Gebruikersavatar
ApartVerward
Berichten: 1
Lid geworden op: 21 feb 2015 02:23

Dit moet er even uit

Hey,

Dit is mijn eerste en waarschijnlijk meteen mijn laatste topic op dit forum, maar dit moet er echt even uit. Ik ben een jongen van net 22 jaar en woon nog momenteel bij mijn ouders in Noord-Holland. Vroeger was ik een normale jongen: veel sporten, gamen, met vrienden chillen etc. Heb nooit een echt vervelende thuis situatie gehad en nooit echt gekke dingen meegemaakt. (Alleen 1x bijna suïcidaal fout gegaan op drugs mja)

Helaas ben ik een aantal jaar geleden wel stap voor stap begonnen met het emotioneel verwaarlozen van mezelf en me eigen zelfbeeld kapot gemaakt. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet waarom dit precies begonnen is. Door het lage zelfbeeld heb ik nu al een aantal jaar last van vele vervelende angsten. Dit uit zich in het 100% niet willen proberen van nieuwe dingen, bellen, aan mensen dingen vragen etc. Als ik wel 1 van deze dingen moet doen dan krijg ik een super snelle hartslag, druk op de borst, misselijkheid en lange wc bezoeken. Deze angsten zijn begonnen met de angst om openbaar te trillen met mijn handen en gezicht. Hier heb ik ook een aantal confrontaties mee gehad waarmee ik niet goed mee kon omgaan. Verder rook ik nu al een aantal jaren regelmatig wiet en doe ik niet meer aan sport, werk of hobby's.

Doordat ik ook al een lange tijd naar mijn idee een depressie heb gehad (of nog steeds heb), ben ik goed in het verbergen van mijn emoties voor de mensen waarmee ik omga. Mijn vrienden weten nog steeds niet dat ik niet mezelf ben en mijn ouders lijken het niet te begrijpen hoe ernstig ik de situatie zie. Ik heb een jaar terug 2 gesprekken gehad met een psycholoog om van de angsten af te komen, maar vond het niet klikken en ben dus hiermee gestopt en nooit hervat.

Het probleem waarmee ik momenteel zit is dat ik momenteel me HBO heb gehaald. School heb ik de laatste jaren gebruikt als afleiding voor hoe ik me voel. Nu dit wegvalt moet ik nieuwe stappen maken in het leven. Bijvoorbeeld op mezelf gaan wonen of een baan zoeken of me rijbewijs halen etc. Nu ben ik zo bang wat de mensen dichtbij mij van mij vinden dat ik dit niet durf te doen. Bij elke grote beslissing (bijvoorbeeld zoeken van stage) is bij mij altijd zeer moeizaam gegaan. Ik krijg veel last van zelfmoordgedachtes of gedachtes om mezelf te beschadigen. Ik ga dan vaak fantaseren over hoe ik mezelf mentaal kwijtraak. Met alles bij elkaar ben ik gewoon bang dat ik de ergste route neem simpelweg omdat ik niet wil dat mensen om mij heen zien dat ik eigenlijk heel anders tegen het leven aankijk. Ik haat mezelf ook zo erg dat ik mijzelf niet oud zie worden en dat er een moment komt waar ik ga falen.

Maar zijn dit normale gevoelens? De mensen om mij heen zien in ieder geval niet een probleem.

Sry voor het lange verhaal

Gebruikersavatar
volhoudertje
Moderator
Berichten: 13960
Lid geworden op: 02 jul 2006 23:04
Locatie: In Nederland Door Omstandigheden

Re: Dit moet er even uit

ApartVerward schreef:Maar zijn dit normale gevoelens? De mensen om mij heen zien in ieder geval niet een probleem.
Zijn dit normale gevoelens? Wat denk je zelf nou? Het antwoord is een woord dat bestaat uit drie letters.
Het lijkt me heel vervelend om met zo veel angsten rond te lopen die je leven vergallen. Het is dan ook jammer dat je de gesprekken met je psycholoog al na twee (!) gesprekken hebt beëindigd. Het lijkt me raadzaam dat je gauw weer professionele hulp gaat zoeken en dit keer doorzet.
Je levenshouding is ook behoorlijk apathisch, je staat toe dat de angst je op alle terreinen van het leven beperkt. Je laat het er gewoon bij zitten zonder te willen vechten. Het is zelfs zo erg dat jij je niet eens meer wilt bezig houden met de toekomst, geen hobby’s en andere vrijetijdsbesteding meer hebt, behalve blowen. Ophouden met blowen is dan ook het eerste wat je moet doen. Drugs zijn niet goed voor je.

Verder hou jij jezelf natuurlijk gigantisch voor de gek en trek je merkwaardige conclusies:
ApartVerward schreef:Doordat ik ook al een lange tijd naar mijn idee een depressie heb gehad (of nog steeds heb), ben ik goed in het verbergen van mijn emoties voor de mensen waarmee ik omga.
Dacht je werkelijk dat mensen in je omgeving helemaal niets door hebben? Denk je werkelijk dat je zo goed komedie kunt spelen? Wil je hier uit komen zal je toch stappen moeten durven zetten en niet meer de verdoving zoeken van wiet of ander vluchtgedrag. Ook kan het geen kwaad om eens wat meer mensen in vertrouwen te nemen en te praten over je problemen.

Praat eens met je ouders of je huisarts, je huisarts zal je kunnen door verwijzen.

Succes en veel sterkte.
* Liebe Macht Frei *

Gebruikersavatar
tantejan
Berichten: 798
Lid geworden op: 28 nov 2014 17:28

Re: Dit moet er even uit

Beste Apart,

Je zit in een gat en daar moet je weer uit, dat kan alleen als je hulp aanvaardt.
Ik ben het dus helemaal met Volhoudertje eens.

Zelf ben ik al 60!!! dus een oude tante.
Maar ik heb een zoon van jouw leeftijd die ook een tijd problemen heeft gehad.
Het was voor hem heel moeilijk om dat toe te geven maar hij is er met professionele hulp en veel geduld van de kant van zijn ouders weer helemaal bovenop gekomen! Hij geniet van zijn leven.
Dat gun ik jou ook! Praat er over, er zijn er meer zoals jij en op jouw leeftijd is er nog heel veel herstel mogelijk. occasion14

Sterkte gewenst van tantejan

Terug naar “Depressiviteit, somber zijn”