Respiro

Respiro

Hallo

Ik ben Respiro.. ik ben een meisje van 20 jaar..
Ik kom me even snel voorstellen want k moet zo slapen.. :S
Ik heb een dissociatieve stoornis en angststoornis NAO, om ff met de deur in huis te vallen :roll:.
Zit momenteel in de intake fase bij het GGZ.. en gaat nog erg lang duren... mijn huidige therapeut doet niets.. ookal trek ik aan de bel... Omdat het eigenlijk gewoon niet meer gaat. :(. Ben eigenlijk gewoon uitgeput.. OP en dood moe.

Zit momenteel thuis te wachten op een nieuwe intensievere therapie, omdat zelfs na 2,5 jaar geen verbetering komt.. Ga, zeker nu ik helemaal geen hulp heb, eigenlijk alleen maar achteruit.. :(.

Ik zal hier een stuk posten vanaf december 2006 t/m ongeveeer afgelopen september.. Dit heb ik in september geschreven, moest voor een instelling.. Ben daar afgewezen...
4-12-2006, ik liep naar de trein, ik had vandaag een aardig gevulde dag achter de rug. Gevuld met vakken als operating systems en hardware. Ik had samen gewerkt met een jongen en bij hardware had ik met een klasgenoot mee gedaan omdat ik nog geen geschikt gereedschap had kunnen vinden. In de pauzes heb ik ook bij mijn klas gezeten, het was erg gezellig. Dit gebeurde pas sinds een week. Nadat ik samen met mijn ambulante begeleider een klassenvoorlichting had gegeven over mijn handicap. We vertelde wat ik heb, hoe dat komt, en wat de gevolgen er van zijn. Ook het punt contact kwam aan de orde. Het lukte mij niet om op mijn klas af te stappen. Ik vond het eng en wist niet hoe ik mij moest gedragen. Was bang dat het niet uit zou maken of ik er bij zou zijn of niet. Toen daar over gesproken werd zei een jongen vanuit achter in de klas; “wij zitten altijd in de aula en daar mag iedereen bij komen zitten hoor”. Nu wist ik dat ik er bij mocht zitten, en dat ben ik dus vanaf die dag erna gaan doen. Dat ging ook elke keer steeds beter om er naar toe te stappen. Die dag had ik ook gekletst met een van de andere meisjes uit mijn klas. Na hardware was de dag afgelopen, ik pakte mijn spullen in en ging met de lift naar beneden. Ik liep naar de trein. Al snel arriveerde de trein en stapte ik in. Ik ging beneden in de trein zitten. Ik dacht na over mijn dag, en specifiek over de pauze. Ik was erg blij dat het mij was gelukt om op mijn klas af te stappen in de pauze. Nu hoefde ik niet meer elke keer in de gang te zitten met mijn boterham en flesje water. Ik dacht ook nog aan de voorlichting, welke vorige week had plaats gevonden. En aan hem maar dan drie jaar geleden. Toen ik uitkwam bij deze gedachte, richt ik mij op het liedje wat via mijn oordopjes mijn gehoor in ging. Ik wilde daar niet aan denken. Nu was het leuk op school en vond het erg interessant mijn opleiding ICT. Het gebeurde de laatste twee weken wel waker dat gedachtes over mijn brugklas periode kwamen op duiken. Dat was niet leuk. Ik raakte er behoorlijk mee in de knoop, merkte ik. Mijn stemming lijden er behoorlijk onder, ik voelde me er niet fijn door. De muziek die mijn trommelvliezen doet trillen, haalt deze gedachte uit mijn hoofd en laat mij er van genieten. Ik luister naar de tonen en klanken totdat ik bijna bij muziekwijk ben, het station dichtst bij mijn huis. Ik loop alvast het trappetje op en ga klaar staan om de trein uit te stappen. De trein rijdt nog, hij zal nog ongeveer drie minuten door rijden voordat hij tot stilstand komt en de deuren zich zullen openen. Ik sta bij de deur, naast mij komt een jongen staan, hij moet hier ook uitstappen. Ik richt mijn blik op de jongen en keek weer terug naar buiten. Er schiet een snelle herkenning en herinnering door mijn hoofd. Ik wist het niet zeker dus ik keek snel maar erg voorzichtig nogmaals. Ik schrik, ik gaf een heftige schrikreactie. Ik zag het echt goed. Ik keek niet voor een derde keer naar de jongen. Ik stond verstijft, kneep mijn kiezen heel hard op elkaar. Alsof er twee vlakke oppervlaktes tegen elkaar werden geperst. Het werd op een bepaalde manier erg druk in mijn hoofd en voelde me op een manier die niet fijn was. Een manier die ik geen naam kon geven. De deuren gingen open en ik kon naar buiten, mijn hart bonsden gigantisch snel en ademhalen deed zeer. Ik probeerde zo snel mogelijk verstijft naar huis te lopen, het werd er niet minder door. Het was [naam van een oud-klasgenoot]! Ik realiseerde me dat de jongen die ik zojuist in de trein was tegen gekomen bij mij in de klas zat. De eerste klas van de middelaresschool. Tijdens het naar huis lopen kwamen er allerlei gedachtes over mijn brugklas periode. Ik herinnerde me dingen die ik me niet wilde herinneren, ik dacht aan dingen waar ik niet aan wilde denken, het was nu leuk op school. Thuis aangekomen ging ik direct naar mijn kamer. De drukte die was ontstaan in mijn hoofd bleef aanhouden. Op mijn kamer probeerde ik mezelf bezig te houden met dingen die ik normaal gesproken ook deed. Aan tafel s’avonds zei ik weinig. Ik was in een soort roes terecht gekomen, waarin het leek alsof ik niet meer volledig met mijn omgeving in contact stond, en waarin er allerlei gedachtes van vroeger door mijn hoofd zwierven. Ademen bleef pijn doen net onder mijn borst. En er bleef een gevoel, waar ik geen woorden aan kon geven in mij actief. Ook al merkte ik al snel dat het bepaalde gevoel een soort van opgeslagen lag, dus wat ik er nu nog van voelde niet het volledige was. S’avonds lag ik erg gespannen in bed, ik kon bijna niet ademhalen. Alleen als ik me adem inhield deed het geen pijn net onder mijn borst. Maar je moet door ademen dus deed het zeer. Het duurde lang voordat ik in slaap viel. Uiteindelijk gebeurde dat gelukkig wel. Op deze manier gingen het nog een week lang door. Ik snapte niet wat me over kwam. Binnen een week tijd veranderde de gedachtes over mijn brugklas in een soort van beelden die ik de continu voor me zag. Beelden over die tijd van vroeger. Beelden alsof ik continu door het gebouw van mijn brugklas tijd liep. Nee, niet liep het was alsof er een videocamera willekeurig mij alle ruimtes liet zien. Een videocamera die door het gebouw zwierf. Ik liep en zat overal als een soort van zombie maar ook tegelijkertijd als een automaat, voor mij uit te kijken en mijn blik stond op oneindig. Het was een soort van staarmodus waar ik elke keer in terecht kwam. Ik antwoorden ‘ja’ waar ik ‘ja’ op moest antwoorden en ‘nee’ waar ik ‘nee’ op moest antwoorden. Maar in werkelijkheid dwong er weinig tot niets tot mij door en zag ik alleen maar het gebouw van vroeger op mijn netvlies voorbij flitsen. Zo zat ik aantafel, zo liep ik naar school, zo zat ik in de les. Als er iemand langs liep die ik kende dan schrok wakker uit mijn staarmodus en zette mijn lach op. Maar vanbinnen voelde ik me niet fijn, in de verste verte niet. Ik wist echter nog niet wat ik voelde maar het was in ieder geval niet fijn. Dat ging zo weken door. Op een gegeven moment herinnerde ik me dat Mijn revalidatiearts mij in 2005 had verteld dat er altijd de mogelijkheid was om met iemand uit hun team te praten. Toen was er niets aan de hand, is was er niets nodig. Maar ik herinnerde me dit, en ik dacht “tja, het moet misschien toch wel, want ik heb geen flauw idee wat me nu overkomt”. Dus via een smoes mijn moeder een afspraak laten maken. Deed ze. De afspraak was geplant, ik voelde mezelf naar, en werd zoals ik dat zelf noemde helemaal gek van mezelf. In mijn hoofd dwaalde ik dagelijks de hele dag door het gebouw van mijn brugklas periode. Het was aftelen geblazen voor mij, de zeven weken waren in gegaan, totdat ik mijn afspraak bij Mijn revalidatiearts had. De zeven weken waren eentonig en niet fijn. Ik wist niet wat ik aanmoest met het nare gevoel en de beelden die ik voor me zag. Ik deed alles op de automatische piloot. Vaak kwam ik terecht in die staarmodus. Ik weet niet hoe het me lukte maar ik kon in de staarmodus vaak mijn werk op school uitvoeren. Ik had week telling in mijn agenda aangemaakt. Op elke maandag stond een “W” van week, plus het nummer van de week, hoeveel weken het wachten nog was. Na die afspraak in januari, kreeg ik op 7 maart en belletje van de planning, of ik die week erop voor het eerst bij Mijn vorige therapeute de Craen kon komen. Ik had wel les, maar ik ging niet zeggen dat ik niet kon. Dus ja. 13 maart had ik de eerste afspraak. Zo’n super aardige en lieve vrouw. Totaal ben ik bijna twee jaar (bijna) elke week bij haar geweest, laatste keer was 19 januari 2009. Van mei tot en met oktober moesten wij stage lopen. Ik deed dat op de afdeling ICT op de mytylschool naast de Trappenberg, die de zelfde naam heeft. Ik kon natuurlijk overal stagelopen. Maar mijn studiecoach, zijn vrouw is de directeur van die school, zei wanneer het niet lukt om een stage plek te vinden kon ik daar stage lopen. Maar het leek mij in ieder geval wel leuk om daar stage te lopen, aangezien ik de Trappenberg al zo lang ken. Het was een leuke stage. Gebruikersondersteuning is het aspect van de ICT wat mij aansprak en nog steeds aanspreekt. Ook al waren het erge lange dagen voor mij. Toen mijn stage af was gelopen, had ik nog een week herfstvakantie. In die vakantie ben ik ziek geweest van de vermoeidheid van de lange dagen. Ik moest om 7:22 de trein pakken, en ik kwam om 18:07 weer aan om het station, en dat vijf dagen in de week. En daarnaast had ik sinds juli 2007 een bijbaantje bij de Albert Heijn. Deze heb ik gehad tot en met december 2007. Ik was ene kant erg blij dat deze gestopt was. De AH stond elke dag wel op mijn voice mail, of ik kon komen werken. Alleen werken en school op een dag was voor mij niet te doen. En ik kon sowieso maar vier uur maximaal kassa draaien op een dag, in de ochtend en was daarna erg moe. Door mijn handicap verbruikt mijn lichaam haar energie toch sneller dan bij andere mensen. Aan het einde merkte ik ook dat het werken langzaam aan te veel voor mij werd, i.v.m. met mijn problemen. Die zopen (en nog steeds héél veel) ook nog eens extra van mijn energie op. Na een halve dag school was ik erg moe, en lag ik s’middags op bed. Toen ik mijn niveau vier volgde lag ik s’middags vaak op bed als ik thuis kwam. En vaak nog steeds. De avond voordat ik de eerste keer bij Mijn vorige therapeute kwam, had ik mijn vader erover aan de lijn. Ik had heel sterk het gevoel dat ik mezelf aanstelde en dat het onzin was dat dit gebeurde enz. Mijn vader vroeg hoe vaak ik daar naar toe moest en hoeveel. Ik zei dat ik dat niet wist. Mijn vader zei letterlijk; “ik verwacht niet vaker dan een keer per maand, aangezien je jezelf niet voor de trein dreigt te gooien”. Dat zeg je toch niet tegen iemand die denkt dat ze zich aanstelt. Maar goed, dit was het begin van een reeks foute en ontiegelijke tactloze opmerkingen en acties van mijn ouders. Waardoor mijn band met hun behoorlijk geruïneerd is. En ik het gevoel heb dat er een enorme dikke glasplaat tussen mij en mijn ouders zit. Echter zijn zij zich niet bewust van hun gedrag tegen mij. En het ligt aan mij. Echter heb ik het idee dat zij het hebben veroorzaakt, dat ik nagenoeg niets deel. Afgezien van het feit dat ik merk dat het niet willen delen er gewoon bij hoort, bij mijn probleem. Ik ga hier verder niet extreem over uitweiden in dit stuk. Een ding is duidelijk, ik sta gigantisch ver van mijn ouders af en zij hebben een gigantisch bord voor hun hoofd. Na mijn stage ging ik weer naar school. Ik vond het opnieuw heel erg eng. Want mijn klas zo lang niet gezien. Ze konden veranderd zijn, en ik kon er weer buiten vallen. Maar gelukkig gebeurde dat niet. School ging goed en we maakte voorbereidingen voor het examen. Ik was ergens bang voor het examen, terwijl ik nooit bang was voor toetsen of examens. Aangezien het zomaar iets kunnen doen in die staarmodus onderhand was verdwenen, al lange tijd. Mijn concentratie was erg slecht. Ik kon niets doen, ik kon alleen maar bezig zijn met vroeger. Ze volgende zin was en is nog steeds van toepassing op mij; “als ik überhaupt denk, dan denk ik aan vroeger/zie ik beelden”. Dus ik kon mij erg moeilijk bezig houden met mijn werk. Maar wonder boven wonder haalde ik wel mijn projecten en opdrachten. November 2007 kwam Mijn vorige therapeute met het verhaal, dat zij met een nieuwe collega had gesproken, gewoon even gekletst, en die collega vertelde dat zij EMDR kon. Mijn vorige therapeute moest direct aan mij denken en dacht dat EMDR misschien iets voor mij zou zijn. Deze vrouw wilde het alleen zelf niet doen omdat ze er nog niet heel erg ervaren in was. Mijn vorige therapeute ging dus opzoek naar iemand in Almere. Marjan; ik heb bij haar in totaal zes keer EMDR gehad, maar het deed niets bij mij. EMDR heeft niets bij mij gedaan. Dus daarmee gestopt. In deze tijd ongeveer, heb ik ook elf stukken over mijn nare gevoel geschreven, het kwam zo ineens in me op, ik pakte pen en papier en ik begon te schrijven, en er stond iets op papier over mijn gevoel. Bij het eerste stuk dacht ik direct “dit móét Mijn vorige therapeute lezen”. Dus heb het haar toen laten lezen. Langzaam aan leerde we samen mijn gevoel kennen, in de zin dat we te weten kwamen wat het inhield en betekenende. Bij Mijn vorige therapeute gingen we er aan werken om te proberen mij mijn gevoel te laten uiten. Ik kon en kan nog steeds niet huilen om wat er vroeger is gebeurd, ook al voelt het wel zo alsof er een enorm huilexplosie zit, maar dat het er niet uit komt. Echter verkrampt ik alleen wanneer mijn gevoel te sterk wordt. Wij gingen daar dus mee aan de gang. Omdat we, en vooral ik, het idee had dat me dat misschien achteraf erg zou opluchten. Ook al was (en ben) ik wel erg bang voor mijn nare gevoel. Op een gegeven moment heeft zij met iemand overlegd of die ideeën had wat wij nog konden proberen. Volgens mij was het een psychiater die een keer in de zoveel tijd op de trappenberg kwam en waar zij dingen mee konden overleggen. Die stelde voor om haptotherapie te proberen, naast de gesprekken met Mijn vorige therapeute. En ze stelde ook voor om medicijnen te gaan gebruiken omdat mijn beelden mij zo beheersten. Dat wilde ik allebei wel proberen, want niet geschoten is altijd mis, dacht ik. Echter de Hapto hielp niet voor het geen wat wij graag wilde bereiken. Maar het hielp me wel om voor eventjes te kunnen ontspannen. En de medicatie, wow, dat was geweldig. IK KON WEER OOK MET IETS ANDERS BEZIG ZIJN. WOOW. Het was sinds tijden weer wat rustiger in mijn hoofd. WOOW. Ik vond het geweldig. Ik heb staan springen in mijn kamer, zo blij was ik. Ik had er eerst 0,5 mg van, dit hielp maar tot ongeveer 15:00 a 15:30 uur in de middag. Daarna merkte ik het gewoon weer drukker en overheersender worden. Waar ik zelf dus geen controle over had. Toen ben ik overgestapt naar 1 mg, en dat wekte dus de hele dag. Echter hebben deze maar ongeveer drie maanden echt gewerkt. Toen deden ze niets meer. Ze hebben me toen wel erg geholpen met mijn examen van mijn niveau 3 opleiding. Deze heb ik toen ook gehaald in een keer. En Mijn vorige therapeute en Mijn revalidatiearts, stuurde mij voor advies naar het TerGooi Ziekenhuis, Blaricum. Of ze daar even met hun mee wilde denken, of er nog dingen waren die vergeten werden etc. etc.Augustus 2008 moest ik voor dat advies naar het TerGooi. Daar een gesprek gehad. Ik kreeg van Mijn vorige therapeute een lach verbod opgelegd omdat zij mij onderhand kende, maar die man in het TerGooi niet. En die dus niet wist dat mijn lach op mijn gezicht als ik tegenover hem zat niets zei over hoe het ging of hoe ik me voelde. Daar dus een gesprek gehad. En twee weken later moest ik terug komen, voor het advies, die hij samen met al zijn collega’s had geformuleerd. Bij het horen van dat advies raakte ik behoorlijk de kluts kwijt. Ik wist niet wat ik moest doen en ik wist niet hoe. Want het ging niet vanzelf over. Dat had ik voor mezelf in ieder geval al wel gemerkt. Het advies was, stoppen met de therapie en medicatie en dan moest het vanzelf overgaan. In eind oktober opnieuw daarnaar toegestuurd door Mijn vorige therapeute, en zij stuurde ook een mail naar die man, over hoe het ging. Die mail verbaasde de hem heel erg. Hij vroeg of veel dingen nieuw waren, zoals de gedachten dat ik mezelf iets aan wilde doen. Nee, die waren niet nieuw. Ook al namen sommige dingen wel langzaam aan wat ergere vormen aan te nemen. Die “enge ideeën” waren ongeveer maart/april 2008 gekomen. Ik vond dat heel erg eng, en verklaarde me mezelf voor gek, dat ik zo iets kon denken. Daarom noem ik zo ook al sinds die tijd altijd “mijn enge ideeën”. Mijn vorige therapeute legde me uit hoe dat zat en dat het niet zo gek was voor mijn situatie dat ik dat soort dingen ging denken. Het denken ervan vond ze niet zo erg, alleen vervelend voor mij. We sloten de deal dat ik het niet zou uitvoeren en als het per ongelijk toch gebeurde dat ik haar in ieder geval er over zou inlichten. En onderhand was ik ook bezig met mijn niveau vier opleiding. Na mijn niveau drie ging ik door met mijn niveau vier opleiding Applicatie Ontwikkeling. Ik heb hier veel gedonder gehad, met dat ik het absoluut niet leuk vond en het niet lukte (door mijn concentratie en omdat ik het helemaal niet leuk vond). Ik heb toen op het punt gestaan om te stoppen met de opleiding. Maar uiteindelijk wel doorgezet en afgelopen juni dit ook wonder boven wonder in een keer gehaald. Ik had het doel HBO voor ogen. Al zolang ik op de middelbare school zit, zolang als ik me kan herinneringen wil ik naar het HBO. (er is mij ooit gezegd door de teammanager dat ik veel meer een HBO-er ben dan een MBO-er) Echter moet ik dat nu toch even uitstellen. Aangezien dat, dat gewoon geen optie en mogelijkheid is door mijn situatie, nu. Maar goed in dat ziekenhuis, die dingen waren dus allemaal niet nieuw. Dat verbaasde hem heel erg. Hij stuurde me weg, met de mededeling dat ik een gesprek zou krijgen met een collega van hem, en hij er waarschijnlijk bij kwam zitten. Dat gesprek gehad. En daarna in december nog eentje met alleen die collega, genaamd Mijn therpaut. Maar dan met mijn ouders erbij. En Mijn vorige therapeute zat er ook bij, dat stelde ze zelf voor, maar dat had ik eerder al bedacht dat ik dat heel graag zou willen. En daar kwam uit dat ik eind januari 2009 zou switchen van Mijn vorige therapeute naar Mijn therpaut in het TerGooi ziekenhuis. Daar af en toe naar toe en een gesprek gevoerd. Gemiddeld een keer per twee a drie weken. Echter had ik daar niet heel veel aan. Aangezien Mijn therpaut het initiatief bij mij neerlegde en zei “wat wil je met mij bespreken deze keer?”. Ik weet van mezelf (en heb dit toen ook via de mail vertel, echter zonder resultaat) dat het initiatief bij mij neerleggen niet werkt. Omdat zelf niet durf te komen met de negatieve dingen en de dingen die niet goed gaan. Dus stond ik vaak voor dat “mijn” tijd voorbij was weer bij de bushalte. En er gebeurde niets en niets. Een keer ook werd er gezegd dat ik van alles moest gaan doen, o.a. “afscheid nemen van mijn problemen”. Goh, is dat niet het liefste wat ik wil, dat het voorbij is. Alleen het lukt niet. Aan het begin had hij een heel plan wat hij wilde gaan doen met mij, waarvan een ding was, mijn oude school bezoeken. Ook omdat ik deze (en nog steeds) kosten wat kost vermijd. Dat heeft op 12 mei 2009 plaats gevonden. [Verslag hiervan heb ik bijgevoegd]. En mocht ik twee weken daarna terug komen. Na die keer heb ik een “updatemail” verstuurd, als vooraf aan ons gesprek. Aangezien hij nooit vroeg hoe het ging en ik daar zelf niet over durf te beginnen. Daarnaast ook gemeld dat ik merk dat er gewoon écht iets moest gebeuren, omdat op de manier zoals het ging (en nog steeds gaat helaas) gewoon niet goed was.. Deze heeft hij gelezen en met de psychiater overlegd. Toen kwamen zij tot de conclusie dat zij niet het juiste konden bieden voor mij, en dat er iets, wat intensiever is nodig is. Daarna kreeg ik het adres van jullie, werd ik aangemeld. En in eerste instantie afgewezen. En later door een telefoontje van Mijn therpaut mocht ik toch de intake in. En NU zit ik hier dan. Ik was aan de ene kant heel opgelucht dat Mijn therpaut en de psychiater dit hadden geconcludeerd, omdat ik zelf erg duidelijk merkte dat ik met de gesprekken bij Mijn therpaut niets op schoot. En in ieder geval met de gesprekken niet verder kwam. En merkte, zeker de laatste drie maanden/ paar weken, dat ik steeds verder af-/weg-zak. En erg extreem vaak op het punt staat om mezelf iets aan te doen. Er nieuwe rare gedachten in mijn hoofd ontwikkelen. Gedachten over mezelf, in de “jij-vorm”. Die ik niet onder controle heb. Net zoals mijn beelden, dat het me overkomt. Het is niet dat ik het hoor, maar het is wel alsof iets of iemand het me laat denken/”zegt”. En zoals uit de “geschreven stukken” op te maken is, ben ik gewoon ook gigantisch moe van het knokken, wat niets lijkt op te leveren. Terwijl ik zo graag wil.

Groetjes,
Respiro


Mickey~

Re: Respiro

welkom respiro!

(vraag mij echt af waarom die intake-fase bij de ggz zo lang duurt?!? echt, ik hoor er nooit goede verhalen over... leve de vrijgevestigde psy's...)

Gebruikersavatar
Minerva
Berichten: 17642
Lid geworden op: 28 aug 2006 21:04
Locatie: Breda
Contacteer: Website Google+ Twitter

Re: Respiro

Welkom Respiro :)
Inzicht als Uitweg..

Respiro

Re: Respiro

Dankjewel voor het verwelkomen :)..

TJa geen flauw ideee waarom!!!! Ik weet alleen dat ik wel bj het GGZ moet.. aangezien ik een intensievere behandeling moet gaan volgen. Dus dagbehandeling of intern.. En tja bij een vrijgevestigde psychologe heb je dat niet.. dusja

Gebruikersavatar
# Once upon a time
Berichten: 858
Lid geworden op: 27 okt 2009 02:13
Locatie: Vlissingen
Contacteer: Website

Re: Respiro

Hey meis,
jij ookal hier?!, leuk! :)
Welkom!
x Sylvana

Gebruikersavatar
Memories
Moderator
Berichten: 22538
Lid geworden op: 25 okt 2009 15:04

Re: Respiro

Hoi meissie

Ik kom hier veel bekenden tegen. Iniedergeval veel plezier en succes.
Welkom op deze site en ik wens je alle goeds en sterkte toe.

Tot schrijfs en tot lezen

Memories.
~Wie niet kan luisteren kan ook niet vertellen.
De kracht van geluk is innerlijke vrede.
Wie geen slechte tijden kan verdragen, zal geen goede tijden beleven.
Wees de verandering die je in de wereld wil zien.~

noekiej2

Re: Respiro

Welkom Respiro cheerqd5

Terug naar “Voorstellen (2007-2011)”