[Minerva]

Goed antwoord BR !

Juist in de zware beroepen zoals ambulance, politie, brandweer, artsen maar ook psychische hulpverlening krijg je te maken met veel ellende, pijn, verdriet en leed. Een "normaal" mens pakt dat flink aan als hij/zij het slechts een paar keer in het leven meemaakt. De beroepen hierboven worden er dagelijks mee geconfronteerd. Daar moet je wel goed tegen kunnen en psychisch goed kunnen verwerken om je beroep nog goed uit te blijven voeren zonder er zelf aan onderdoor te gaan.

Vandaar dat in deze beroepsgroepen dingen als collegiale consultering, intervisie en supervisie zo belangrijk zijn.

[tommy9119]

Consultatie is overigens nog altijd iets anders dan echt "naar de psycholoog gaan". "Naar de psycholoog" is iets wat je, zoals ik het zie, wekelijks (of om de week of meerdere keren per week of maandelijks) op afgesproken tijden doet. Consultatie is meer iets wat je als vrienden/collega's onder elkaar doet in de vorm van het vragen van advies en uitwisselen van kennis.

Zodra een psycholoog een stoornis* krijgt en er op dat moment niet zelf mee om kan gaan en dus "naar de psycholoog" gaat, kan hij imo beter een andere baan zoeken tot het is opgelost.

*Hoewel er ook genoeg 'mildere' stoornissen zijn die je gemakkelijk van je af kunt zetten, so to speak, dat is een ander verhaal natuurlijk.

Ik begrijp dat ik dit eerst niet zo uitgelegd heb en ik betwijfel of ik deze mening eerst ook (precies) zo had, maar zo denk ik er in ieder geval nu over.

[Black Rose]

@ Tommy : stress kan je vergelijken met de pannen van een dak.
Vergelijk elke pan van een dak met een beetje stress en de laatste rij (hoogste) is deze voor alles instort.
Wanneer iemand aan die laatste rij zit, dan zal die inderdaad niet in staat meer zijn om voor zichzelf te zorgen laat staan voor iemand anders.
In die zin onderbreekt een psycholoog best even z'n loopbaan wanneer die zo hoog zit.
Dit geldt ook voor andere beroepen zoals Mystica hier voorbeelden van gaf.

Daarentegen is het beter voorkomen dan genezen.
Dus wanneer de pannen zich beginnen op te stapelen, is het voor een psycholoog -net zoals voor eender welke persoon- belangrijk om te kunnen ventileren zodat er wat pannen weg kunnen genomen worden.
Het laten komen tot aan de nok van het dak is noch goed voor jezelf, noch voor je omgeving.

Het is ook niet omdat je zelf een beroep uitoefent waarbij je mensen helpt/steunt en veel kennis hebt over psychologie dat je dit gemakkelijker kan toepassen bij jezelf.

Ik ben noch psycholoog/therapeut, heb geen job waarbij ik mensen op de één of andere manier help.
Toch merk ik dat wanneer mensen met hun problemen naar mij toekomen vaak begrip/steun/raad vinden.
Desondanks kan ik voor mezelf heel moeilijk stress afbouwen.
En ik word dan nog niet dagelijks overbelast met problemen en miserie van mensen, zoals mensen die in die sector zitten wel worden.

[Selfje]

het is niet alleen stress, het kan ook een traumatische gebeurtenis zijn.
Die gebeurtenis hoeft niet eens werkgerelateerd te zijn. Een psycholoog is ook maar een mens.
Daar komt een reactie op, als die erg heftig is, heb je meer dan een paar woorden van een collega nodig.
Als het een acute stress stoornis wordt of PTSS, heb je wel een paar sessies nodig.

Misschien wordt daar de loopbaan voor onderbroken, misschien niet. Maar dat stond hier niet ter discussie.

[tommy9119]

Daarentegen is het beter voorkomen dan genezen.
Dus wanneer de pannen zich beginnen op te stapelen, is het voor een psycholoog -net zoals voor eender welke persoon- belangrijk om te kunnen ventileren zodat er wat pannen weg kunnen genomen worden.

Mja, dat ventileren.. Je ei kan je in principe bij iedereen kwijt, zolang je maar iemand zoekt die hem zacht kookt in plaats van klutst of zelfs aanbakt. Een psycholoog zou dan weer een stapje verder moeten gaan denk ik zo. Tenminste, ik hoop niet dat clienten zoveel geld en tijd besteden aan alleen ventileren.

Dessalnietemin kan ik het, ergens, opzich nog wel begrijpen. Het punt is alleen dat gevoelens aanstekelijk zijn en je je client een veilige, kalme en (vind ik) nog belangrijker leuke/gelukkige/blijmakende omgeving moet zijn. Daarvoor moet een psycholoog zelf ook weten hoe hij stress en dergelijke 'van zich af kan zetten', zonder eventuele externe hulp. Vind ik.

Misschien wordt daar de loopbaan voor onderbroken, misschien niet. Maar dat stond hier niet ter discussie.

Klopt. Maar het is hier wel relevant, vanuit mijn standpunt. Zodra het zover is dat je echt "naar een psycholoog gaat", als psycholoog zijnde, dan lijkt zijn loopbaan onderbreken me zeker geen slecht idee. En is het dan dus in principe geen psycholoog meer die "naar de psycholoog gaat."

Bovendien wilde ik zo laten zien dat ik niet totaal wereldvreemd ben, maar vanwege mijn simpele houding en non-care attitude steeds vergeet dat het niet voor iedereen zo gemakkelijk is. (En dat is ergens maar goed ook. )(En who knows, misschien krijg ik het nog wel moeilijk.)

[volhoudertje]

Daarvoor moet een psycholoog zelf ook weten hoe hij stress en dergelijke 'van zich af kan zetten', zonder eventuele externe hulp. Vind ik.

Dat is min of meer het standpunt dat je een paar posts eerder ook al innam. Ik vind het klinkklare onzin. Waarom blijf je er van uit gaan dat een psycholoog stress van zich af moet kunnen zetten zonder externe hulp? Het lijkt er op dat je van mening bent dat wanneer een psycholoog zelf om advies of hulp vraagt hij zichzelf een brevet van onvermogen geeft. Psychologen zijn toch mensen zoals ieder ander? Sorry, maar op dit punt lijk je me behoorlijk wereldvreemd.

[Selfje]

zelfs al heeft die persoon zijn loopbaan onderbroken, zit ie in de ziektewet, hij is nog steeds een psycholoog.
Als de tandarts tandpijn krijgt en bij zijn collega loopt om dat te verhelpen, is hij ook nog steeds een tandarts

[Black Rose]

het is niet alleen stress, het kan ook een traumatische gebeurtenis zijn.
Die gebeurtenis hoeft niet eens werkgerelateerd te zijn. Een psycholoog is ook maar een mens.
Daar komt een reactie op, als die erg heftig is, heb je meer dan een paar woorden van een collega nodig.
Als het een acute stress stoornis wordt of PTSS, heb je wel een paar sessies nodig.

Misschien wordt daar de loopbaan voor onderbroken, misschien niet. Maar dat stond hier niet ter discussie.

Volledig mee eens : ik gaf stress maar als voorbeeld omdat bij welke problematiek dan ook stress vaak de boosdoener is die de problematiek op dat moment verergert

[Black Rose]

Zodra het zover is dat je echt "naar een psycholoog gaat", als psycholoog zijnde, dan lijkt zijn loopbaan onderbreken me zeker geen slecht idee. En is het dan dus in principe geen psycholoog meer die "naar de psycholoog gaat."

Als ik me goed geholpen voel bij een psycholoog, dan heb ik liever dat hij bij het minste vermoeden dat het niet zo goed met hem gaat zelf hulp zoekt.
Niet dat hij/zij het zover laat komen dat hij z'n job niet meer kan uitoefenen.
Zo goed voor hem als voor mij .
In dat opzicht vind ik niet dat een psycholoog die zelf naar een hulpverlener stapt automatisch al onbekwaam zou zijn om z'n job uit te oefenen.
Maar eerder als iemand die z'n verantwoordelijkheid neemt om voor zichzelf te zorgen, ook zodat hij z'n werk kan blijven doen.
Er zijn trouwens zoveel mensen die bij een psycholoog gaan die nog heel goed hun job kunnen uitoefenen.

[tommy9119]

Laat ik het even anders stellen:

Vinden jullie dat, wanneer een psycholoog (ernstig) gestresst* is, op zo'n hoogte dat hij het niet van zichzelf af kan zetten, hij clienten moet blijven zien? (Tijdens die periode, that is.)

*Of vul hier zelf maar een negatieve emotie/gevoel in.

Mijn standpunt gaat nog iets verder dan dit, maartoch.

[volhoudertje]

Vinden jullie dat, wanneer een psycholoog (ernstig) gestresst* is, op zo'n hoogte dat hij het niet van zichzelf af kan zetten, hij cliënten moet blijven zien?

Mijn standpunt gaat nog iets verder dan dit, maar toch.

Nee, het is beter als iemand dan even rust neemt. Dat geldt voor om het even welke beroepsgroep. Maar het gaat me meer om dat standpunt van jou dat ‘nog iets verder’ gaat.
Dan verval je weer in de gebruikelijke tommyboy onzin waar niemand het mee eens is behalve jij zelf.

[tommy9119]

Vinden jullie dat, wanneer een psycholoog (ernstig) gestresst* is, op zo'n hoogte dat hij het niet van zichzelf af kan zetten, hij cliënten moet blijven zien?

Mijn standpunt gaat nog iets verder dan dit, maar toch.

Nee, het is beter als iemand dan even rust neemt. Dat geldt voor om het even welke beroepsgroep.

Niet alleen dat. Als je als psycholoog clienten wilt kunnen ontvangen en helpen dan moet je in staat zijn om jezelf te kunnen helpen. Bij andere beroepen is dit veel minder (en anders geldt hetzelfde). Zolang je dat niet kunt, zal je je clienten ook niet kunnen helpen.

Begrijp me niet verkeerd, ervaringsdeskundigheid is goed, maar ben je niet juist psycholoog om houvast te geven wanneer het slecht gaat met iemand, zodat hij buiten jouw sessies om ook nog voordeel heeft van de sessies en een kans heeft om (wat sowieso de bedoeling is) het zelf om te draaien? Als een psycholoog die houvast zelf niet kan vinden kan (in principe) alles wat hij verteld en weet alleen averechts werken. Of hij krijgt het niet voor elkaar om zijn client daadwerkelijk te motiveren om die dingen te doen.

Een psycholoog moet zijn vak kennen, als hij zelf niet in staat is om zijn eigen gevoel (nota bene) snel om te draaien, is hij ongeschikt. Ofwel tijdelijk ofwel volledig. (Hoewel in principe alles te leren is.)

[tommy9119]

Er zijn overigens genoeg handvaten en manieren om van alles om te draaien, ook in de psychologie en ook op emotioneel vlak. Nogmaals, consultatie is niks mis mee, maar als je psycholoog en client bent gaat er toch iets niet goed..

[volhoudertje]

Er zijn overigens genoeg handvatten en manieren om van alles om te draaien, ook in de psychologie en ook op emotioneel vlak.

Ik heb geen idee waar de term ‘omdraaien’ in jouw normen- en begrippenstelsel naar verwijst, tommy. Volgens jou is het dus enkel een kwestie van de juiste ‘handvatten’ gebruiken om met psychologische en emotionele vraagstukken om te gaan. En wanneer een psycholoog daar niet toe in staat is ‘kent hij zijn vak niet goed’?
Dat lijkt me wel een heel erg simpele voorstelling van zaken, maar die tref je bij jou wel vaker aan. “Effe omdraaien en het komt wel goed.” Tuurlijk tommy, met psychische- en emotionele vraagstukken omgaan is net zo eenvoudig als pannenkoeken bakken. Zo lang je maar zorgt je handen niet te branden aan het verkeerde handvat, hè.

[tommy9119]

Er zijn overigens genoeg handvatten en manieren om van alles om te draaien, ook in de psychologie en ook op emotioneel vlak.

Ik heb geen idee waar de term ‘omdraaien’ in jouw normen- en begrippenstelsel naar verwijst, tommy. Volgens jou is het dus enkel een kwestie van de juiste ‘handvatten’ gebruiken om met psychologische en emotionele vraagstukken om te gaan. En wanneer een psycholoog daar niet toe in staat is ‘kent hij zijn vak niet goed’?
Dat lijkt me wel een heel erg simpele voorstelling van zaken, maar die tref je bij jou wel vaker aan. “Effe omdraaien en het komt wel goed.” Tuurlijk tommy, met psychische- en emotionele vraagstukken omgaan is net zo eenvoudig als pannenkoeken bakken. Zo lang je maar zorgt je handen niet te branden aan het verkeerde handvat, hè.

Het is simpel. Alles wat je hoeft te doen is er voor zorgen dat je geluk niet afhangt van externe zaken maar enkel daardoor versterkt kan worden. Dat kun je doen door je te focussen op wat je wilt en zoveel mogelijk creatief proberen tot het je lukt (niet bang zijn om fouten te maken).

In de praktijk ligt het, begrijp ik, echter wat anders. Mede door submodaliteiten (dan bedoel ik niet perse die van NLP, maar gewoon de persoonlijkheid van mensen en hoe ze dingen interpreteren) en dergelijke. Zo moet je voor iedereen een aparte oplossing zien te vinden.

Maar nu terug naar mijn punt.. Zolang een psycholoog zelf geen gelukkig leven leid, gestresst in zijn stoeltje zit te jammeren (al is het maar non verbaal) zal hij nooit of zeker veel minder snel doordringen tot zijn client. "Congruency." Zegmaar, alleen dan zoals je het hoort te spellen.

Het is simpel, het wordt alleen overgecompliceerd door vooral de grote nadenkers en slimme mensen. Daarbij komt nog dat hoe je het het beste kunt doen verschilt per persoon, hoewel er richtlijnen in zitten. Maar de basis is simpel en begint naar mijn idee bij vrijheid, vrijheid om je goed te kunnen voelen ongeacht de omstandigheden.

En na weer eens af te dwalen maar even mijn laatste stuk van dit betoog, "help yourself, then help others."

Als ik zelf een Opel rijd en die heeft al 3 dagen kapotte remmen die ik probeer te reparen, dan zal er niemand naar me toekomen met zijn Opel en de vraag of ik zijn remmen kan maken. Ik zie niet in waarom dit bij een psycholoog anders zou moeten zijn.

Behalve natuurlijk het oude liedje, dat emoties ingewikkelder zijn dan auto's. Wat in zekere zin ook zo is.

[volhoudertje]

Als ik zelf een Opel rijd en die heeft al 3 dagen kapotte remmen die ik probeer te reparen, dan zal er niemand naar me toekomen met zijn Opel en de vraag of ik zijn remmen kan maken. Ik zie niet in waarom dit bij een psycholoog anders zou moeten zijn.

Hm … wat een merkwaardige apologie. Nou ja, laten we het er maar op houden dat het naar jouw eigen zeggen simpel is en alleen wordt over gecompliceerd door ‘grote nadenkers en slimme mensen’. Ach ja, zo lang je maar de vrijheid hebt om je goed te kunnen voelen ongeacht de omstandigheden, hè? Dan komt het met die kapotte remmen uiteindelijk best wel goed.

[Black Rose]

Een psycholoog moet zijn vak kennen, als hij zelf niet in staat is om zijn eigen gevoel (nota bene) snel om te draaien, is hij ongeschikt. Ofwel tijdelijk ofwel volledig. (Hoewel in principe alles te leren is.)

Je biedt hier De Oplossing aan voor iedereen met psychische problemen : Gewoon psycholoog worden!
M.a.w. voor iedereen die deze studie aankan zal er vanaf nu geen medicatie of hulpverlening meer nodig zijn.
Spread the word en de statistieken zullen het de komende jaren bewijzen

Je hebt wel héél simplistische redeneringen

[tommy9119]

Een psycholoog moet zijn vak kennen, als hij zelf niet in staat is om zijn eigen gevoel (nota bene) snel om te draaien, is hij ongeschikt. Ofwel tijdelijk ofwel volledig. (Hoewel in principe alles te leren is.)

Je biedt hier De Oplossing aan voor iedereen met psychische problemen : Gewoon psycholoog worden!
M.a.w. voor iedereen die deze studie aankan zal er vanaf nu geen medicatie of hulpverlening meer nodig zijn.
Spread the word en de statistieken zullen het de komende jaren bewijzen

Je hebt wel héél simplistische redeneringen

Het antwoord ligt niet enkel in de psychologie. Verre van.

Overigens, ben ik op mijn hoofd gevallen (letterlijk) en heb ik een 'ingeving', geen idee of het met elkaar te maken heeft gehad. Maarach, zelfs ik leer en moet af en toe toegeven .

Mijn visie over de psychische problemen van mensen, is ietswat tot veel gesimpliceerd. In ieder geval voor zover ik het nu heb ervaren. Problemen lossen zichzelf niet zomaar op en stoornissen (of het nu een 'gewoonte' is of een ziekte) zijn ook niet zomaar te verhelpen. Het kan simpel, bij sommige. En bij sommige duurt het langer en gaat het moeilijker. Dat is iets wat ik tot nu toe met mijn plaat voor mijn hoofd niet heb ingezien.

Dessalnietemin blijf ik bij mijn mening dat een psycholoog met stress, een psychische stoornis of gewoon een zeer negatief gevoel, beter geen clienten meer kan ontvangen gedurende die tijd. Mijn argumenten daarvoor staan hierboven, als je verdere toelichting wil, vraag maar raak .

[volhoudertje]

Desalniettemin blijf ik bij mijn mening dat een psycholoog met stress, een psychische stoornis of gewoon een zeer negatief gevoel, beter geen cliënten meer kan ontvangen gedurende die tijd.

Daar is iedereen het toch mee eens, tommy?

Mijn visie over de psychische problemen van mensen, is ietwat tot veel gesimpliceerd. In ieder geval voor zover ik het nu heb ervaren.

Nou nou, dat we dat nog mogen meemaken, dat tommy zijn visie over bepaalde zaken wat begint bij te stellen. De wonderen zijn de wereld blijkbaar niet uit.