een neutraal en voor de kinderen een 'saaie en ongezellige' Leesha ga worden. Niet meer de Leesha die altijd vrolijk is en lekker gek kan doen.

Mijn baas weet niets van mijn ziekte en beperkingen, ik wil ook werk en prive gescheiden houden dus zal het haar ook niet snel vertellen, maar ze merkt wel dat er was is. Bij elk evluatiegesprek zegt ze altijd dat ze tevreden met me is maar er is altijd een MAAR... Maar ik heb het gevoel dat er wat aan de hand is.. Maar er is iets met jou, en wat het is weet ik niet...
Ik val altijd op met mijn persoonlijkheid, dat kwam uit de Psychologiesche test die ik heb gehad, iets wat ik niet wil maar het idee heb geen vat op te hebben..

Er staan voor mij weer een hoop nieuwe dingen voor de deur. Nieuw opleiding, verhuizing, allemaal veranderingen die mij bang maken. Ik heb aanstaande donderdag een kennismaking gesprek en hoop daar de hulp te krijgen die ik nodig heb, zodat ik iets van me leven kan maken en niet zoals me vader te eindigen, dat is momenteel mijn grootste angst.

Elke dag moet ik leren om te gaan met me ziekte, de ene dag meer als de andere.

Zijn hier meer mensen met chronische depressie? En hoe gaan jullie er dan mee om etc?

Sorry als mijn verhaal zo lang is geworden..

Groetjes Leesha.

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Mijn Verhaal...

Hee Leesha, als ik je verhaal lees dan heb je geen gemakkelijk leven gehad. Ik denk dat je een aantal traumatische ervaringen hebt meegemaakt in je jeugd. Als je een vader hebt die ziek is en zulke ernstige dingen doet, dat je naar een blijf van me lijf huis moet, dan is dat iets waar je wel last van hebt later.

Ook de zelfmoord die er dan nog op volgt, maakt het allemaal niet makkelijker. En ik kan me goed voorstellen dat jij bang bent, dat je dadelijk ook die kant uit gaat. Als het in je familie zit, dan is de kans ook aanwezig dat je zelf aanleg hebt voor dit soort ziektes. Want dat zijn het..ziektes. Die helaas iemand geest behoorlijk kunnen beheersen.

Je bent een gevoelige jongedame, die moeite heeft met het verwerken van verlies. Jouw reakties daarop zijn heftig en leiden tot depressies. Dat is ook wel begrijpelijk. Ook jouw gevoelens van veiligheid hebben geen normale ontwikkeling gekend denk ik zo. Dus dat je dan angstig bent, moeilijk met verdriet en verlies om kan gaan, lijkt me voor de hand liggen.

Gelukkig ben je wel zo verstandig om hulp te zoeken en te accepteren. Medicatie kan je best een tijdje gebruiken maar dan ter ondersteuning van je proces als je het even heel zwaar hebt. Je moet het jezelf ook niet moeilijker maken dan het is. Het is immers al moeilijk genoeg.

Ik ben blij dat je moeite blijft doen voor jezelf. Dat zegt iets over jouw veerkracht, jouw herstellingsvermogen. Je kiest ook duidelijk voor jezelf en je weet wat je wel en niet wilt. Je bent een verstandige meid en ik vind eigenlijk dat je gezien de omstandigheden het heel goed doet en weet voor je zelf. Dat is heel knap.

Laat je angst nou maar varen, je doet het heel goed. Wees ook niet bang om jezelf te zijn ook op de dagen dat het misschien even wat minder gaat. Een Leesha die alleen maar als een Pierot pop voortdurend een vrolijk masker draagt, terwijl ze ook wel best verdrietig kan zijn, is niet een echt goed rolmodel voor kinderen.

Kinderen moeten ook leren en weten, dat er verdriet bestaat, angst en dergelijke. Anders geef je het beeld aan ze mee, dat als zijzelf zich voelen, dat dat niet goed is, niet OK is. Terwijl dat ook bij het leven hoort. Ik krijg zelfs de indruk dat jij het zelf ook niet OK vindt. Dat is misschien iets om eens over na te denken...

Ik denk dat je baas dat dus ook voelt. Dat hij/zij merkt dat er een deel van Leesha ontbreekt, verborgen is.. ondanks dat je het heel goed doet dus..
Inzicht als Uitweg..

Gebruikersavatar
Janneke
Berichten: 6335
Lid geworden op: 26 aug 2008 14:00

Re: Mijn Verhaal...

Hoi Leesha,
in aanvulling op mystica: je doet het prima!

Even over het woord ziekte.
Tot op zekere hoogte is depressie een ziekte, waar bij lichamelijke aanleg een rol in speelt. Tot op zekere hoogte is een depressie ook een "normale" reactie op nogal wat nare dingen die je meemaakt, gecombineerd met een stevige portie stress.
Persoonlijkheidsstoornis (bijv. borderline) geldt niet als een echte ziekte - het zijn aandoeningen die op basis van gedrag worden gesteld. Uiteraard: gedrag kan ziek zijn, maar dat wil niet zeggen, dat er een lichamelijke aandoening is.

De gangbare medicatie tegen houdt daar helaas geen rekening mee (speelt erfelijke aanleg mee, hoeveel stress was er?) - maar kan wel degelijk een steuntje in de rug zijn.
Zie je om wat voor reden dan ook op tegen bijv. efexor, kan het zin hebben om naar een orthomoleculaire arts te stappen (kijk eens op www.mbog.nl). Die kan wel kijken naar erfelijke componenten. Zo kan het bijv. zo zijn, dat je als mens, erfelijk bepaald, weinig vitamine B6 opneemt, waardoor dus makkelijk tekorten kunnen ontstaan. Als zo'n soort tekort is geconsteerd - kun je zinnig en veilig het tekort aanvullen.
Daarmee verdwijnt niet de stress (dingen die je mogelijk nog moet verwerken, gedoe in het hier en nu) uit je leven, maar je kunt er wel beter tegen = de stress zal je minder snel "een depressie in trekken".
Ook zijn er goede orthomoleculaire middelen tegen stress. Die je wellicht net iets makkelijk door een verhuizing heen helpen.
Sucses!

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”